Wednesday, October 24, 2007

ΝΑ ΤΙ ΚΑΝΩ ΟΤΑΝ ΣΤΕΝΟΧΩΡΙΕΜΑΙ!


Πολλοί αναγνώστες αναρωτιούνται πώς είναι δυνατόν με καρκίνο μαστού να φαίνομαι τόσο διαυγής, τόσο ήρεμη και ευχάριστη - τουλάχιστον στα κείμενά μου.
Μου το ‘πε ο ένας μου το ‘πε ο άλλος και αποφάσισα κι εγώ σήμερα να ανησυχήσω!
Ολόκληρος όγκος δυόμισι εκατοστών βρέθηκε μέσα μου να μην περάσω κι εγώ τις ανάλογες στενοχώριες μου... κι έτσι αποφάσισα να στενοχωρηθώ!

Σκέφτηκα τις σχέσεις μου με τα παιδιά μου που με το σοκ του καρκίνου κατά κάποιον τρόπο έχουν αλλάξει και αργούν να ομαλοποιηθούν, σκέφτηκα τον διαολάκο τον καρκίνο μήπως αρχίσει να μου ξανακάνει παιχνιδάκια, σκέφτηκα μήπως η θεραπεία Herceptin, που πριν δυο εβδομάδες ξεκίνησα, μου επιφέρει καμιά ανωμαλία στην λειτουργία της καρδιάς, κυρίως επειδή εδώ και κάνα - δυο μήνες καπνίζω κανονικά... σκέφτηκα, σκέφτηκα, σκέφτηκα και ΝΑΙ, ανησύχησα!
Και ανησύχησα και στενοχωρήθηκα.
Καπάκι μου φάνηκε και η μοναξιά βαριά και ασήκωτη και... άστα να πάνε!

Και τι κάνεις, λοιπόν, όταν στενοχωριέσαι;
Βγήκα λιγάκι να περπατήσω μα το σκοτάδι, στην Σουηδία, μας πλακώνει αρκετά νωρίς τώρα επομένως δεν περπάτησα παραπάνω από 20 λεπτά... και η στενοχώρια να επιμένει!
Επέστρεψα, λοιπόν, πήρα την φιάλη που πρόσφατα μου έδωσε μια κουμπάρα μου - μια φιάλη με ποτό από κράνα ανακατεμένο με τσίπουρο, έβαλα το μπουφάν και την κουκούλα και στο μπαλκόνι κατέβασα ήδη μερικά ποτήρια σε συνοδεία με μερικά τσιγάρα...

Αυτό έκανα και παω τώρα πάλι να το ξανακάνω... γι αυτό, λοιπόν, μη με παροτρύνετε να στενοχωριέμαι!!!

Αλήθεια εσείς πώς κάνετε όταν στενοχωριέστε;

Tuesday, October 23, 2007

Ε, ΘΑ ΒΓΩ ΕΓΩ ΕΞΩ...


Τον Αύγουστο είναι η εποχή που οι σουηδοί τρωνε τις καραβίδες αλλά εμείς, εγώ η Μαρία και η αδελφή της, η Συμέλα που είναι εδώ επίσκεψη από την Αθήνα, τις φάγαμε χθες. Τώρα βόλεψε τώρα τις φάγαμε - σιγά μη γίνουμε σκλάβοι των πολλών και διαφόρων πολιτισμών...

Και εκεί πάνω που σπάζαμε τα καβούκια τους για να ρουφήξουμε τα ντελικάτα ζουμιά και τα κατανόστιμα μεδούλια τους βγήκε η συζήτηση του προηγούμενού μου post, του καπνίσματος και των συνηθειών των ελλήνων.
Για την ανησυχία μου που θα πνιγώ στην μπόχα και στους καπνούς των καπνιστών, τώρα που θα κατέβω στην Ελλάδα, που όλοι οι έλληνες φοβούνται να ανοίξουν παράθυρα...κλπ.

Με τα καραβιδοζουμιά στο στόμα, στα δάχτυλα και στα χέρια προσπαθούσαμε να βρούμε μια λύση για το «πρόβλημά» μου...

Το ότι δεν γίνεται να τους βγάζω έξω από το σπίτι τους για να καπνίσουν, έτσι όπως εμείς καπνίζουμε, το ξέραμε όλες.
Τι το περάσαμε - κουμάντο στο σπίτι σου, κυρά μου, που μας ήρθες από την Σουηδία και μας πλασάρεις τις παράξενες και μυστήριες συνήθειές σας....εμείς, στην Ελλάδα, έτσι καπνίζουμε τα δηλητήριά μας τι κι αν έχουμε μικρά μωρά και αδιάθετους δίπλα μας...

Και η Μαρία συνηθισμένη, ως επιστήμων, να βρίσκει λύσεις σε προβλήματα, ξεστόμισε: ε, θα βγαίνεις εσύ έξω μια που εμείς από τον βορά δεν φοβόμαστε το κρύο όπως οι έλληνες.... και σκάσαμε στα γέλια....

Monday, October 22, 2007

ΠΟΥ ΝΑ ΒΡΩ ΜΙΑ ΑΚΑΠΝΙΣΤΗ ΓΩΝΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ;


27 ολόκληρες μέρες θα είμαι στην Ελλάδα - από τις 1 μέχρι τις 27 Νοεμβρίου.
Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Καλοχώρι Σερρών, Έδεσσα, Αλεξανδρούπολη... και όπου αλλού καταλήξω!

Να, όμως, που οι καπνιστικές συνήθειες των ελλήνων μου διέφυγαν τελείως πριν αποφασίσω να κατέβω τέτοια εποχή! Τώρα που όλοι αμπαρώνονται μέσα στα σπίτια τους και που παρά τους 10-15-20 βαθμούς κλείνουν ερμητικά τα παράθυρα και τις πόρτες!
Χειμώνας, σου λεει!
Με την εποχή παει ο έλληνας κι όχι με την θερμοκρασία!

Και όλοι, μα όλοι στην οικογένειά μου καπνίζουν.
Ακόμα κι εγώ άρχισα τώρα...
ε, έχω κι εγώ τις ανωμαλίες μου - ναι, ναι, το ξέρω, με καρκίνο μαστού δεν πρέπει να καπνίζω αλλά μόνο όταν το αποφασίσει η ψυχοσύνθεσή μου θα το (ξανά)κόψω ότι κι αν λετε εσείς!

Ναι, αλλά εγώ μπορεί να καπνίζω δεν το κάνω, όμως, μέσα στο σπίτι μου!
Ένας άγραφος νόμος μας έχει κάνει, εμάς, εδώ στην Σουηδία, να καπνίζουμε στο μπαλκόνι (έξω) παρά τους ακόμα και –20 βαθμούς!

Και σκέφτομαι, τώρα, πού στην Ελλάδα να βρω μια καθαρή γωνίτσα, μια γωνιά δίχως καπνίλα και μπόχα για ν' αράξω μια στιγμούλα;

και μια και μιλάμε γι αυτό, το τσιγάρο, ας βάλω το μπουφάν και την κουκούλα να βγω στο μπαλκονάκι μου να κάνω κανένα...

Saturday, October 20, 2007

ΚΑΙ ΦΛΕΡΤ ΚΑΙ ΕΡΩΤΕΣ....


Έχω γράψει και παλαιότερα ότι με την διάγνωση του καρκίνου μαστού έκοψα «μαχαίρι» το υστερικό κυνήγι της ενημέρωσης, και όχι μόνο!
Σταμάτησα τις συνδρομές των εφημερίδων Dagens Industri, Dagens Nyheter και Svenska Dagbladet όπου καθημερινά μελετούσα αναλύσεις και ρεπορτάζ επί 4 με 6 ώρες, έβγαλα τα καλώδια από την τηλεόραση και στο laptop δεν βάζω πλέον την ελληνική τηλεόραση.
Σήμερα, αν κατά λάθος πέσει στα χέρια μου μια εφημερίδα, νοιώθω την αδρεναλίνη και το στρες να ανεβαίνουν στο κατακόρυφο και την αφήνω αμέσως.
Οι τίτλοι των ειδήσεων στο Internet με αρκούν και με περισσεύουν... τουλάχιστον για την ώρα.

Και κάνοντας χθες την βόλτα μου έκανα ένα διάλειμμα στην Μαρία και τον Σπύρο στο σπίτι των οποίων η τηλεόραση παίζει ασταμάτητα άσχετα αν την παρακολουθούν ή όχι.
Αυτό, άλλωστε, γίνεται σε πάμπολλα σπίτια είτε ελληνικά είναι αυτά είτε σουηδικά....

Και χαζεύοντας το κουτί να και μια σειρά στο NET με έλληνες συνταξιούχους σε γηροκομείο.

Φάση είχαν τα γεροντάκια..... δεν ξέρω τι λετε εσείς αλλά εμένα μ’ άρεσε πάρα πολύ η ζωή τους εκεί.
Και αν είναι να ζήσω κι εγώ τα τελευταία μου χρόνια με τέτοιον τρόπο θα προτιμούσα να καταλήξω σε γηροκομείο παρά σε σπίτι ενός παιδιού μου για να βάζω το ανδρόγυνο σε διχόνοιες και φασαρίες.

Και τα φλερτάκια τους είχαν, τα γεροντάκια, και τους έρωτές τους ζούσαν... έχουμε, δηλαδή, ελπίδες να τα ζήσουμε και αυτά :-)

Και αναρωτιέμαι γιατί φαγώνονται οι έλληνες σώνει και καλά να ζήσουν τα τελευταία τους χρόνια μαζί με τα παιδιά και τα εγγόνια τους!
Τη στιγμή που όλοι αυτοί έχουν την δική τους ζωή με τα δικά τους τρεχάματα και τις δικές τους ασχολίες...

Friday, October 19, 2007

ΚΙ ΑΛΛΑ ΓΛΥΠΤΑ!!!

1- Ένας παππούς με την κατσίκα (Allan Runefelt )
2- Μια θεία (Liss Eriksson)
3-Ένας κύριος με ισλανδική μπλούζα (Ivar Johnson)


















































Tuesday, October 16, 2007

ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ - VÄSTERTORP


Μετά την διάγνωση του καρκίνου μαστού ξεκίνησα συστηματικά την πεζοπορία, μια ώρα καθημερινά, αν και τελευταία έχω χαλάσει το πρόγραμμά μου και περπατώ σχεδόν σποραδικά...

Έτσι, τελείως κοντά στο σπίτι μου, ανακάλυψα έναν θησαυρό!
Βρήκα ένα μικρό πάρκο που, εκτός από την μικρή πισίνα για παιδάκια, έχει και μερικά γλυπτά και αγάλματα.

Με εντυπωσίασαν και εδώ και καιρό σκέφτομαι να τα φωτογραφίσω για να τα ανεβάσω στο blog μου. Τελικά τα κατάφερα σήμερα!
























Όλα τα γλυπτά είναι δωρισμένα από τον πολιτιστικό σύλλογο της περιοχής Hägerstensåsen, από το νότιο προάστιο της Στοκχόλμης όπου μένω από τις 16 Μαρτίου του 2007.

Ανεβάζω μόνο τα 3 τώρα.
Τα υπόλοιπα αργότερα.

Monday, October 15, 2007

ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΜΑΝΙΤΑΡΙ!


Αλλά επί τέσσερις - πέντε ώρες περπατούσαμε με την Άννα, την γειτόνισσά μου, στο δάσος κάπου γύρω από την IKEA, στα νότια προάστια της Στοκχόλμης, Kungens Kurva.
Κάποτε είχε ακούσει ότι σ’ εκείνα τα μέρη υπάρχουν kantareller, ένα είδος μανιταριού που μας αρέσει τρομερά, και ξεκινήσαμε παίρνοντας και το πικ-νικ μας στις τσάντες.

Άγνοια και οι δυο από μανιτάρια άλλα είδη δεν τολμούσαμε να μαζέψουμε διότι αν δεν τα γνωρίζεις καλά ο κίνδυνος για δηλητηρίαση είναι μεγάλος.

Τι κι αν είμαι από χωριό αυτό το είδος δεν το γνωρίζω - στο μάζεμα των σαλιγκαριών δεν με πιάνει κανένας αλλά τα μανιτάρια δεν τα μαζεύαμε στο χωριό, θυμάμαι.
Προφανώς δεν γνωρίζαμε ότι και αυτά είναι τέλεια διατροφή.

Κι έτσι έμεινα με την όρεξη!
Δεν πειράζει, όμως, ο δρόμος για την Ιθάκη είναι το ίδιο ενδιαφέρον όσο και η ίδια η Ιθάκη διότι τρώγοντας το πικ-νικ μας πετούσαμε τα κουκούτσια των ελιών και σημαδεύαμε να πάνε σε καλό μέρος μπας και πιάσουν και φυτρώσουν κανα-δυο ελαιόδενδρα... στην Σουηδία!!!
Άξιζε το ταξίδι μας, βέβαια, όχι μόνο σαν γυμναστική αλλά και σαν απόλαυση διότι αυτά τα πανέμορφα κόκκινα και τουρκουάζ πράγματα που βρέθηκαν μπροστά μας πώς αλλιώς θα τα βλέπαμε;
(Η Άννα εδώ προσπαθεί αλλά μάταια)