ΚΑΛΑ ΕΦΑΓΕ... ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΑΥΤΗΝ!

Φάγαμε και τα βαρένικα και επιστρέψαμε με μερικά γραμμάρια λίπος παραπάνω διότι τα βαρένικα, όπως βλέπετε στην φωτογραφία νούμερο 3, αφότου βράσουν περιχύνονται με αρκετό βούτυρο.

Μη νομίζετε, ούτε εγώ τα γνωρίζω αυτά τα φαγητά και σαν η πιο παλιά της σημερινής παρέας εγώ όφειλα να τα γνωρίζω κι όχι οι νεότεροι όπως η Μαριάννα που με τόση μαστοριά τα έφτιαξε.

Τι είναι μήπως, σκέτο αλεύρι και νερό τα ζυμώνεις, όπως κάνεις για ψωμί, τ’ ανοίγεις, τα κόβεις σε κομματάκια και σε άλλα βάζεις τυράκι σε άλλα όχι.
(Αντί για τυρί βάζεις και κιμά ή οτιδήποτε άλλο κατεβάσει η φαντασία σου)
Τα βράζεις μετά, τα περιχύνεις με ζεστό βούτυρο και... ορίστε να φαμε.

Συνοδεύεται με αηράνι, κοινώς ταν, ή με γιαούρτι αλλά και με τουρσί παει μια χαρά!
Ειδικά με το δικό μου που το φτιάχνω τέλειο και το λατρεύουν όσοι το έχουν δοκιμάσει...

Αυτά με το τυρί λέγονται βαρένικα κι αυτά δίχως λέγονται γουλαχλία!
Έτσι, να μαθαίνουμε και καμιά ποντιακή συνταγή!
(Στις φωτογραφίες φαίνονται ανακατεμένα και τα δυο είδη)

Να, με τέτοια και με κάτι αλλιώτικα ζούσαν οι παλιοί μας μα έλα που εμείς τώρα μάθαμε ότι το αλεύρι όχι μόνο δεν είναι θρεπτικό αλλά είναι και καταστροφικό!

Διότι εκτός του ότι βγάζουν τον φλοιό από το σιτάρι, δηλαδή τις θρεπτικές ουσίες, προσθέτουν στο αλεύρι και διάφορες ουσίες για να το διατηρήσουν λευκό, καθαρό κλπ.
Επομένως ότι γίνεται από λευκό αλεύρι καλά είναι να το αποφεύγουμε όσο μπορούμε περισσότερο!


Και λίγα για το «κουτσομπολιό» που ξεκίνησα στο προηγούμενο ποστ, ο Κώστας που κατέφθασε με την μεγάλη ελπίδα να... φαει καλά, ΔΕΝ έφαγε.... του φάνηκε χοντρούλα!

Δεν φτάνει ο τύπος που την ήθελε νέα την ήθελε και μοντελάκι, κατάλαβες;
Έφαγε, ωστόσο, βαρένικα!

Αυτά

Η ΗΛΙΚΙΑ ΒΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕΤΡΑ;

Η Μαριάννα είναι ένα νέο κορίτσι που πρόσφατα ήρθε στην Στοκχόλμη για να ξεκινήσει την ζωής της.

Ο δε Κώστας είναι ένας από τους παλιούς έλληνες που έκανε μια προσπάθεια να μετακομίσει στην πατρίδα Ελλάδα αλλά που κάτι δεν πήγε καλά και επέστρεψε για να κάνει την ζωή του από την αρχή!
Είναι αυτός που πάντα όταν τον βλέπω μου λεει «δεν είναι για ‘μας η Ελλάδα, Συμέλα – την πουστιά του έλληνα εμείς, εδώ πάνω, δεν την έχουμε στο πετσί μας...»

Η Μαριάννα θα μαγειρέψει σήμερα βαρένικα και με κάλεσε, από την περασμένη εβδομάδα ήδη, να παω να φαω.
Αν και πόντια έπρεπε ίσως τα βαρένικα να τα ξέρω - ομολογώ ότι πρώτη φορά θα τα φαω...

Σ’ ένα πολυκατάστημα συνάντησα σήμερα τον Κώστα και αφού τα είπαμε και αφού λύσαμε και το πρόβλημα της απατεωνιάς του έλληνα (στην Ελλάδα) και πήγαμε να χωρίσουμε ανάφερα ότι σήμερα επρόκειτο να φαω βαρένικα!

Τι το ‘θελα και το ‘πα!
Εκτός του ότι ο Κώστας σαν εργένης έπρεπε οπωσδήποτε να μάθει γι αυτήν την Μαριάννα είναι επίσης και πόντιος αλλά και γνώστης των βαρένικα επομένως ήταν αδύνατον να μην τον καλέσω, εγώ, για να πάμε στην Μαριάννα να φαμε - αφού πρώτα τις τηλεφώνησα για να πάρω το ΟΚ!

Και αφού πλέον χωρίσαμε, για να βρεθούμε αργότερα στην Μαριάννα, μου τηλεφωνά, ο Κώστας, και με παρακαλά να μη πω στην Μαριάννα την ηλικία του.... να λεω, και τώρα αλλά και πάντα, ότι είναι μόλις 54 ετών!!!
Εν τω μεταξύ ιδέα δεν έχω πόσο ετών είναι!

Αχ, βρε καλοί μου άνθρωποι γιατί φοβόσαστε την ηλικία;
Μωρέ γιατί δεν καταλαβαίνετε ότι και να την κρύβετε εκείνη θα φανεί;
Ακόμα δεν μάθατε ότι ο κλέφτης και ο ψεύτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται;

Και.... αν πιστέψατε ότι η ηλικία είναι αυτό που μετρά κάνετε λάθος!

Παω τώρα για βαρένικα.....

ΑΠΟ ΕΔΩ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΚΙ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ...

Η ημέρα αυτή είναι ιδιαίτερη για μένα - γιόρταζε ο πατέρας μου - και θα μπορούσα επί ώρες να γράφω για παιδικά μου βιώματα αλλά θα αναφερθώ σ’ αυτό που πριν λίγο είδα δορυφορικά από το ΕΡΤ world.

Κατ’ αρχάς είμαι ακόμα με πονοκέφαλο γι αυτό δεν πήγα στην εκκλησία της Στοκχόλμης που συνήθως τέτοια μέρα πηγαίνω, περισσότερο για να θυμηθώ τον πατέρα μου.

Κι άνοιξα το laptop μου, παρά τα προβλήματά του, για να ακούσω εκείνο το «Εν Ιορδάνη βαφτιζομένου σου Κύριε...»
Ιορδάνης ο πατέρας μου... και τι δεν μου θυμίζει αυτή η ψαλμωδία!

Ήθελα, λοιπόν, να την ακούσω έστω δορυφορικά κι έπεσα σε μια λειτουργία από μια εκκλησία Αγίου Γεωργίου, που αν κατάλαβα καλά κάπου στην Κωνσταντινούπολη πρέπει να είναι.

Διότι μετά την λειτουργία η πομπή συνέχισε για την κατάδυση του τιμίου σταυρού στον Κεράτιο κόλπο - στον Βόσπορο δηλαδή!

Δεν θα αναφερθώ στις γυμνές κορμάρες που μου φάνηκε πως ήταν εκεί πιο πολύ τον ανδρισμό τους να εκθέσουν παρά τον σταυρό να πιάσουν αλλά σ’ αυτό που μ’ εντυπωσίασε όσο τίποτα άλλο!
Και μου ‘κανε μάλιστα να γελώ - δεν ξέρω γιατί - διότι άλλοι ίσως θα έκλαιγαν, το σίγουρο είναι ότι θα θύμωναν! «Τούρκοι» θα γίνονταν...

Μακάρι κι άλλοι από εσάς να το είδαν και να το πρόσεξαν!

Από την μια πλευρά, της ευρωπαϊκής Κωνσταντινούπολης, η δική μας πομπώδης πομπή, οι δικοί μας παπάδες με του ύμνους και τις ψαλμωδίες και από την ΑΛΛΗ πλευρά, ίσως κι από την άλλη πλευρά του Βοσπόρου, ακουγόταν ιμάμηδες να ψέλνουν στα τζαμιά τους!!!
Δυνατά, θαρρείς και αντίπραξη στους χριστιανούς ήθελαν να κάνουν...

Ενώ άκουγες την δική μας τελετή άκουγες ταυτόχρονα και από κάπου την δική τους και ήταν φαινόμενο να ακούς τους χριστιανούς από εδώ και τους μουσουλμάνους από εκεί να ενώνουν τις φωνές, τις προσευχές και τις παρακλήσεις τους για τον έναν και αυτό Θεό!

Καλό;

Καλό.... καλό, εμένα μου φάνηκε αστείο!

ΕΧΟΥΝ ΔΙΑΦΟΡΑ ΤΑ BLOG ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ;

Το κεφάλι μου πονά!
Και σαν να μην έφτανε αυτό έχω και το πρόβλημα του laptop μου που ολοένα και δίχως ειδοποίηση κλείνει.
Έτσι, στα καλά καθούμενα κλείνει και χάνω κείμενα που δεν είχα προλάβει να αποθηκεύσω...

Κλείνει κυρίως όταν επισκέπτομαι άλλα blog.
Όταν πχ. επισκέπτομαι το PRESS-GR, το Πρεζα TV ή το ΩΡΑ ΕΛΛΑΔΑΣ, πριν ακόμα προλάβω να διαβάσω μια παράγραφο κλείνει!
Ενώ στο blog του Νίκου Δήμου πάμε καλύτερα!

Σαν αίνιγμα δεν ακούγεται;
Μα γιατί; Υπάρχει κάποια διαφορά μεταξύ τους;

Α, δεν αντέχω να το σκεφτώ τώρα... θα το σκεφτώ μετά το ταξίδι!
Τώρα το κεφάλι μου πονά!

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΑΠΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ ΓΙΑ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ!!!

Πόσοι από εσάς blogers - συνμπλόγκερς έχετε λάβει πρόσκληση από αναγνώστη σας;
Και μάλιστα από αναγνώστη που ζει σε χώρα μακρινή - πολύ μακριά από την χώρα που εσείς ζείτε και αναπνέετε;
Και πες πως λάβατε τέτοια πρόσκληση πόσοι την έχετε δεχτεί;
Πόσοι, δηλαδή, έχετε κάνει ένα ταξίδι προς το άγνωστο, προς τον άγνωστο αναγνώστη και προς την άγνωστη χώρα;

Κάτι τέτοιο μου συμβαίνει εμένα αυτή την εποχή!

Η αναγνώστριά μου, Μαίρη από την Νέα Υόρκη, μετά από μια μικρή αλληλογραφία που είχαμε, με προσκαλεί στην μεγαλούπολη ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ, στην USA!
Την δέχτηκα, ασφαλώς, την πρόσκληση και στις 10 Ιανουαρίου αναχωρώ για εκεί!

Δεν την γνωρίζω την Μαίρη, όχι - θα την γνωρίσω εκεί. Έχουμε άλλωστε κάποια κοινά επομένως θα έχουμε πολλά θέματα για συζήτηση, για ψάξιμο, για ανάλυση κλπ.

Μη πείτε τώρα πως είμαι θεότρελη και αλλοπαρμένη, όπως έλεγαν φίλες πριν ένα χρόνο που ένας αναγνώστης από την Αθήνα θα ανέβαινε με την οικογένειά του στη Στοκχόλμη και ήθελε να βρεθούμε.
Ασφαλώς και βρεθήκαμε και περάσαμε και θαυμάσια!
Αν όμως άκουγα τις φίλες και γνωστές θα απέρριπτα την πρότασή του φοβούμενη μη με κακοποιήσει, μη με βιάσει, μη με... τι;
Σαν τι, δηλαδή, να έκανε ο άνθρωπος;

Μα γιατί να υπάρχει τέτοιος φόβος μεταξύ ανθρώπων;
Δεν μάθαμε ακόμα πως ο φόβος μεγαλύτερο φόβο προκαλεί;
Πως η κακία μεγαλύτερη κακία επιφέρει;
Πως η τρομοκρατία περισσότερη τρομοκρατία γεννά, κοκ;

ΔΕ ΜΑΣ ΣΚΙΑΖΟΥΝ ΟΙ ΦΟΒΕΡΕΣ ΤΟΥ ΧΙΟΝΙΟΥ...

Ήρθε και το χιόνι, για τα σουηδικά δεδομένα, ελάχιστο θα το έλεγα αλλά έστω και αυτό!

Καιρό τώρα το περιμέναμε που μαύρα τα θεωρούν τα Χριστούγεννα, οι σουηδοί, αν δεν γίνουν μέσα στο κατάλευκο χιόνι.

Μαυρίλα και αραχνιά, λοιπόν, τα Χριστούγεννα φέτος αλλά και πέρυσι...για πρόπερσι δεν θυμάμαι!

Σήμερα, όμως, που εγώ ετοιμάζομαι να βγω για δουλειές μας βρήκε το ξημέρωμα με γύρω στα 10 εκατοστά χιόνι - και ακόμα ρίχνει...

Μωρέ καλά δεν είμαι εδώ μέσα στην ζεστή γωνίτσα - τι να τρέχω τώρα έξω στα κρύα, να γλιστρώ από ‘δώ, να πέφτω από ’κεί και στα καλά καθούμενα να σπάσω και κανένα κεφάλι περπατώντας!

Με φαντάζεστε να γλιστρώ και να πέφτω; Κρίμα που δεν γίνεται να αυτοφωτογραφίζομαι να σας κάνω να γελάτε βλέποντάς με να κατρακυλώ τα σκαλιά ή κάποια κατηφόρα...

Ωστόσο εμάς, εδώ, τα χιόνια και τα κρύα δεν μας σκιάζουν.
Έχουμε μάθει να τα περπατάμε και να τα σκιάζουμε εμείς...

Επομένως παίρνω σε λίγο το μετρό - ίσως και να περπατήσω μέχρι την στάση του λεωφορείου για να χαρώ και το χιόνι - παίρνω μετά το λεωφορείο και μετά το τρένο για να παω στο Flemingsberg, ένα νότιο προάστιο της Στοκχόλμης.
Εκεί είναι η Αστυνομική Υπηρεσία που πριν 3-4 εργάσιμες μέρες άφησα αίτηση για κανονικό διαβατήριο, διότι το e-id μου που λειτουργεί σαν διαβατήριο ισχύει μόνο στις Schengen χώρες, και παω τώρα να το παραλάβω!

Είπα ότι ετοιμάζομαι για ταξίδι - για μακρινό ταξίδι!
Θα επανέλθω σ’ αυτό...

(Στην φωτογραφία το μπαλκονάκι όπως έχει αυτή την στιγμή)

ΣΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΜΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΑ...

Το κείμενο αυτό το αφιερώνω στον νούμερο 9 αδελφό μου, Βασίλη Μελετλίδη, που πλέον δεν υπάρχει.

Αγαπημένε μου αδελφέ σου στέλνω τις ευχές μου για την σημερινή σου γιορτή!

Αν και έχουν περάσει πάνω από πέντε χρόνια που στο κυκλαδικό νησί, Δονούσα, ξαφνικά και λίαν περιέργως άφησες την ψυχούλα σου ακόμα δεν κατάφερα να πω ότι ήμαστε 12 αδέλφια.
Δεν αντέχω να το λεω - συνεχίζω να επιμένω να λεω ότι ήμαστε 13 διότι συνεχίζεις να είσαι ένα κομμάτι της οικογένειας μας.

Ήθελα να σου πω πόσο λυπάμαι που το κίνημα των blog ξεκίνησε μετά τον χαμό σου - ξέρω ότι αν ήσουν εδώ θα έγραφες.
Ω ναι, θα έγραφες, θα αποκάλυπτες και θα ξέσπαγες!
Το ξέρω ότι θα μάθαινες την χρήση του υπολογιστή μόνο και μόνο να χειρίζεσαι το blog για να γράφεις - και θα έγραφες, και θα έγραφες, και θα έγραφες....
Και θα έβριζες, και θα έβριζες, και θα έβριζες αφού κανείς δεν θα ήξερε από πού έρχονται οι βρισιές που ξέρω θα έγραφες...

Τι ΠΡΕΖΑ TV και τι PRESS-GR , κοντά στα δικά σου καυτά κείμενα τα δικά τους δεν θα φτουρούσαν!

Κι εσύ θα την έβρισκες που ανώνυμα θα λύσσαγες αυτούς που ήθελες να λυσσάξουν.
Κι εγώ θα χαιρόμουν που κατάφερα να σου μάθω να χειρίζεσαι υπολογιστή και blog – κάτι μου λεει ότι εγώ θα σου τα μάθαινα... κατάλαβες;

Αχ, τι κρίμα!
Τι κρίμα που δεν σου δόθηκε η ευκαιρία να εκφραστείς και να αδειάσουν από μέσα σου οργή, πικρίες και παραχωμένα άχτια να απολάμβανες κι εσύ την γλύκα της εκκένωσης!

Και γράφοντας σιγά - σιγά ίσως αντιλαμβανόσουν πως, όσο και να το ‘θελες, τον κόσμο εσύ δεν θα τον άλλαζες!
Πως εσύ μόνο τον εαυτό σου θα άλλαζες!
Ναι, αυτό σ’ έφαγε εσένα!
Η μανία σου να θέλεις τον κόσμο δίκαιο και σύμφωνα με τα μέτρα σου σαν σαράκι σε έτρωγε για χρόνια... και σ’ έφαγε!

Καλά να είσαι εκεί που είσαι! Πού να ξέρω; Εκεί ίσως τα λες....