Θόλωσε τα νερά ο Yunus!

Ο άνθρωπος ήρθε στην Σκανδιναβία για να απονεμηθεί το Nobel Ειρήνης και βρήκε τον μπελά του!
Τουλάχιστον εδώ, στην Σουηδία, άρχισαν οι διχόνοιες και τα μαλώματα με θέμα τα οικονομικά!

Πόσο θετική, τελικά, υπήρξε αυτή η ιδέα του Mohammad Yunus στον υπόλοιπο κόσμο, που η πολιτική της οικονομίας είναι τόσο φιλελεύθερη;

Να δανείζει η τράπεζα κεφάλαια με ελάχιστο τόκο ή να μη; Ιδού το ερώτημα!

H Grameen Bank του, με τον σχεδόν φιλανθρωπικό σκοπό να δανείζει με ελάχιστους τόκους, μπορεί να έκανε καλό σε τόσες και τόσες γυναίκες θόλωσε, όμως, τα νερά των τραπεζών της δυτικών κρατών και τους έχει κάνει να νοιώθουν σαν το ψάρι στην στεριά...

Ίσως για πρώτη φορά, οι έξυπνοι της δύσης, να κατάλαβαν ότι οι καλύτεροι πελάτες μιας τράπεζας είναι οι φτωχοί και όχι, όπως πάντα πίστευαν, οι πλούσιοι!

Ακόμα και ο απλός μαθηματικός όρος, ότι οι φτωχοί αποτελούν το μεγαλύτερο νούμερο του πληθυσμού, αυτό αποδεικνύει!

Έπρεπε, ωστόσο, να έρθει ο ρασοφορεμένος Mohammad Yunus μέχρι από το Μπαγκλαντές για να το αποδείξει στους πολύξερους, τους ειδήμονες και τους πολυσπουδαγμένους δυτικούς!

Για να τους αποδείξει και το άλλο!

Ότι οι γυναίκες είναι πιο κατάλληλες επιχειρηματίες από τους άντρες πράγμα που εξηγεί γιατί δανείζει τα κεφάλαια σε αυτές!
Το προσέξατε; Στο Μπαγκλαντές ανακαλύφθηκε αυτό! Εκεί που η γυναίκα θεωρείται η πιο καταπιεσμένη και υποτιμημένη από αλλού!

Και το άλλο; που με στενοχώρησε κιόλας;
Το ότι στον κάθε άνθρωπο υπάρχει κρυμμένη η επιχειρηματικότητα αλλά κάποια άλλα πράγματα του λείπουν για να την βάλει σε λειτουργία, το γνωρίζω και το λεω συνεχώς!

Το βλέπω, άλλωστε, στους περισσότερους ανθρώπους!

Έπρεπε, όμως, να έρθει αυτός εδώ, στην Σκανδιναβία, για να μας το αναγγείλει!

Και να πάρει και το βραβείο...

Δεν είναι άδικο;

Εννοώ, αν το είχα αναγγείλει εγώ ίσως και να το έπαιρνα εγώ το βραβείο ;-)

(Μη διστάσετε να πατήσετε το SSR σύμβολο για συνδρομή των κειμένων μου)

Η απομυθοποίηση των μύθων!

Όχι, δεν είμαι εγώ στην φωτογραφία αν και το πηλίκιο αυτό το "ζηλεύω"... και θα ‘θελα κάποια μέρα κι εγώ να το φορέσω...

Είναι η Ιωάννα Ραφαιλίδου από το χωριό μου, από το Καλοχώρι Σερρών, που μαζί κάποτε, παλιά, πηγαίναμε στο γυμνάσιο Κάτω Ποροίων.
Που, όπως κι εγώ, έτσι κι αυτή, θέλοντας να απαλλαχτεί από τον ζυγό γονέων, γειτόνων, συχωριανών, γυναικών, ανδρών, παπάδων, δασκάλων, καθηγητών... και, γενικά, ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΚΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ, έδωσε την «κλωτσιά» όχι μόνο στο χωριό μας αλλά και σ’ όλη μας την χώρα κι έφυγε για την Αμερική.
Και που έκτοτε ζει στην Νέα Υόρκη και που αργότερα, το 1985-1986, όταν εγώ με τον τότε σύντροφό μου και τα παιδιά μας ζήσαμε για ενάμισι χρόνο στο New Jersey της Αμερικής, την είχα επισκεφτεί.
Και που, σήμερα, κάπου – κάπου σχολιάζει τα κείμενά μου.

Της ζήτησα να μου γράψει λίγα για τις σπουδές της. Γιατί;
Γιατί προσωπικά θαυμάζω τους ανθρώπους που δεν θέτουν όρια στην ηλικία, που κάνουν «σάλτα» και μπαίνουν σε νέους δρόμους, που απομυθοποιούν του μύθους, που συνεχώς εξελίσσονται... κάτι, δηλαδή, που κι εγώ συνεχώς κάνω!

και μου έγραψε αυτά:

Οταν προκειται να παρουσιασω τον εαυτο μου, βρισκομαι παντα σε δειλημα.

Δεν μπορω να βρω κατι αξιολογο να χαρακτηρισω τον εαυτο μου.

Και αντιθετως ακουω αλλους ανθρωπους να εκθειαζουν τα προσοντα μου και νοιωθω οτι αποδεκτης ειναι καποιος αλλος και οχι εγω.

Οταν ελαβα την υποτροφια των $ 2,500.00 απο το εκπαιδευτικο τμημα του Κουηνς Κολλετζ, καθως και απο το τμημα Βυζαντινων Μελετων και Ελληνικης Γλωσσας ενοιωθα πως καποιος αλλος μεσα σε μενα ηταν ο αποδεκτης.

Γιατι τα γραφω ολα αυτα?

Ισως για να στειλω το μηνυμα οτι μπορεις να καταφερεις κατι στην ζωη σου και δεν ειναι ποτε αργα φτανει να εργαστεις ακουραστα και να μην παραιτηθης απο τον στοχο σου.

Μεγαλωμενη με καποια παλια νοοτροπια οτι η εκπαιδευση ειναι μονο για τους νεους, στην αρχη ενοιωθα καπως αβολα αναμεσα σε νεα παιδια στο πανεπιστημιο αλλα μετα οταν εβλεπα οτι τα νεα παιδια πηγαινουν αλλα τα περισσοτερα δεν ξερουν ακομη τι θελουν, ενω εγω ειχα ενα στοχο, να παρω το πτυχιο μου και οχι με οποιο και οποιο βαθμο, αλλα με διακρισεις.

Αποφοιτησα με τις καλυτερες διακρισεις απο το Queens College of New York majoring: Elementary Education, Comparative Literature and Byzantine and Modern Greek Studies.
I also got my license to teach in Public Schools in New York State.

Joanna Rafailidis

Σε ευχαριστώ Ιωάννα και εύχομαι, έστω μερικοί, να λάβουν το μήνυμα που με το σημερινό δημοσίευμα θέλω να δώσω...

(Μη διστάσετε να πατήσετε το SSR σύμβολο για συνδρομή των κειμένων μου)

Ο λαός γέλιο θέλει...

Ήρθε mail από την Ξένια, μια ανιψιά μου από την Ελλάδα, και μεταξύ άλλων λεει...

(...) ΓΙΑ ΣΚΕΨΟΥ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΚΑΤΙ ΧΙΟΥΜΟΡΙΣΤΙΚΟ ΠΟΥ ΣΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΣΧΟΛΙΑΖΕΙΣ ΜΕ ΑΛΛΟΥΣ ΣΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ.
ΣΙΓΟΥΡΑ ΘΑ ΣΟΥ ΛΕΝΕ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ.

(...) ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ ΘΑ ΕΧΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΑΠΟ ΝΕΟΥΣ ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΠΟΥ BLOGAROUN ΚΑΙ ΞΕΡΟΥΝ ΑΠΟ ΙNTERNET ΕΙΝΑΙ Η ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ ΠΟΥ ΑΠΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΔΕΝ ΣΚΑΜΠΑΖΟΥΝ ΑΝ ΠΑΡΩ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ!!
ΕΙΝΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ!

ΡΙΞΤΟ ΣΕ ΧΙΟΥΜΟΡ ΣΕ ΑΣΤΕΙΕΣ ΦΑΣΕΙΣ ΠΛΑΚΕΣ ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΠΙΚΑΝΤΙΚΑ ΜΕΛΟΔΡΑΜΑΤΙΚΑ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ...

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ!

ΜΑΛΛΟΝ ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΜΦΩΝΕΙΣ......

ΧΙΟΥΜΟΡ ΘΕΛΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ

ΝΑ ΓΕΛΑΣΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ

ΝΑ ΧΑΡΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ

ΝΑ ΜΠΩ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕΡΦΑΡΩ ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΛΑΡΩΣΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ

ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ, ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΟΙ ΑΛΛΟΙ !


... και, λεω, εγώ, η Συμέλα, αν όλοι ήθελαν το γέλιο και την χαρά την στενοχώρια και την λύπη ποιος θα την αντιμετώπιζε;

(Μη διστάσετε να πατήσετε το SSR σύμβολο για συνδρομή των κειμένων μου)

12 γυναικείες εντολές

Η Gunvor Engström, η διευθύνων σύμβουλος της Οργάνωσης Företagarna (Οι επιχηρηματίες), με την οποία πολλές φορές έχω συζητήσει και για την οποία έχω κάνει αναφορά και σε άρθρο μου στο «Πρώτο Θέμα», περνά δύσκολες στιγμές.

Η γυναίκα έχει δουλέψει πολύ, όχι μόνο να μεριμνήσει να μπουν περισσότερες γυναίκες στον εμποροβιομηχανικό χώρο, σε Διοικητικά Συμβούλια, σε business κλπ, αλλά έχει δουλέψει και με προσπάθειες ώστε τα θέματα αυτά, οικονομία, business, επιχειρήσεις κλπ., να μπουν σαν μάθημα στα σχολεία!
Ήδη στα δημοτικά σχολεία για να μη φοβάται το παιδί ούτε να τον απεχθάνεται αυτόν τον χώρο!

Να εξοικειωθεί στην ιδέα να ξεκινήσει μια επιχείρηση, να μπει στην νοοτροπία της προσεχτικής δαπάνης των οικονομικών κλπ.

Μετά από τρεισήμισι χρόνια στην θέση αυτή, η Gunvor Engström, αφήνει την σκυτάλη και ποτέ, σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν ξέρεις αν η ίδια παραιτείται ή αν οι άλλοι την «παρατούν»!

Συνέπεσε, μάλιστα, πριν έξι μήνες, να παραλάβει την σκυτάλη σαν Πρόεδρος στην συγκεκριμένη Οργάνωση, ο πρώην διευθύνων σύμβουλος της σκανδιναβικής αεροπορικής εταιρίας SAS, ο Jan Carlzon.
Που ξέρω ότι πολλοί, και στην Ελλάδα, τον γνωρίζουν...έτσι τουλάχιστον μου είπε σε γεύμα που μαζί πήραμε πριν περίπου ένα χρόνο.
Ο οποίος ειλικρινά εκφράζει την λύπη του που η Gunvor Engström φεύγει από εκεί!

Τώρα διάβασα ένα ρεπορτάζ για την κυρία αυτή και σε κάποιο σημείο, σαν μια μαχαιριά να μπήκε στα στήθια μου!
Σαν να το έχω πει εγώ η ίδια. Σαν να το έχω γράψει εγώ η ίδια!
Ακριβώς όπως το έχουν γραμμένο έτσι συνηθίζω κι εγώ να το λεω!
Μα τόση σύμπτωση;

«Οι άντρες νοιώθουν στενάχωρα κοντά σε δυναμικές γυναίκες. Την προτιμούν μαλακή, απαλή, χαριτωμένη, χαμογελαστή... κλπ» έγραφε...

Παίρνω, λοιπόν, τώρα την ευκαιρία να απευθυνθώ στους άντρες αναγνώστες μου, γενικά σε όλους τους άντρες, και τους παρακαλώ, έτσι απευθείας, δίχως συντάκτες και αρχισυντάκτες ενδιάμεσα:

Σας ικετεύω, λοιπόν:
... μη μας θέλετε μόνο σαν στολίδια και μπιμπελό πάνω σε μπαούλα και σε σκρίνια.
...μη μας θέλετε μόνο με κόκκινα νύχια, με βαμμένα μάτια και μαλλιά, με ψιλά τακούνια, με αεράτα φουστανάκια.
...μη φαντάζεστε μόνο την εικόνα ανάμεσα στους μηρούς μας.
...μη μας καταδικάζετε επειδή τα έργα μας, σύμφωνα με τα στερεότυπα, μοιάζουν με ανδρικά.
... μη φοβάστε να μας προτείνετε ένα γεύμα.
... μη φοβάστε ένα πιθανόν ΟΧΙ μας.
... μην προσδοκείτε να «πηδήσετε» στην πρώτη συνάντηση... αφήστε το φρούτο να ωριμάσει κι από μόνο του να πέσει.. κι αν δεν έχει πέσει δεν χάλασε κι ο κόσμος!!!
... μην ελπίζετε στο σωματικό άγγιγμα... δείτε και τις άλλες χάρες στην απέναντί σας.

όσο για τον επαγγελματικό χώρο.
... μην κρύβεστε πίσω από τον «μαντρότοιχο» του σκουρόχρωμου κουστουμιού σας.
... αφήστε τον λεπτό σας εαυτό, το «γυναικείο» σας κομμάτι, ελεύθερο – σας εγγυούμαι ότι αυτό μας αρέσει.
... ακούστε προσεκτικά τις προτάσσεις μας που συνήθως εμπεριέχουν γυναικείες εμπειρίες, εμπειρίες και από άλλους χώρους που, επομένως, αποτελούν απαραίτητα στοιχεία για την συνεχώς αναπτυσσόμενη κοινωνία...
...δείτε τον πλούτο μας, τον «άνθρωπο» γυναίκα..

αμήν!

Ιστορία τα 13 αδέλφια!

Πέρυσι τα Χριστούγεννα είχα πάει με τους γιους μου σε αδέλφια μου στην Γερμανία.
Σε κάποια φάση προσπαθήσαμε να μετρήσουμε τα μέλη ολόκληρης της οικογένειάς μας, μα μπερδευόμασταν...!
Εκεί με παρακάλεσαν να συντάξω μια λίστα που κάπου - κάπου ανανεώνω, ακολουθώντας το «αυξάνεστε και πληθύνεστε» του πανάγαθου μας!
Και τώρα, με την ευκαιρία τον Ιωάννη που η ανιψιά μου, Ζωή, από την Έδεσσα, μόλις πριν 11 μέρες έφερε στη ζωή, σκέφτηκα να χρησιμοποιήσω την λίστα σαν σημερινό post!

Οικογένεια Ιορδάνη & Πολυξένης ΜΕΛΕΤΛΙΔΗ
Καλοχώρι Σερρών (σύνολο- εν ζωή- 89 άτομα)

Κόκκινο (Αδέλφια)
Μπλε (Γαμπροί και Νύφες)
Πράσινο (Ανίψια)
(Συμπεριλαμβάνονται οι σύντροφοι των ανιψιών με τα παιδιά τους)

1- Κυριακή- Τάκης (άτομα 12)
Φιφή– Βασίλης (Νατάσσα & Δημήτρης)
Ρούλα – Γιάννης
Χρήστος – Χρύσα (Δημήτρης & Φωτεινή-Κυριακή)

2- Πολυχρόνης - + Ελένη (άτομα 7)
Γιάννης – Σούλα (Πολυχρόνης & Θωμάς)
Ιορδάνης (Νικολάκης)

3- Γιώργος – Πόπη (άτομα 6)
Κώστας – Κατερίνα (Γεωργία)
Ελένη

4- Νίκος – Δέσποινα (άτομα 13)
Ευθήμης – Γεωργία (Νίκος & Αλεξία)
Πολυξένη – Νίκος (Νίκος & Μαρία)
Βαρβάρα – Γιώργος (Ιωάννα)

5- Γιάννης - Μάρω (άτομα 10)
Τάσος – Λιούτα (Γιάννης & Κώστας)
Πολυξένη – Γιάννης (Βάσω & Κωνσταντίνα)

6- Θανάσης – Ρίτα (άτομα 9)
Κώστας - Μαρία
+ Ιορδάνης - Τασούλα (Μαργαρίτα & Θανάσης)
Λάζαρος - Νατάσσα

7- Χρήστος - Θεοδώρα (άτομα 5)
Έφη
Ιορδάνης
Στάθης

8- Avαστασία (άτομα 8)
Στάθης – Μάρθα (Χρήστος & Αναστασία)
Γιώργος – Όλγα (Δήμητρα)

9- + Βασίλης

10- Δέσπω– Δημήτρης (άτομα 10)
Λίτσα (Πόπη & Δήμητρα)
Ζωή – Κώστας (Ιωάννης)
Πολυξένη - Θεόδωρος

11- Συμέλα (άτομα 3)
Jimmy
Denny

12- Ρίκα – Γιώργος (άτομα 2)

13- Μαρία – Κυριάκος (άτομα 4)
Ανέστης
Πολυξένη


Σύνταξη: Συμέλα Μελετλίδου
(To νούμερο 11) Ιανουάριος 2006

Δουλειά χαρά...

Η αναγνώστρια, Γιάννα από την Αμερική, με ένα της σχόλιο, άθελά της με πήγε δυο χρόνια πίσω και σκέφτηκα τον Κώστα Συνοδινό!
Τον μεγάλο και σπουδαίο έλληνα εστιάτορα της Στοκχόλμης, που πολλά βράδια χάρισε, και σ’ εμάς τους έλληνες αλλά και στους σουηδούς, χορό, γλέντι, διασκέδαση...και πολύ Ελλάδα!

Είχε διαβάσει, ο Κώστας, μια συνέντευξη μαζί με τα συγχαρητήρια για τα γενέθλιά μου που η μεγαλύτερη εφημερίδα της Σουηδίας, DN (Dagens Nyheter), είχε δημοσιεύσει την ημέρα που έκλεινα τα 50 μου!

«Δεν σε παραδέχομαι» φώναξε, μόλις με είδε, μετά από εκείνη τη μέρα, και, όσο να ‘ναι, ανησύχησα... δεν ήξερα πού το πήγαινε!
«Κάτι σπουδαίο παρέλειψες στην συνέντευξη», συνέχισε αυτός... «έπρεπε να τους το πεις ότι ήσουν βοσκοπούλα...»

Το έλεγε, ο Κώστας, με μεγάλο ενθουσιασμό και, πράγματι, ήταν κρίμα που δεν είχα σκεφτεί να το πω στον δημοσιογράφο...

Τι να πρωτοσκεφτείς, άλλωστε, όταν έχεις περπατήσει σε χώρες και χωριά, όταν έχεις δει κόσμο και κοσμάκη, όταν έχεις κάνει λογιών – λογιών δουλειές στη ζωή σου;

Κι ενώ ο Κώστας με θαυμασμό μιλούσε για τ’ αρνιά και τα πρόβατά μου... εγώ για άλλη μια φορά θυμήθηκα τα τραύματα που εκείνο το «πρώτο επάγγελμα» της ζωής μου, μου είχε αφήσει...

Όχι τα τραύματα από την πολύ δουλειά! Η ολοήμερη βοσκή, με βροχές και κρύα και τις περισσότερες φορές δίχως νερό και φαί, δεν μας φόβιζαν, εμάς, τα "σιδερένια" και σκληραγωγημένα 13 αδέλφια!
Αυτά είχαν γίνει το ψωμοτύρι της ζωής μας!

Αλλά εκείνος ο καθημερινός ο φόβος, κυρίως των θηλυκών της οικογένειας, μην έρθουν τα «δίποδα» θηρία, διότι τα «τετράποδα» δεν τα φοβόμασταν.
Ίσα - ίσα, εκείνα φοβόντουσαν και δεν μας πλησίαζαν...
Τα δίποδα, όμως, πώς να τα αντιμετώπιζε ένα κοριτσάκι των 13-14-15-16;

... τι μου θύμισε η Γιάννα, σήμερα, που είπε ότι οι τούρκοι ενοικιάζουν τα παιδιά τους, για 20 ευρώ, σε δουλειές υπό αθλίων συνθηκών...
... τι μου θύμισε την δική μου "παιδική" δουλειά και τις δικές μου άθλιες συνθήκες!

(Τα πρόβατα στην φωτογραφία είναι σουηδικά... και τα βρήκα σε μια πρόσφατη εκδρομή σ’ ένα πανέμορφο νησάκι στο αρχιπέλαγος της Σκανδιναβίας, στο Bullerby)

(Μη διστάσετε να πατήσετε το SSR σύμβολο για συνδρομή των κειμένων μου – άνευ αμοιβής)

Εγώ κι ο Orhan Pamuk

Όταν χθες το απόγευμα άκουγα τον Orhan Pamuk να διαβάζει απόσπασμα του βιβλίου του «η βαλίτσα του πατέρα μου», δεν ήξερα τίποτα για λιμάνια και αεροδρόμια...
Αμφιβάλω αν το ήξερε και ο ίδιος ο Orhan, που από την στιγμή που ήρθε στην Στοκχόλμη, για να παραλάβει το βραβείο Nobel της λογοτεχνίας, καθαρά και επίμονα δήλωνε ότι για πολική δε θέλει να μιλήσει...

Τους το έχει κόψει, μη ριψοκινδυνεύσει την καριέρα του, ο άνθρωπος, γιατί μια φορά πήγε να πει κάτι για σφαγές και ανθρωποκτονίες και παραλίγο να μπει στα μπουντρούμια....

Μαζί μου τον άκουγε, μεταξύ άλλων, και όλη η ακαδημαϊκή αφρόκρεμα της Σουηδίας μέσα σε μια κατάμεστη αίθουσα της Σουηδικής ακαδημίας.

Τώρα αν ο συνάδελφός μου, Tandogan Uysal, είχε κάποιον ιδιαίτερο λόγο να βγάλει την φωτογραφία όπου εγώ, ο Pamuk και η κορούλα του ποζάρουμε, δεν πρόλαβα χθες να ρωτήσω.
Γεγονός πάντως είναι ότι ο Pamuk με το γλυκό παιδικό
του χαμόγελο δεν μου έδωσε αφορμή να τον μισήσω ή να τον κατηγορήσω για τις παλιές αμαρτίες των προγόνων του.... αλλά γιατί όχι, άλλωστε, και των προγόνων μας...
Σε καιρό πολέμου δεν είναι μονομερείς οι απανθρωπιές...

Όσο για τους τούρκους, που έτσι ξαφνικά αποφάσισαν να ανοίξουν αεροδρόμια και λιμάνια, θα το συζητήσουμε σε άλλο post δίχως αυτό να σημαίνει ότι θα πούμε και την αλήθεια.
Διότι την αλήθεια δεν την ξέρει κανείς και όλα αυτά που είτε εμείς λεμε είτε οι άλλοι, οι «ειδήμονες», είναι απλές υποθέσεις...


(Μη διστάσετε να πατήσετε το SSR σύμβολο για συνδρομή των κειμένων μου – άνευ αμοιβής)