Friday, January 19, 2007

Πρωθυπουργός! Ούτε καν γυμνάσιο...


Δεν σας τα ‘λεγα εγώ ότι τα σχολεία (σχολικά θρανία) πάντα δεν είναι απαραίτητα;
Να λοιπόν που η Mona Sahlin εκλέγεται σαν πρόεδρος του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος της Σουηδίας. Και, ασφαλώς, σιγά – σιγά θα γίνει και πρωθυπουργός της χώρας! Ούτε καν το γυμνάσιο έβγαλε!!!

Και αν δεν ήταν και για κάποια σκάνδαλά της θα εκλεγόταν για πρόεδρος ήδη το 1995.
Την πάτησε, τότε, η απροσεξία και η τσαπατσουλιά της πληρώνοντας βενζίνη και Toblerone με πιστωτική κάρτα που ανήκε στο κόμμα κι όχι σ’ αυτήν!
Ναι, ναι, καλά καταλάβατε, σοκολατάκια πλήρωσε με την κάρτα του κόμματος και αυτό της κόστισε την προεδρική καρέκλα που αναμφισβήτητα θα έπαιρνε ήδη το 1995...
Δίχως σπουδές, ούτε καν γυμνασίου, παρακαλώ!

Αν, πράγματι, θέλεις να προοδεύσεις δεν σε εμποδίζει ούτε ο διάολος! Αυτό ανακάλυψα, εγώ, την τελευταία δεκαετία της ζωής μου!


Αν o τρελός Mijailo Mijailovic, o αφιερωμένος στον φανατισμό για την αγάπη προς την πατρίδα του Σερβία, το 2003 δεν μαχαίρωνε την Anna Lindh, θα είχε αυτή σήμερα τον θρόνο! Αυτή ήταν το σίγουρο χαρτί του κόμματος...
Γιατί την έσφαξε; Αναρωτιέμαι αν το γνωρίζει κι ο ίδιος με την τύφλα που έχει!

Η κοπέλα, νέα ακόμα, έκανε μεγάλες προσπάθειες να φέρει ειρήνη και γαλήνη στα Βαλκάνια, σιγά - σιγά να έχουμε, επί τέλους, μια ενιαία Ευρώπη...
Ήταν το όνειρό της, μου εμπιστεύτηκε, λίγες μέρες πριν τον θάνατό της...

Τρέχαμε τότε, όλοι, για το δημοψήφισμα να μπούμε κι εμείς στην EMU!
Μπροστά στον αγώνα, η Anna Lindh, να πείσει τους σουηδούς να το πάρουμε κι εμείς, αυτό το ευρώ, π’ ανάθεμά το!

Εκείνες τις μέρες ήρθε και το παιδί μας, εδώ, για υποστήριξη.
Ο Γιώργος Παπανδρέου, και μια χαρά τα είπε όλα στα σουηδικά, όταν μίλησαν σε ένα κέντρο της Στοκχόλμης, αυτός, αυτή και ο τότε πρόεδρος του κόμματος, και πρωθυπουργός της χώρας, Göran Persson! Ο οποίος χθες απήλθε από τον προεδρικό θρόνο να τον παραδώσει στην Mona Sahlin…
(εδώ και τρεις - τέσσερις μήνες πρωθυπουργός της χώρας είναι ο "απέναντι", ο Fredrik Reinfeldt από τους μετριοπαθείς)

Δυο μέρες μετά από αυτό το τρίο, Γιώργος - Göran - Anna, έσφαξε την Anna ο σέρβος!
Και το ‘πε χθες η Mona μόλις ανέβηκε να ευχαριστήσει για την εμπιστοσύνη που της δείξανε..!
-Της Άννας είναι αυτή η μέρα... κάτι τέτοιο είπε, με μάτια γυαλισμένα από συγκίνηση, και για τον χαμό της Άννας και για την δική της επιτυχία!

Ας σταματήσω εδώ γιατί η φλυαρία μου μέχρι και για βιβλίο μπορεί να παει...

(Στην πρώτη φωτογραφία η Mona Sahlin και στην δεύτερη η Anna Lindh με το σύνθημά της ΠΕΣ ΝΑΙ στο ευρώ - η αφίσα αυτή κατέβηκε την επόμενη μέρα του θανάτου της...)


Thursday, January 18, 2007

Κεφάλαια χρειάζομαι, ιδέες έχω!


Με το blog αυτό, που το διαβάζουν παγκοσμίως, ή τον μπελά μου θα βρω ή την καλή μου...
Έρχονται τηλεφωνήματα και mail και με παρακαλούν για διάφορα θέματα.

Άλλοι θέλουν να τους βοηθήσω με τα προϊόντα τους, προϊόντα από διάφορους χώρους και brunch – από τουρισμό και γαστρονομία μέχρι και ρουχισμό!
Να τα προωθήσουμε εδώ, στην Σκανδιναβία, ναι, και αργότερα ακόμα και στην Ρωσία...
Σέβομαι πολύ τους οραματιστές επειδή είμαι η ίδια οραματίστρια!

Άλλοι με παρακαλούν να τους βρω δουλειά να έρθουν να δουλέψουν εδώ!
Τους αρέσει η Σουηδία, λενε, και θέλουν να φύγουν από την ζούγκλα της Ελλάδας...

Ελεύθερος επαγγελματίας, όπως είμαι, βρε παιδιά, δίχως την πολυτέλεια του «μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει» μισθού, μη με βάζετε σε πειρασμό...
Μη με βάζετε σε δουλειά αν από την αρχή, ακόμα, δεν έρθετε με κεφάλαια.

Πιστέψτε με έχω κουραστεί από τις ωραίες εμπορικές ιδέες, που το ανήσυχο μυαλό μου συνεχώς κατεβάζει, και από την τρελή μου επιθυμία να τις εξελίσσω σε επιχειρήσεις. Ειδήμονας έχω γίνει στο να τις εξελίσσω αλλά την ρουτίνα της δουλειάς δεν αντέχω και εκεί χρειάζομαι βοήθεια από υπάλληλο...

Έχω και το «πρόβλημα» να δίνω ακόμα και την ψυχή μου όταν ασχολούμαι με κάτι.... και, ειλικρινά με κούρασαν τέτοιες προσπάθειες και δεν είμαι σε θέση να δουλεύω με νέες ιδέες αν από την αρχή ακόμα δεν υπάρχουν κεφάλαια για επιδότηση, χορήγηση, επιχορήγηση... πέστε τα όπως θέλετε.

Αν δεν έχω προϋποθέσεις από την αρχή ακόμα να προσλάβω υπάλληλο, μην έρθετε, σας παρακαλώ, με νέες ιδέες!

Από δαύτες έχω η ίδια. Πολλές, πάρα πολλές!
Κεφάλαια δεν έχω!

Wednesday, January 17, 2007

Γιατί, μωρέ Ελλάδα, επιμένεις!


Σήμερα έτρεχα με μια κυρία που ήρθε από την Ελλάδα για δουλειές... για να προωθήσει το προϊόν της.

Να πάμε εδώ, να πάμε εκεί, να πάμε παραπέρα, να μιλήσουμε εκεί, να συναντήσουμε τον έναν...τον άλλον...
Και σκεφτόμουν την εποχή των κρασιών που επί τρία χρόνια, με πάθος και με αγάπη για την Ελλάδα μου, τα προωθούσα!
Να φανεί η Ελλάδα μας... να ακουστούν τα προϊόντα μας...
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ!

Και να ένοιωθα, ταυτόχρονα, ντροπή όταν αρμόδιοι στον χώρο του κρασιού με ρωτούσαν τι κάνουν οι αντίστοιχοι αρμόδιοι της χώρας μου!
-Πού είναι η πρεσβεία σας... τι κάνει ο εμπορικός σας ακόλουθος...γιατί δεν επικοινωνεί μαζί μας... γιατί δεν ενδιαφέρεται η Ελλάδα να προωθήσει τα προϊόντα της, αφού, όντως είναι αξιέπαινα.
Αφού τα δοκίμαζαν, οι άνθρωποι!
Τους τα παρουσίαζα με οινογνωσίες, με διαλέξεις και με τα τοιαύτα...

-Τα χέρια μου κόπηκαν να κουβαλώ βαλίτσες γεμάτες με μπροσούρες, έλεγε σήμερα η κυρία και θυμόμουν τα δικά μου κουβαλήματα, τότε, και τις δικές μου βαλίτσες, τις γεμάτες με φιάλες και μπροσούρες...
Κουβαλήματα που η πολιτεία, με συλλογικές και οργανωμένες προσπάθειες, οφείλει να κάνει. Και με δαπάνες από κρατικά κονδύλια! Ακόμα και ευρωπαϊκά...

Βαρέθηκα!
Βαρέθηκα να βλέπω τον απένταρο έλληνα να προσπαθεί μεμονωμένα...
Βαρέθηκα να βλέπω την Ελλάδα να επιμένει να παραμένει ανοργάνωτη...
-Έτσι, μου ‘ρχεται να μην ασχοληθώ πλέον μαζί σου, μωρέ, Ελλάδα...

Monday, January 15, 2007

Οι άντρες ΝΕΕΣ ψάχνουν...



-Καμιά μέρα θα στο βάψω αυτό το τσουλούφι... να ησυχάσω, μου λεει κάπου - κάπου η κομμώτριά μου, η Συμέλα, ενώνοντας αυτό το γκρίζο τσουλουφάκι που έχω στα δεξιά.
Από αυτό που είχε και η Indira Gandhi και που έχει και η Παναγιωταρέα...

Συμέλα λέγεται και η κομμώτριά μου! Από το Καλοχώρι Σερρών κι αυτή.
Τρεις - τέσσερις Συμέλες, όλο κι όλο έχουμε, στην Σουηδία, κι αυτές από το Καλοχώρι Σερρών είναι έλεγα κάποτε, αλλά όταν μια μέρα μπήκα στο Internet και έψαξα, βγήκαν κι άλλες...

- Μα, ένα χρώμα, ένα μακιγιάζ, μια σκιά, κάτι, τέλος πάντων, βάλε στα μάτια σου να κρύψεις και καμιά ρυτίδα... μου λεν άλλες, φίλες και γνωστές.

- ΟΧΙΙΙ σας λεωωω... Όπως με γέννησε η μάννα μου με θέλω, τις αποστομώνω εγώ.

Μα πώς να το κάνω αφού έτσι μ’ αρέσω! Έτσι με γουστάρω!
Λυπάμαι κύριοι παραγωγοί καλλυντικών, χρωμάτων και αρωμάτων, αλλά από μένα φράγκο δεν θα πάρετε.
Όχι πως έχουμε και κανένα προηγούμενο αλλά δεν σας παω!
Την ομορφιά που με τα προϊόντα σας δίνετε σε εμάς, τις σπάταλες γυναίκες, εγώ την βρίσκω φτιαχτή και ψεύτικη! Επιφανειακή και της ώρας! Πολύ προσωρινή!

Αλλού έψαξα, εγώ, για την αληθινή ομορφιά.
Αλλού βρίσκεται, αυτή η ευλογημένη, μα εκεί που βρίσκεται πολύ δύσκολα πηγαίνεις.
Είναι πολύ βαθιά μέσα μας, και τα βάθη και τα σκοτάδια φοβίζουν τον άνθρωπο πολύ!

-Οι άντρες νέες ψάχνουν, νέες, φωνάζουν καμιά φορά, τονίζοντας αυτό το ΝΕΕΣ, έτσι, να με φοβερίσουν ότι με τις ρυτίδες, που έχω εγώ, άντρα δεν πρόκειται να βρω... ;-)

Sunday, January 14, 2007

Να ‘ναι ο Μάρτης παλουκοκαύτης;


Εκεί που είχα αποφασίσει να βάλω τα ανοιξιάτικά μου - εξ ου και το «αλλαγμένο ταγιέρ» στο blog μου - αφού, καθώς φαινόταν, ο χειμώνας δεν έλεγε να έρθει... τσακ, εμφανίστηκε!
Όχι μαλακά και ήρεμα αλλά με αέρα, καταιγίδες και χιονοθύελλες ! Και επί πλέον με υλικές ζημιές, με ρεύμα και με τηλεφωνικές γραμμές κομμένες! Ευτυχώς όχι στην περιοχή μου!
Στην νότια Σουηδία έμειναν σήμερα γύρω στις 265000 οικογένειες δίχως ρεύμα και γύρω στις 30000 δίχως τηλέφωνο!
Ούτε στην Ελλάδα να ‘μασταν!

Η αλήθεια είναι ότι αρχίσαμε να αγανακτούμε! Όχι επειδή δεν μας έκανε κρύο, τέτοια ζητάμε εμείς οι έλληνες, αλλά επειδή δεν ξέραμε αν μας το παει για άνοιξη ή για χειμώνα. Προς τα μπρος παμε ή προς τα πίσω;
Γιατί αν το παει Μάρτης γδάρτης και παλουκοκαύτης, χαθήκαμε!

Επειδή ο Χρήστος, ο αδελφός μου από την Γερμανία κλείνει τα 60 του χρόνια και σκέφτηκε να το γιορτάσει στο χωριό!
Στο Καλοχώρι Σερρών!
Καθώς φαίνεται και οι γερμανοί, όπως και οι σουηδοί, τις δεκαετίες γιορτάζουν.

Και αυτό σημαίνει ότι πάμε για οικογενειακό μάζεμα τον Μάρτιο!
Γι αυτό λεω καήκαμε αν ο Μάρτης είναι παλουκοκαύτης.

Διότι οι 89 Έλληνες πολίτες, με τους οποίους η Πολυξένη και ο Ιορδάνης Μελετλίδης συνέβαλαν στην αύξηση του πληθυσμού της χώρας, αν μαζευτούν δεν τους χωρά κανένα σπίτι!
Όσο φιλόξενο κι αν είναι και όσες καλές διαθέσεις κι αν έχει!

Μόνο θερινή διανυκτέρευση, στον μπαξέ, μας βολεύει εμάς και είθε ο Μάρτης, φέτος, να είναι ευγενικός....

Saturday, January 13, 2007

Επιτρέψτε με σας παρακαλώ....


Αν τα blog είναι σαν του συγγραφέα Νίκου Δήμου, όπου επί ώρες σχολιάζουν το κάθε κείμενό του, δεν ξέρω.
Η αλήθεια είναι ότι έχω επισκεφτεί πολύ ελάχιστα κι αν κατάλαβα καλά γίνεται ένα είδος chat, μια συζήτηση.

Αν, λοιπόν, τα blog είναι έτσι, ακόμα και την επισκεψιμότητα του Νίκου να είχα, δεν θα μπορούσα να κάθομαι με τις ώρες και να απαντώ στα σχόλια του κάθε σχολιαστή.

Όχι πως δεν θα το ‘θελα! Αλίμονο! Μα δεν γίνεται.

Αν αυτοί, που συζητούν με τις ώρες, έχουν την πολυτέλεια του χρόνου και την οικονομική ασφάλεια από τους γονείς τους ή από τον μισθό μιας σίγουρη και καλοκαρφωμένης κρατικής θέσης, δεν ξέρω.

Εγώ, πάντως, τέτοιον «μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει» μισθό δεν έχω επομένως πρέπει να δουλέψω...

Τα λεω αυτά για να εξηγήσω γιατί πάντα δεν απαντώ σε σχόλιά σας και με την ευκαιρία να ζητήσω και συγνώμη γι αυτό!

Άλλωστε, στα πέντε έξι χρόνια, τώρα, που κάνω καριέρα, δεν έχω κάνει και τίποτα πατώντας πάνω στα χνάρια των άλλων που προηγήθηκαν!
Ίσως επειδή ήμουν αυτοδίδαχτη ίσως επειδή είχα άγνοια του ότι, όντως, δημιουργώ (αυτό θα το εξηγήσω περισότερο άλλη φορά), τα έφτιαχνα όλα my way, που πολύ καλά το τραγούδησε και ο Sinatra.

Μα γι αυτό, άλλωστε, έγιναν όμορφα και γι αυτό τα άρεσαν αυτοί που, πράγματι, αρέσουν το διαφορετικό και πρωτότυπο!

Οι άλλοι, αυτοί που δεν τα άρεσαν διότι υπάρχουν κι αυτοί, παραμένουν στο «έτσι κάνουν άλλοι, έτσι κάναμε πάντα κι έτσι θα συνεχίσουμε να κάνουμε...»
Μια φιλοσοφία που κι εδώ, στην Σουηδία, βασανίζει τους καινοτόμους δημιουργούς, σε όλους τους χώρους, και τους καταδικάζει να κάνουν κι αυτοί «μια από τα ίδια!»

Μη με παρεξηγείτε, λοιπόν, αν δεν σας απαντώ.
Επιτρέψτε με, σας παρακαλώ, να έχω άλλο είδος blog, εγώ.

Θέλετε εσείς να ανοίξετε συζήτηση;

Μετά χαράς!

Και βέβαια να το κάνετε κι εγώ αν έχω χρόνο θα ρίχνω από κανένα σχόλιο ;-)

Αυτά για την ώρα


(Στην φωτογραφία ο «πρωθυπουργικός» μου χαιρετισμός, όπως τον αποκάλεσαν φίλοι, σε ένα πανέμορφο νησάκι στο Σκανδιναβικό Αρχιπέλαγος- Bullerbyn)

Friday, January 12, 2007

Έσπασε το Ρεκόρ, η Κυρία!


Τελευταία σκέφτομαι έντονα ένα περιστατικό που μου συνέβη πριν οκταετίας περίπου. Μια στιχομυθία που μ’ έκανε να σκάσω στα γέλια... αλλά και να κλάψω!

Για μια πληροφορία τηλεφώνησα σ’ έναν έλληνα που χρόνια κι αυτός ζει στην Σουηδία αλλά που δεν βλεπόμασταν συχνά.

-Βρε, βρε Συμέλα χαθήκαμε τελείως, έκανε την συνηθισμένη παρατήρηση που σε τέτοιες περιπτώσεις όλοι κάνουμε... και συνέχισε μετά
-Σε είδα τις προάλλες να κάθεσαι στην ταβέρνα με τον Κώστα...

Επόμενο είναι να ρωτήσω γιατί δεν μας πλησίασε να τα λέγαμε λιγάκι...
(Κι εδώ έπεσε η κανονιά)

-Να, είπα να μην ενοχλήσω! Θα είναι, σκέφτηκα, ο «γαμιάς» της...

Ούπς, τα καμπανάκια χτύπησαν...
Τα λαμπάκια άναψαν...
Τα γέλια ξέσπασαν...
Η τρίχα άρχισε να τεντώνεται...
Το συναίσθημα της αηδίας άρχισε να τσουρουφλίζει το μυαλό...

Με ταχύτητα φωτός έτρεχε ο νους μου να σκεφτεί και να μετρήσει με πόσους «γαμιάδες» έχω καθίσει σε ταβέρνες... σε θέατρα... σε κονσέρτα... σε σεμινάρια... σε κονφερανς...κοκ, σε όλη μου την ζωή!
Ρεκόρ, η κυρία …για το βιβλίο Guinness!

Διότι σύμφωνα με τον τύπο μας και, δυστυχώς, σύμφωνα με πάρα πολλούς άλλους τύπους, ο κάθε άντρας που κάθεται δίπλα σε γυναίκα αυτόματα είναι και ο εραστής της, για να το πω και «πολιτισμένα»...

Δεν θυμάμαι την ερώτηση που του είχα κάνει αλλά θυμάμαι την απάντησή του!
(Η δεύτερη κανονιά)

-Ε, τι ρε Συμέλα... γιατί, δηλαδή, να κάτσω με μια γυναίκα αν δεν είναι να την πηδήσω!
Ίσως είχε καταλάβει την γκάφα του, ο άνθρωπος, και την δεύτερη φορά το ‘πε λίγο πιο «πολιτισμένα»

Αυτά, λοιπόν, που σου κάνουν και να γελάς και να κλαις!