Monday, January 22, 2007

Αχ, αυτοί οι άδικοι χαμοί!


Σήμερα νοιώθω στενοχωρημένη.

Γύρω μου βλέπω θανάτους, βλέπω άδικους χαμούς αθώων ψυχών, και πονώ!
Συγγενής μου έχει χάσει συγγενή του και πήγα να τον παρηγορήσω.
-Νέο παιδί, μου, λεει, κατάνεο και το πήρε ο χάρος....
Από τι; Από την μοντέρνα ασθένεια.
Έτσι την αποκαλώ, εγώ, την ασθένεια της χρήσης των ναρκωτικών ουσιών.

-Και τι καλό παιδί, που ήταν, ποτέ δεν έχει βγάλει μιλιά, ποτέ δεν έχει αντιμιλήσει την μάνα του, τον παίνευε η εξαδέλφη του, εδώ...

Ναι, ίσως και γι αυτό ακριβώς να κατέληξε στα ναρκωτικά, συμπέρανα εγώ.
Επειδή δεν μίλησε και επειδή δεν αντιμίλησε όταν δεν του επέτρεψαν να παντρευτεί την καλή του και όταν δεν του επέτρεπαν ένα σωρό άλλα που αυτός ήθελε...

Με τις αδικίες γύρω μας, και από την κοινωνία αλλά και από το οικογενειακό μας περιβάλλον, αν δεν μιλήσουμε, μας πλακώνουν οι άλλες παθήσεις.
Και η χρήση των ναρκωτικών είναι μια από αυτές!

Κράξτε! Φωνάξτε! Βγείτε στο μπαλκόνι και κράξτε.
Πηγαίνετε στο δάσος και βγάλτε το παράπονό σας, φωναχτά!
Μη το αφήσετε να σας μαραζώνει και σαν το σαράκι να σας τρωει την ψυχούλα!

...πονάν τα δάχτυλά μου πατώντας τώρα το πληκτρολόγιο με δύναμη, και αυτό το παθαίνω όταν γράφω με πόνο!


Διότι πονώ με την σκέψη ότι οι άνθρωποι δεν παίρνουν την ζωή στα χέρια τους!
Πονώ με την σκέψη ότι οι η δύναμη των ναρκωτικών είναι πιο δυνατή απ’ την δύναμη των ανθρώπων την στιγμή που ξέρω ότι όλοι μέσα μας κρύβουμε ένα λιοντάρι.
Όλοι μέσα μας έχουμε ένα μεγάλο θηρίο που όλα τα ναρκωτικά του κόσμου τα νικά αλλά που είναι τόσο δύσκολο να το βρούμε!
Αυτό με πονά! Που αδυνατεί ο καθένας να βρει το δικό του λιοντάρι!
Και όλα τα παιδιά του κόσμου που λύγισαν σ’ αυτά, τα πονώ!


Επέστρεψα στο σπίτι και ανοίγοντας το laptop βρήκα και το mail, συναδέλφου, να οργανώσουμε μια τελετή για τον άλλον άδικο χαμό!
Για τον χαμό του αρμένιου Hrant Dink στην Κωνσταντινούπολη.
Σαν μέλος του διοικητικού συμβουλίου της ένωσης των ξένων ανταποκριτών στην Σουηδία, ναι, μαζί με τους υπόλοιπους θέλω να οργανώσουμε μια τελετή.
Να υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας ώστε ελεύθερα να κράζουμε, να φωνάζουμε, να μιλάμε, να εκφραζόμαστε…!

Προχθές ακόμα είχαμε τον άδικο χαμό της ρωσίδας δημοσιογράφο...σήμερα έχουμε του αρμένιου... αύριο, να δούμε, ποιου θα ‘ναι!


(Στην φωτογραφία ένας απλός τάφος, έτσι όπως μ' αρέσουν οι τάφοι)

Sunday, January 21, 2007

Τι ποτό κι αυτοί οι σουηδοί...


Χαρά οι σουηδοί σήμερα...
Ήρθε, επί τέλους, το πολυπόθητο χιόνι και έλαμψαν τα πρόσωπά τους.
Έτσι είναι! Είπα και πρωτύτερα ότι όπως εμείς το καλοκαίρι θέλουμε τον ήλιο και την ζέστη έτσι κι αυτοί τον χειμώνα θέλουν το χιόνι και το κρύο.
Πολύ κρύο... υπό του μηδέν...

Τι άνθρωποι κι αυτοί οι σουηδοί!
Τους θαυμάζω και τους εκτιμώ κυρίως στην συνεργασία τους που είναι τέλειοι και παραδειγματικοί!
Γι αυτό, άλλωστε, προτιμώ με αυτούς να συνεργαστώ παρά με έλληνες!
Sorry, πατριωτάκια, σας αγαπώ σας εκτιμώ αλλά με αυτούς η δουλειά παει ρολόι, έτσι όπως αρέσει και σε μένα!

Στο ποτό τους, όμως, ΠΑΝΑΓΙΑ μου... μακριά από αυτούς!
Δεν το μπορώ. Δεν το αντέχω.
Σαν σαύρες πέφτουν κάτω και την άλλη μέρα δεν θυμούνται τίποτα.
Αυτός που, την επόμενη μέρα, θυμάται τα λιγότερα είναι και ο «ωραίος» της παρέας... φαντάσου!
Ευτυχώς που, σίγουρα, υπάρχουν και κάποιες εξαιρέσεις...
Και εδώ είναι το παράδοξο, τις Δευτέρες, παρά την ποτοκατανάλωση όλου του σαββατοκύριακου, πάλι την δουλειά τους την κάνουν να παει ρολόι...

Έγραψα προχθές, στο σουηδικό μου blog, για την νεοεκλεγείσα δήμαρχο της Στοκχόλμης, την Kristina Axén Olin, που δημόσια αποκάλυψε το πρόβλημά της με το αλκοόλ!
Έχασε τη μάνα της, λεει, έπεσε πολύ δουλειά, λεει...
Το ότι έπεσε πολύ δουλειά το καταλαβαίνω, αφού, αν για έναν άντρα χρειάζεται ένας μήνας για να αποδείξει τις ικανότητές του, για μια γυναίκα χρειάζονται, ίσως, τρεις – τέσσερις.
Κι αν είσαι και ξένος χρειάζονται, ίσως, και έξι – εφτά.
Κι αν έχεις και την τέλεια ατυχία και είσαι και «γριά», όπως καλή ώρα εγώ που ξεκίνησα καριέρες και οράματα στα 45+, χρειάζεσαι ίσως και δυο χρόνια...

Το θέμα, όμως, είναι το άλλο.
Το γεγονός ότι αυτοί το αλκοόλ το παίρνουν ήδη μέσα από το γάλα της μητρότητας!
Μέσα από το βυζί της μάνας!
Το έχουν μέσα στο αίμα τους και στις φλέβες τους, στην κουλτούρα τους, γενικά, στην καθημερινότητά τους!

Και με τσατίζουν με τις ψευτοδικαιολογίες τους να αποδίδουν τον αλκοολισμό στο κάθε τους πρόβλημα...
Θαρρείς κι εμείς δεν έχουμε προβλήματα... γιατί εμείς δεν καταλήγουμε στο αλκοόλ;

Έτσι έγραψα και αμέσως αντέδρασε μια-ένας με σχόλιο!
-Δεν έχεις λίγη εμπάθεια, μου λεει, σαν να πρόκειται περί εμπάθειας!

Η φωτογραφία από μια εκδρομή μας, πέρυσι, στο fjällen – Jämtland (στα σύνορα μεταξύ Νορβηγίας και Σουηδίας)
Την άφησα μεγάλη για να απολαύσετε χιόνι - πατήστε την.

Saturday, January 20, 2007

Ποιος έγραψε τα σχολικά βιβλία;


Κάποτε, όταν έμενα στην Αμερική, σε ένα μας φιλοσοφικό ξενύχτι με τα αδέλφια του τότε συντρόφου μου, βγάλαμε το θέμα των σχέσεων μεταξύ τούρκων και ελλήνων...

Ο μεγάλος αδελφός του είχε προλάβει να βγάλει το σχολείο στην Τουρκία, πριν η οικογένεια πάρει την μεγάλη απόφαση να μετακομίσουν σε μια χριστιανική χώρα.

(Είναι χριστιανοί αλλά γεννημένοι στην Τουρκία κι όταν είχαν φύγει για την κοντινή χριστιανική χώρα, τον Λίβανο, ο σύντροφός μου ήταν γύρω στα 10 - αργότερα είδαν και τα δεινά των εκεί πολέμων... αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία)

Και έλεγε, λοιπόν, ο Ηatsik (Σταύρος στα ελληνικά), ότι στο σχολείο που πήγαινε, μικρός, στην Τουρκία, τα βιβλία έγραφαν πολύ αρνητικά για τους έλληνες.

Έγραφαν ότι οι έλληνες ήταν κακούργοι και αιμοβόροι, ότι βίαζαν τις τουρκάλες, τις γυναίκες τους, ότι σφάζανε όποιον αλλόθρησκο έβρισκαν μπροστά τους, ότι ρημάζανε τα σπίτια τους, ότι απαγχονίζανε μικρούς και μεγάλους, ότι καίγανε τα σπίτια τους, ότι...ότι...
HELLO, φώναξα κάποια στιγμή, εγώ, διότι αυτά εγώ ήξερα ότι οι τούρκοι τα κάνανε! Όχι οι έλληνες!

Οι έλληνες είναι άγγελοι! Έτσι πίστευα εγώ! Αφού μας είχαν μάθει, στο σχολειό, ότι όταν μας χαστουκίζουν στο ένα μάγουλο τους σερβίρουμε και το άλλο να την φαμε κι από εκεί!
Επομένως όσο κι αν μας βιάζανε οι τούρκοι εμείς τους παρακαλούσαμε να μας βιάσουν κι άλλο!
Και ποτέ μα ποτέ, ούτε καν μας ήρθε στην σκέψη, να βιάσουμε τις δικές τους!

Το μυαλό μου είχε θολώσει... ο κουνιάδος μου το πήρε προσωπικά και νόμισε ότι μ’ αυτόν είχα θυμώσει!

Τι γίνεται μωρέ, εδώ;
Ποιος βίαζε ποιον και ποιος είναι αιμοχαρής και άγριος;

Μωρέ, ένας και μοναδικός ήταν ο συγγραφέας αυτών των βιβλίων που μεταφράστηκαν και στις δυο γλώσσες, ανάλογα με τις ανάγκες της κάθε χώρας;
Με μοναδικό σκοπό να φαρμακώσουν τις ψυχές των άμοιρων και άλογων παιδιών;

Όχι, εγώ δυσκολεύομαι να καταλάβω τι συνέβη μ’ αυτά τα σχολικά βιβλία...

Friday, January 19, 2007

Πρωθυπουργός! Ούτε καν γυμνάσιο...


Δεν σας τα ‘λεγα εγώ ότι τα σχολεία (σχολικά θρανία) πάντα δεν είναι απαραίτητα;
Να λοιπόν που η Mona Sahlin εκλέγεται σαν πρόεδρος του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος της Σουηδίας. Και, ασφαλώς, σιγά – σιγά θα γίνει και πρωθυπουργός της χώρας! Ούτε καν το γυμνάσιο έβγαλε!!!

Και αν δεν ήταν και για κάποια σκάνδαλά της θα εκλεγόταν για πρόεδρος ήδη το 1995.
Την πάτησε, τότε, η απροσεξία και η τσαπατσουλιά της πληρώνοντας βενζίνη και Toblerone με πιστωτική κάρτα που ανήκε στο κόμμα κι όχι σ’ αυτήν!
Ναι, ναι, καλά καταλάβατε, σοκολατάκια πλήρωσε με την κάρτα του κόμματος και αυτό της κόστισε την προεδρική καρέκλα που αναμφισβήτητα θα έπαιρνε ήδη το 1995...
Δίχως σπουδές, ούτε καν γυμνασίου, παρακαλώ!

Αν, πράγματι, θέλεις να προοδεύσεις δεν σε εμποδίζει ούτε ο διάολος! Αυτό ανακάλυψα, εγώ, την τελευταία δεκαετία της ζωής μου!


Αν o τρελός Mijailo Mijailovic, o αφιερωμένος στον φανατισμό για την αγάπη προς την πατρίδα του Σερβία, το 2003 δεν μαχαίρωνε την Anna Lindh, θα είχε αυτή σήμερα τον θρόνο! Αυτή ήταν το σίγουρο χαρτί του κόμματος...
Γιατί την έσφαξε; Αναρωτιέμαι αν το γνωρίζει κι ο ίδιος με την τύφλα που έχει!

Η κοπέλα, νέα ακόμα, έκανε μεγάλες προσπάθειες να φέρει ειρήνη και γαλήνη στα Βαλκάνια, σιγά - σιγά να έχουμε, επί τέλους, μια ενιαία Ευρώπη...
Ήταν το όνειρό της, μου εμπιστεύτηκε, λίγες μέρες πριν τον θάνατό της...

Τρέχαμε τότε, όλοι, για το δημοψήφισμα να μπούμε κι εμείς στην EMU!
Μπροστά στον αγώνα, η Anna Lindh, να πείσει τους σουηδούς να το πάρουμε κι εμείς, αυτό το ευρώ, π’ ανάθεμά το!

Εκείνες τις μέρες ήρθε και το παιδί μας, εδώ, για υποστήριξη.
Ο Γιώργος Παπανδρέου, και μια χαρά τα είπε όλα στα σουηδικά, όταν μίλησαν σε ένα κέντρο της Στοκχόλμης, αυτός, αυτή και ο τότε πρόεδρος του κόμματος, και πρωθυπουργός της χώρας, Göran Persson! Ο οποίος χθες απήλθε από τον προεδρικό θρόνο να τον παραδώσει στην Mona Sahlin…
(εδώ και τρεις - τέσσερις μήνες πρωθυπουργός της χώρας είναι ο "απέναντι", ο Fredrik Reinfeldt από τους μετριοπαθείς)

Δυο μέρες μετά από αυτό το τρίο, Γιώργος - Göran - Anna, έσφαξε την Anna ο σέρβος!
Και το ‘πε χθες η Mona μόλις ανέβηκε να ευχαριστήσει για την εμπιστοσύνη που της δείξανε..!
-Της Άννας είναι αυτή η μέρα... κάτι τέτοιο είπε, με μάτια γυαλισμένα από συγκίνηση, και για τον χαμό της Άννας και για την δική της επιτυχία!

Ας σταματήσω εδώ γιατί η φλυαρία μου μέχρι και για βιβλίο μπορεί να παει...

(Στην πρώτη φωτογραφία η Mona Sahlin και στην δεύτερη η Anna Lindh με το σύνθημά της ΠΕΣ ΝΑΙ στο ευρώ - η αφίσα αυτή κατέβηκε την επόμενη μέρα του θανάτου της...)


Thursday, January 18, 2007

Κεφάλαια χρειάζομαι, ιδέες έχω!


Με το blog αυτό, που το διαβάζουν παγκοσμίως, ή τον μπελά μου θα βρω ή την καλή μου...
Έρχονται τηλεφωνήματα και mail και με παρακαλούν για διάφορα θέματα.

Άλλοι θέλουν να τους βοηθήσω με τα προϊόντα τους, προϊόντα από διάφορους χώρους και brunch – από τουρισμό και γαστρονομία μέχρι και ρουχισμό!
Να τα προωθήσουμε εδώ, στην Σκανδιναβία, ναι, και αργότερα ακόμα και στην Ρωσία...
Σέβομαι πολύ τους οραματιστές επειδή είμαι η ίδια οραματίστρια!

Άλλοι με παρακαλούν να τους βρω δουλειά να έρθουν να δουλέψουν εδώ!
Τους αρέσει η Σουηδία, λενε, και θέλουν να φύγουν από την ζούγκλα της Ελλάδας...

Ελεύθερος επαγγελματίας, όπως είμαι, βρε παιδιά, δίχως την πολυτέλεια του «μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει» μισθού, μη με βάζετε σε πειρασμό...
Μη με βάζετε σε δουλειά αν από την αρχή, ακόμα, δεν έρθετε με κεφάλαια.

Πιστέψτε με έχω κουραστεί από τις ωραίες εμπορικές ιδέες, που το ανήσυχο μυαλό μου συνεχώς κατεβάζει, και από την τρελή μου επιθυμία να τις εξελίσσω σε επιχειρήσεις. Ειδήμονας έχω γίνει στο να τις εξελίσσω αλλά την ρουτίνα της δουλειάς δεν αντέχω και εκεί χρειάζομαι βοήθεια από υπάλληλο...

Έχω και το «πρόβλημα» να δίνω ακόμα και την ψυχή μου όταν ασχολούμαι με κάτι.... και, ειλικρινά με κούρασαν τέτοιες προσπάθειες και δεν είμαι σε θέση να δουλεύω με νέες ιδέες αν από την αρχή ακόμα δεν υπάρχουν κεφάλαια για επιδότηση, χορήγηση, επιχορήγηση... πέστε τα όπως θέλετε.

Αν δεν έχω προϋποθέσεις από την αρχή ακόμα να προσλάβω υπάλληλο, μην έρθετε, σας παρακαλώ, με νέες ιδέες!

Από δαύτες έχω η ίδια. Πολλές, πάρα πολλές!
Κεφάλαια δεν έχω!

Wednesday, January 17, 2007

Γιατί, μωρέ Ελλάδα, επιμένεις!


Σήμερα έτρεχα με μια κυρία που ήρθε από την Ελλάδα για δουλειές... για να προωθήσει το προϊόν της.

Να πάμε εδώ, να πάμε εκεί, να πάμε παραπέρα, να μιλήσουμε εκεί, να συναντήσουμε τον έναν...τον άλλον...
Και σκεφτόμουν την εποχή των κρασιών που επί τρία χρόνια, με πάθος και με αγάπη για την Ελλάδα μου, τα προωθούσα!
Να φανεί η Ελλάδα μας... να ακουστούν τα προϊόντα μας...
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ!

Και να ένοιωθα, ταυτόχρονα, ντροπή όταν αρμόδιοι στον χώρο του κρασιού με ρωτούσαν τι κάνουν οι αντίστοιχοι αρμόδιοι της χώρας μου!
-Πού είναι η πρεσβεία σας... τι κάνει ο εμπορικός σας ακόλουθος...γιατί δεν επικοινωνεί μαζί μας... γιατί δεν ενδιαφέρεται η Ελλάδα να προωθήσει τα προϊόντα της, αφού, όντως είναι αξιέπαινα.
Αφού τα δοκίμαζαν, οι άνθρωποι!
Τους τα παρουσίαζα με οινογνωσίες, με διαλέξεις και με τα τοιαύτα...

-Τα χέρια μου κόπηκαν να κουβαλώ βαλίτσες γεμάτες με μπροσούρες, έλεγε σήμερα η κυρία και θυμόμουν τα δικά μου κουβαλήματα, τότε, και τις δικές μου βαλίτσες, τις γεμάτες με φιάλες και μπροσούρες...
Κουβαλήματα που η πολιτεία, με συλλογικές και οργανωμένες προσπάθειες, οφείλει να κάνει. Και με δαπάνες από κρατικά κονδύλια! Ακόμα και ευρωπαϊκά...

Βαρέθηκα!
Βαρέθηκα να βλέπω τον απένταρο έλληνα να προσπαθεί μεμονωμένα...
Βαρέθηκα να βλέπω την Ελλάδα να επιμένει να παραμένει ανοργάνωτη...
-Έτσι, μου ‘ρχεται να μην ασχοληθώ πλέον μαζί σου, μωρέ, Ελλάδα...

Monday, January 15, 2007

Οι άντρες ΝΕΕΣ ψάχνουν...



-Καμιά μέρα θα στο βάψω αυτό το τσουλούφι... να ησυχάσω, μου λεει κάπου - κάπου η κομμώτριά μου, η Συμέλα, ενώνοντας αυτό το γκρίζο τσουλουφάκι που έχω στα δεξιά.
Από αυτό που είχε και η Indira Gandhi και που έχει και η Παναγιωταρέα...

Συμέλα λέγεται και η κομμώτριά μου! Από το Καλοχώρι Σερρών κι αυτή.
Τρεις - τέσσερις Συμέλες, όλο κι όλο έχουμε, στην Σουηδία, κι αυτές από το Καλοχώρι Σερρών είναι έλεγα κάποτε, αλλά όταν μια μέρα μπήκα στο Internet και έψαξα, βγήκαν κι άλλες...

- Μα, ένα χρώμα, ένα μακιγιάζ, μια σκιά, κάτι, τέλος πάντων, βάλε στα μάτια σου να κρύψεις και καμιά ρυτίδα... μου λεν άλλες, φίλες και γνωστές.

- ΟΧΙΙΙ σας λεωωω... Όπως με γέννησε η μάννα μου με θέλω, τις αποστομώνω εγώ.

Μα πώς να το κάνω αφού έτσι μ’ αρέσω! Έτσι με γουστάρω!
Λυπάμαι κύριοι παραγωγοί καλλυντικών, χρωμάτων και αρωμάτων, αλλά από μένα φράγκο δεν θα πάρετε.
Όχι πως έχουμε και κανένα προηγούμενο αλλά δεν σας παω!
Την ομορφιά που με τα προϊόντα σας δίνετε σε εμάς, τις σπάταλες γυναίκες, εγώ την βρίσκω φτιαχτή και ψεύτικη! Επιφανειακή και της ώρας! Πολύ προσωρινή!

Αλλού έψαξα, εγώ, για την αληθινή ομορφιά.
Αλλού βρίσκεται, αυτή η ευλογημένη, μα εκεί που βρίσκεται πολύ δύσκολα πηγαίνεις.
Είναι πολύ βαθιά μέσα μας, και τα βάθη και τα σκοτάδια φοβίζουν τον άνθρωπο πολύ!

-Οι άντρες νέες ψάχνουν, νέες, φωνάζουν καμιά φορά, τονίζοντας αυτό το ΝΕΕΣ, έτσι, να με φοβερίσουν ότι με τις ρυτίδες, που έχω εγώ, άντρα δεν πρόκειται να βρω... ;-)