Friday, February 15, 2008

ΤΑ "ΚΑΛΑ" ΜΑΣ ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΑ ΠΡΟΤΙΜΗΣΑΝ ΞΕΝΕΣ...


Τελικά και ζελέ καραμελίτσες σε σχήμα καρδιάς μου φέρανε χθες και sms με βαλεντίνικες ευχές φτάσανε στο κινητό μου και λουλούδια, έστω ιντερνετικά, μου στείλανε και ΟΛΑ αυτά από γυναίκες!
Καλέ που είναι αυτοί οι άντρες;
Πού πήγαν όλα τα καλά μας παιδιά;

Και σκέφτηκα, για άλλη μια φορά, αυτά που σκεφτόμασταν παλιά τότε που σαν νέες ψάχναμε για άνδρα, για έλληνα άνδρα στην Σουηδία, για να κάνουμε κι εμείς οικογένεια αφού, υποτίθεται, αυτός είναι ο σκοπός μιας κοπέλας...

Το πιστεύετε ότι οι έλληνες άνδρες απέρριπταν τις ελληνίδες; Τις, κατά τα λεγόμενα, δυναμικές γυναίκες;

Σήμερα έχουμε φτάσει στην φάση του "αν είναι να έρθει θα έρθει κι αν δεν θέλει να έρθει έχουμε ήδη μάθει να ζούμε και μόνες" αλλά θυμάμαι ότι τον καιρό εκείνο μ' ενοχλούσε κάπως να βλέπω τον έλληνα να προτιμά την σουηδέζα άσχετα αν αυτή ήταν δυναμική!
Και με λίγα λόγια θα σας εξηγήσω τον λόγο της τότε κατάστασης!

Ο έλληνας είχε έρθει στην Σουηδία τότε παίρνοντας μαζί του την ελληνική νοοτροπία να προορίζουν την γυναίκα για την κουζίνα, για την γέννα των παιδιών τους κλπ., τα ξέρετε!
Έχοντας σαν πρότυπο την μάνα ή την θειά τους ονειρεύονταν την ελληνίδα σαν την κλασική εκείνη νοικοκυρούλα που θα του μαγείρευε και θα του έραβε τις τρύπιες του κάλτσες!
Και μια εργαζόμενη ελληνίδα με φιλοδοξίες για καριέρα ήταν γι αυτόν ένα είδος απειλής! Ήταν μια απειλή για το κατεστημένο της εικόνας του ΑΝΤΡΑ και της ΓΥΝΑΙΚΑΣ που κουβάλαγε μαζί του στην βαλίτσα!

Την δε εργαζόμενη και φιλόδοξη σουηδέζα, βαδίζοντας σύμφωνα με την σουηδική «μοντέρνα» νοοτροπία, την θεώρησε σαν κάτι το φιλολογικό και προτίμησε αυτήν αν και απελευθερωμένη καριερίστας!
Κι έβλεπες τότε τα «καλά» μας ελληνόπουλα να κυκλοφορούν με σουηδέζες, να σπιτώνονται μ’ αυτές και ν’ απορρίπτουν τις «καλές» ελληνοπούλες!

Και το αστείο είναι ότι κοντά στις σουηδέζες και να μαγειρεύουν έχουν μάθει τα ελληνόπουλά μας και να ξεσκατώνουν τα μωρά τους κλπ., κάτι που κοντά σε μια ελληνίδα δεν επρόκειτο να μάθουν!

Αυτά τα λίγα για τις δεκαετίες του 70 και 80 - εύχομαι τώρα να έχουν αλλάξει τα πράγματα αλλά πολύ φοβάμαι πως η ιστορία συνεχίζεται αλλά με μια διαφορετική, πιο μοντέρνα, εκδοχή!

Γι' αυτά άλλη φορά!

Thursday, February 14, 2008

ΣΥΛΛΥΠΗΤΗΡΙΑ ΣΕ ΜΑΣ ΤΟΥΣ ΜΗ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΥΣ ;-(


...που δεν έχουμε να λάβουμε ούτε ένα τριαντάφυλλο!
Ούτε καν μια καραμέλα για να γλυκάνει η ψυχούλα μας...
Τι κρίμα - τι απογοήτευση!

Από την μια σκέφτομαι σαν καταναλωτής και τέτοιες «αμερικάνικες» καταναλώσεις με εκνευρίζουν αφάνταστα κι από την άλλη σκέφτομαι σαν έμπορας (υπήρξα και τέτοια) και υποστηρίζω την υπερπαραγωγή και την υστερική κατανάλωση, έτσι, για να προχωράει η οικονομία αν πράγματι είναι αυτό που μια χώρα χρειάζεται για να ευδοκιμήσει...

Παλιά ήμουν κι εγώ μια από τις τρελές καταναλώτριες, πάντα στην τελευταία λέξη της μόδας, αλλά τα τελευταία χρόνια, κυρίως τον τελευταίο χρόνο, έχω γίνει η χειρότερη.
Χαίρι δεν έχουν από μένα οι παραγωγοί πχ. αρωμάτων και χρωμάτων, καλλυντικών, κοσμημάτων κλπ. - τον τελευταίο μήνα όμως ξανάρχισα να ψάχνω κάποια απ' αυτά... μπα, δεν νομίζω να κρατήσει για πολύ αυτή η ανεξήγητη αλλαγή μου!

Έτσι, λοιπόν, και με τα δισεκατομμύρια τριαντάφυλλα που καταναλώνονται σήμερα αλλά και με τις άλλες τόσες, και ακόμα περισσότερες, άνοστες ζελέ καραμέλες για να δείξουμε την αγάπη μας θαρρείς και άλλος τρόπος δεν υπάρχει για κάτι τέτοιο!

...λες να αισθάνομαι το σύνδρομο της αλεπούς που όταν δεν έφτανε στα σταφύλια τα ‘λεγε άγουρα - ίσως να ‘ναι κι έτσι...
Μη ξεχνάμε, ωστόσο, πόση αλήθεια υπάρχει σ’ αυτό που μου λεει μια φίλη με mail: μη στεναχωριέσαι Συμέλα, κι αυτοί που πάνε λουλούδια αυτή τη μέρα μακάρι νάταν αληθινοί...
Αλλά από συνήθεια ας το ευχηθώ κι αυτό: Happy Valentine´s Day

Wednesday, February 13, 2008

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΜΑ ΑΛΗΘΙΝΟ!

Σε περίπτωση που δεν βλέπετε το κείμενο πατήστε την εικόνα να διαβάσετε κάτι που μου έχει στείλει φίλος και αναγνώστης από Θεσσαλονίκη.

Βλέπετε πόσο η συνήθεια μας τυφλώνει και μας κάνει να πιστεύουμε ότι μόνον όπως τα γνωρίζουμε τα μπορούμε...
Εγώ το διάβασα το ίδιο γρήγορα όπως θα διάβαζα το κανονικό κείμενο!
Το ξέρω ότι κι εσείς το ίδιο θα κάνετε!

Tuesday, February 12, 2008

ICEHOTEL ΚΑΙ ICEBAR ΣΤΟΝ ΒΟΡΕΙΟ ΠΟΛΟ...

Είμαι σίγουρη ότι έχετε ακούσει για το icehotel, στο Jukkasjärvi, στα Kiruna – κάπου ψηλά στην Σουηδία και κοντά στην Νορβηγία και Φιλανδία.
Μιλάμε για πολύ κοντά στον βόρειο πόλο και λυπάμαι που ακόμα δεν έχει φτάσει η χάρη μου εκεί.
Το θέλω όμως και με την πρώτη ευκαιρία θα παω...

Η χάρη μου, ωστόσο, έχει φτάσει στο icebar... αφού είναι εδώ, δίπλα μου, στην Στοκχόλμη.

Την ημέρα των γενεθλίων μου, παρά το στρες της προετοιμασίας, ήθελα να παω και σε μια ξενάγηση που οργάνωσαν από το ξενοδοχείο Nordic Light Hotel.
Εκεί είναι και αυτό το μπαρ το κατασκευασμένο από πάγο και το οποίο συνεργάζεται με το icehotel του Jukkasjärvi!

Αλλά και με την Absolut vodka αφού ότι πίνεις εκεί μέσα είναι ανακατεμένο με βότκα - ούτε νεράκι είχαν να με δώσουν όταν μπήκαμε εκεί!

Πριν μπεις μέσα στο μπαρ σε ντύνουν και με αυτό το «πάπλωμα», που βλέπετε, αλλά ότι και να σε κάνουν πάνω από μισή ώρα δεν αντέχεις...
Ίσα – ίσα να βγάλεις κάποιες φωτογραφίες, έτσι σαν απόδειξη ότι πήγες κι εσύ εκεί, και να πιεις ένα ποτό!
Άσε που ανά 45 λεπτά μπαίνει νέα φουρνιά μέσα...

Αν καμιά φορά έρθετε στην Στοκχόλμη ψάξτε με να πάμε εκεί...

Όσο για το ίδιο το ξενοδοχείο είναι μέσα – έξω όπως όλα τα άλλα ξενοδοχεία αλλά μ’ εντυπωσίασε ο φωτισμός του.
Ένας από τους στόχους του concept είναι να γίνεται ένα είδος θεραπείας φωτός!
Ανάλογα με την ψυχολογική σου κατάσταση επιλέγεις τον φωτισμό στο δωμάτιό σου...
Στο δε lobby του ξενοδοχείου ο ελαφρής φωτισμός αλλάζει τα χρώματά του τόσο αργά και μαλακά που αν και δεν αισθάνεσαι την αλλαγή του φωτισμού αισθάνεσαι την αλλαγή της ψυχολογίας σου...

Πολλές επενδύσεις, βλέπετε, γίνονται για την ψυχολογία του ανθρώπου!

Και το design ήταν αξιόλογο και μου φάνηκε σαν να θέλανε να δώσουν σε νέους καλλιτέχνες την ευκαιρία εκθέτοντας τα έργα τους να αναδειχτούν και αυτοί.
Και, προφανώς, να γίνει και η δουλειά πιο φτηνά - και οι δυο πλευρές βολεύονται έτσι...

Φωτογραφία 1: με το ποτό μου μέσα σε ποτήρι από πάγο - όλα εκεί μέσα είναι από πάγο!

Φωτογραφία 2: με μια παρέα, αρχιτέκτονες από Τουρκία, που βρήκαμε εκεί - ο ένας γεννημένος εκεί που είχαν γεννηθεί και οι γονείς μου.


Φωτογραφία 3: με τους δυο ιδιοκτήτες του ξενοδοχείου, που τυχαία βρέθηκαν εκεί, μέσα στο lobby και σ’ ένα φτιαχτό δασάκι από έλατα – το παγκάκι είναι από το γνωστό ξύλο της Σουηδίας furu αλλά είναι fake και μαλακό, το ίδιο και το πάτωμα!
(αυτό που φαίνεται δεν είναι πάντα αυτό που βλέπουμε, είναι το σύνθημα αυτής της έκθεσης στο lobby...)

Monday, February 11, 2008

ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΗΝ ΤV! ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ…


Κλείστε την τηλεόραση!
Για μια μέρα, έστω.
Δείξτε τους την δύναμη του κοινού.
Μην τους δώσετε άλλο το δικαίωμα της χειραγώγησής μας.

Ζητάμε ανεξάρτητη και αντικειμενική πληροφόρηση, έγκαιρη, έγκυρη και σοβαρή ενημέρωση, χωρίς ροζ και κίτρινες αποχρώσεις.

Λέμε όχι: Στην παραπληροφόρηση της διαπλοκής. Στα χειραγωγούμενα ΜΜΕ. Στην συγκάλυψη των σοβαρών θεμάτων.
Στις εκπομπές – σκουπίδια χάριν τηλεθέασης.
Στα μονοθεματικά δελτία ειδήσεων.
Απαιτούμε σεβασμό και ποιότητα.
Κλείνουμε την τηλεόραση στις 11 Φεβρουαρίου.
Oλοι μας!

Υ.Γ1. Αναδημοσιεύεστε το στα blog σας. Στείλτε το, με mail στους γνωστούς σας.
Ας τους αποδείξουμε ότι δεν ανεχόμαστε άλλο τα “σκουπίδια” τους.


Υ.Γ2. Προσωπικά την έχω κλείσει εδώ και 5-6 μήνες - ίσως και 7!

Sunday, February 10, 2008

ΣΤΟ ΣΚΑΙ ΡΑΔΙΟ ΑΠΟΨΕ...


Πατήστε να δείτε πόσο όμορφα διακόσμισαν το κείμενο που έχω στείλει στο σκάι ράδιο για το αποψινό πρόγραμμα.
Αν ήξερα ότι θα το έκαναν έτσι κουκλί θα τους έγραφα ένα καλό κείμενο – δεν το ‘ξερα και έγραψα ένα πολύ πρόχειρο κειμενάκι αλλά με την δουλειά τους έγινε κι αυτό πανέμορφο... ειδικά εκεί με τα ροζ κορδελάκια, πώς το σκέφτηκαν τα παιδιά;

Στις 1 απόψε, δηλαδή ξημερώματα Δευτέρας 11 Φεβρουαρίου - σε 2 ώρες από τώρα-, θα συζητούν περίπου 50 bloggers για το μέλλον των blogs κλπ.
Ένας από τους 50 είμαι κι εγώ.



Διαβάστε στο Ανεμολόγιο την εξέληξη της συζήτησης...

Καλή μας επιτυχία!

ΤΑ «ΑΔΕΙΑ» ΨΥΓΕΙΑ ΤΩΝ ΣΟΥΗΔΩΝ ΚΑΙ...

Με τα γενέθλιά μου τελευταία, όπου λόγω δυσκολίας να απορρίψω μερικούς και να προσκαλέσω άλλους, έγραψα μια δημόσια πρόσκληση στο blog μου να έρθει όποιος θέλει, θυμήθηκα το εξής:

Πριν μερικά χρόνια η απογευματινή σουηδική εφημερίδα Expressen ήθελε να κάνει ένα ρεπορτάζ με θέμα τις διαφορές των λαών στην διατροφή και ήθελαν να δουν πώς τρωμε κι εμείς, οι έλληνες.

Ήρθαν λοιπόν στο σπίτι μου ο δημοσιογράφος και ο φωτογράφος της εφημερίδας, φάγαμε τα εδέσματα που επί 4-5 ώρες μαγείρευα, είπαμε, γελάσαμε και την επόμενη μέρα διαβάσαμε στην εφημερίδα τα παινέματά τους για την ελληνική κουζίνα και τις τεράστιες διαφορές μεταξύ ημών και υμών...
Μεταξύ άλλων όμως διαβάσαμε και το εξής:
«Η ελληνίδα Συμέλα Μελετλίδου ´κλαιει´ για τα άδεια ψυγεία των σουηδών στα οποία υπάρχει ίσως λίγο ´μουχλιασμένο´ βούτυρο ίσως και λίγο τυρί...».

Ομολογώ ότι ντράπηκα όταν το διάβασα!
Όχι, δεν φταιει ο δημοσιογράφος διότι έτσι ακριβώς του το ‘πα του ανθρώπου – όχι πως δεν ισχύει κιόλας διότι τέτοια ψυγεία πραγματικά έχω δει σε πολλά σουηδικά σπίτια – αλλά, να πάρει η ευχή, μεταφρασμένο στην σουηδική γλώσσα ακούγεται τρομερό... τραγικό!

Κάτι σαν να μου δημιουργούσαν ψυχικά τραύματα, τα κενά τους ψυγεία, κάτι σαν να θρηνούσα τους πεινασμένους σουηδούς, κάπως έτσι...μυστήρια ακούγεται!!!


50 ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΧΟΡΤΑΣΩ...

Στο ίδιο ρεπορτάζ είχαν γράψει και το εξής:

«.... ακόμα και 50 άτομα να επισκεφτούν την Συμέλα, τελείως απρόβλεπτα, με γεμάτη κοιλιά θα φύγουν απ αυτήν...»

Και αυτό του το ‘πα - Ασφαλώς και δεν έγραψε κάτι που δεν είχε ειπωθεί!

Μετά από εκείνο το ολοσέλιδο ρεπορτάζ κατέφθασαν κάποια γράμματα με πολύ ευχάριστο περιεχόμενο αλλά ένα γράμμα είχε μέσες - άκρες αυτό το περιεχόμενο:
«Ήρθατε εσείς οι ξένοι, πήρατε τις δουλειές μας και πλουτίσατε σε σημείο που μπορείτε ξαφνικά να χορτάσετε και 50 άτομα την στιγμή που εμείς ούτε καν τους εαυτούς μας μπορούμε να χορτάσουμε...»

Δεν πίστευα σ’ αυτά που διάβαζα, δεν πίστευα ότι ένας άνθρωπος θα μπορούσε να γράψει κάτι τέτοιο.
Δεν με ενόχλησε ο ρατσισμός του – δεν το πήρα καν έτσι – αλλά λυπήθηκα για την φτώχεια του!
Όχι βέβαια για την οικονομική φτώχεια διότι για να γεμίσεις τις κοιλιές των ανθρώπων δεν χρειάζονται πολλά λεφτά – χρειάζονται ωστόσο φαντασία και ευρηματικότητα!

Φαντασία, σβελτάδα, ευχάριστη παρουσία και θετικότητα σε οτιδήποτε κάνεις και προσφέρεις είναι τα απαραίτητα μέσα για να γεμίσεις πολλές – πολλές κοιλιές!

Κρίμα που δεν μπορούσα να του/της τα πω – εκείνο το συγκεκριμένο γράμμα ήταν ανώνυμο!