Ένα 15ήμερο θεραπευτικό διαζύγιο!

Συντόμως δεν επανήλθα έτσι όπως έγραψα στο τελευταίο μου κείμενο, δυστυχώς.
Δεν έχω έμπνευση για γράψιμο. Έτσι απλά! Και δεν ξέρω πότε θα επιστρέψει αυτό το ρημάδι που, εδώ που τα λεμε, αυτή με κατευθύνει....

Θέλω, ωστόσο, να γράψω ότι την 4η χημειοθεραπεία, που πήρα την Τρίτη στις 10 του Ιουλίου, δεν την πέρασα τόσο καλά όπως τις πρώτες τρεις!
Την πρώτη μέρα όλα πήγαν καλά, την δεύτερη επίσης καλά αλλά την τρίτη και την τέταρτη μέρα, μετά την θεραπεία, η κοιλία μου με ενόχλησε αρκετά.
Όχι με συνηθισμένο πόνο, όπως πχ. περιόδου, διότι αυτόν έχουμε μάθει και να τον αναγνωρίζουμε και να τον αντέχουμε, αλλά με έναν διαφορετικό και δυσεξήγητο πόνο.
Έναν ενοχλητικό πόνο που επίσης αντεχόταν αλλά να, γιατί;
Καλά δεν πέρασα στις τρεις πρώτες; Ας συνέχιζαν και οι άλλες τρεις να μου συμπεριφέρονταν με τον ίδιο ευγενικό τρόπο!!!

Στο επόμενο θέμα:
Από αύριο, Δευτέρα, και μέχρι την 5η χημειοθεραπεία, μέχρι τις 31 Ιουλίου δηλαδή, θα είμαι σε μια κλινική που λέγεται Vidarkliniken.
Πρόκειται για έναν νοσοκομειακό οικισμό με χαμηλά μικρά σπιτάκια, σε απαλό ροζ χρώμα, που ήδη από έξω σου δίνουν την γεύση της ήσυχης και χαλαρής ύπαρξης.
Το concept αυτής της κλινικής είναι η εναλλακτική ιατρική σε συνδυασμό με την παραδοσιακή. Όχι, δεν την αποκλείουν την παραδοσιακή γι αυτό, άλλωστε, και την χρηματοδοτεί το Κρατικό Σύστημα Υγείας της Σουηδίας.
Και το όνομά της είναι πιο γνωστό ως «antroposoferna = οι ανθρωποσόφοι»

Πάμε, με άλλα λόγια, να γίνουμε πιο σοφοί ;-)

Δεν θέλω να γράψω περισσότερα για το θέμα απλά επειδή όταν ξεκινώ για κάπου δεν συνηθίζω να έχω προσδοκίες. Δεν ξέρω πώς θα περάσω εκεί, αφήνω τα πράγματα να έρθουν όπως είναι να έρθουν αλλά αν ήταν να επιθυμήσω κάτι, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι αυτό το μασάζ που λενε ότι κάνουν.
ΜΑΣΑΖ ΣΤΟ ΚΟΡΜΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΚΑΝΕΙ ΠΕΡΑ ΤΗΝ ΙΑΤΡΙΚΗ, όπως συνηθίζω να λεω....

Θα επανέλθω όμως καταγράφοντας τις εξελίξεις.... όχι όσο είμαι εκεί διότι από το laptop παίρνω διαζύγιο για 14 μέρες και αυτό είναι ένα κομμάτι από την όλη φιλοσοφία της θεραπείας....

Καλή μου επιτυχία!

Τώρα κάνουμε παιδιά, εμείς, εδώ!

Είμαι καλά, γι αυτούς που αναρωτιούνται και ανησυχούν...

Μια χαρά την πέρασα και την τρίτη χημειοθεραπεία και πάμε για την τέταρτη για να αποτελειώσω απ’ αυτές κατά τα τέλη του Αυγούστου.
Και να κατέβω, μετά, στην Ελλάδα όχι τόσο για μπάνια και θάλασσες, που συνήθως αυτά συνδυάζουν με την Ελλάδα, αλλά για να απαλύνω το σοκ μου και να με ανταμείψω για την ταλαιπωρία που πέρασα, και περνώ, από τις 8 Μαρτίου τότε που άκουσα τον χειρούργο, Markus Holmberg, να με καρφώνει την διάγνωση: έχεις καρκίνο μαστού!

Ωραία πέρασα και στην γιορτή του μεσοκαλόκαιρου, στις 22 Ιουνίου, στη μεγαλύτερη γιορτή των σουηδών.
«Τώρα κάνουμε εμείς παιδιά», μου εξήγησε μια σουηδέζα θέλοντας να μ’ ενημερώσει περισσότερο περί της γιορτής τους...
32 χρόνια ζω στην Σουηδία και αυτό το πράγμα πρώτη φορά το ακούω!
Σοκαρίστηκα για τα καλά διότι εγώ ξέρω ότι τέτοιες μέρες οι περισσότεροι σουηδοί πίνουν σε σημείο που σέρνονται σαν τις σαύρες...
«Μα πώς είναι δυνατόν να μπορεί ο άνθρωπος να το κάνει... κ’ εκείνο, στην φάση της μέθης που βρίσκεται», αναρωτήθηκα εγώ...

Η απορία μου δεν σταμάτησε εκεί και θέλοντας να πικάρω και λίγο περισσότερο ρώτησα και το άλλο «Η μήπως εννοείς ότι όπου βρίσκουν... πηδάνε; διότι μου μένει αδιανόητο το φαινόμενο - γιατί δεν σπέρνουν τον σπόρο τους και άλλες μέρες και τον σπέρνουν αυτήν την συγκεκριμένη μέρα;»

Και σαν περισσότερη επιβεβαίωση είπε, η κυρία, και το άλλο: «Δεν ξέρεις ότι τον Μάρτιο έχουμε τις περισσότερες γέννες;»

Όχι δεν το ‘ξερα! Άκουσα, ωστόσο, ότι 40% από τους δηλωμένους πατέρες δεν είναι οι πραγματικοί πατέρες των παιδιών....

Ακούς εκεί πράματα; Μέχρι τώρα πίστευα πως μόνο η μάνα είναι 100% σίγουρη για το τίνος παιδί κουβάλησε στην κοιλιά της.

Σήμερα αναρωτιέμαι αν και αυτή το γνωρίζει!!!

-------------------------------------------------------------------
Για μια εβδομάδα ίσως δεν ξαναγράψω λόγω επίσκεψης από την Ελλάδα, συγκεκριμένα από την Κρήτη. Το νούμερο 12 αδελφή μου, η Φρειδερίκη, κατέφθασε για παρέα!
Επανέρχομαι συντόμως...

Η τρίτη σήμερα - παρά το σκάνδαλο!

Δεν μπόρεσα να αποφύγω την έμπνευσή μου πρωί – πρωί, σήμερα, παρά το γεγονός ότι ξεκινούσα για την τρίτη μου χημειοθεραπεία.

Είχα διαβάσει για ένα σκάνδαλο που έγινε με τον υπουργό εργασίας, τον Sven Otto Littorin, και ανήμπορη να αντισταθώ στον πειρασμό ξεκίνησα τελείως απρόβλεπτα να γράφω, για το σουηδικό μου blog, με αποτέλεσμα να ψιλο-καθυστερήσω για την θεραπεία μου...

Οι πανεπιστημιακές του σπουδές, λεει, στηρίζονται σε ένα ανύπαρκτο πανεπιστήμιο εν ονόματι Fairfax University στην Lousiana της Αμερικής!
33000 κορόνες (περίπου 3500 ευρώ) κοστίζει αυτό το συγκεκριμένο πτυχίο από αυτό το συγκεκριμένο ανύπαρκτο πανεπιστήμιο, διαβάζω σε εφημερίδες...!
Είναι δυνατόν να μη το σχολιάσω αφού θα μπορούσα κι εγώ να είχα παραγγείλει κάποιο πτυχίο την στιγμή που βομβαρδίζομαι από e-προσφορές;
Εδώ που τα λεμε και 2-3 πτυχία αν παράγγελνα δεν θα ‘ταν άσχημα!
Στο κάτω – κάτω αξίζει να επενδύσεις γύρω στις 100000 κορόνες και καλού κακού ας υπάρχουν τα πτυχία εκεί!

Κι έτσι έφτασα στο νοσοκομείο τρέχοντας και με την γλώσσα απ’ έξω...
Ε, είμαι και πολύ τυπική στα ραντεβού μου - όταν λεμε στις 10.00 εγώ είμαι εκεί στις 09.57. Είναι ένα πλεονέκτημά μου που αναμφισβήτητα το έχω κληρονομήσει από τους σουηδούς και είμαι πανευτυχής γι αυτό!!!

Μετά την χημειοθεραπεία, λοιπόν, επέστρεψα σπίτι κι όπως και τις άλλες φορές έφαγα πολύ επειδή πεινούσα πολύ, πήρα μετά έναν υπνάκο, αφότου σηκώθηκα πήγα και στον κήπο μας, που σιγά – σιγά παίρνει την μορφή ενός μπαξέ, πότισα αυτά που φύτεψα χθες, μεταφύτεψα και κάποια φυτά που έπρεπε να αραιώσουν, έκανα κι άλλες δουλίτσες και μόλις τώρα επέστρεψα σπίτι....

Πάντως στην υπεύθυνη νοσοκόμα, στην Carin Gustafsson, έχω πει σήμερα ότι δεν είμαι το «καλό κοριτσάκι» που θα ήθελαν να είμαι διότι τα φάρμακα, τα προληπτικά κατά των παρενεργειών που επιμένουν να παίρνω μετά από κάθε χημειοθεραπεία, δεν τα παίρνω!
Μα αφού νιώθω καλά, επιμένω να της λεω... ε, και σε κάποια φάση μου είπε: αφού μέχρι τώρα δεν τα χρειάστηκες ούτε και αυτή τη φορά θα χρειαστείς αλλά ούτε και τις επόμενες τρεις φορές...(3 μου έμειναν)

Επιτέλους!!!
Επιτέλους δέχτηκε την απάρνησή μου!!!
Μα είναι αδιανόητο να τρως χάπια (τα τρων τα χάπια εδώ - δεν τα πίνουν) δίχως να τα χρειάζεσαι....
Φανταστείτε να έπαιρνα 6 φορές, 5 ειδών χάπια επί 3 μέρες, δηλαδή 18 μέρες, για να δηλητηρίαζαν ακόμα πιο πολύ τον εσωτερικό μου κόσμο.... ε, όχι δα!!!

Ο επιμένων νικά, λοιπόν!

Και Ιεροτελεστία και Εικονοπλασία!

Ξεκίνησα ένα Σάββατο, πριν περίπου μήνα, για τη Συμέλα, την κομμώτρια μου.
Ναι, Συμέλα λέγεται κι αυτή και είναι και αυτή από το Καλοχώρι Σερρών!
Είχαμε σκεφτεί να ψήσουμε και να φαμε έξω, στην αυλή τους, και μετά να κόψει το μαλλί μου... αλλά δεν επρόκειτο για οποιοδήποτε κόψιμο, επρόκειτο για ξύρισμα!

Τα δυο προηγούμενα πρωινά βλέποντας μέρος του μαλλιού μου πάνω στο μαξιλάρι είχα τσατιστεί τόσο που αποφάσισα να το αποχωριστώ τελείως και να το ξυρίσω... αντί να το βλέπω στα μαξιλάρια, στα τραπέζια, στα πατώματα, ακόμα και μαγειρεύοντας στο φαγητό μου!

Το ‘πα και το ‘κανα, λοιπόν, και ανέβηκα στην Akalla, βόρεια της Στοκχόλμης, εκεί όπου πρόσφατα είχε εγκατασταθεί το ζεύγος Συμέλα – Ντίνος!

Ψήσαμε, φάγαμε, ήπιαμε, είπαμε, γελάσαμε και ήρθε η ώρα!
Το ξέρω ότι θα σας φανεί απίστευτο αλλά το ξύρισμα του μαλλιού εμένα μου έφερνε περισσότερη αγωνία απ’ ότι το «ξύρισμα» του μαστού μου δυο μήνες πρωτύτερα!

Βάζοντας η Συμέλα την καλλιτεχνία και την μαστοριά της πάνω μου ορκίζονταν ταυτόχρονα πως αν είχα πρόβλημα, στο να απόφασίσω να ξυριστώ, θα ξύριζε και αυτή το δικό της για καθαρή ηθική συμπαράσταση!
Αυτό θα πει να έχεις κομμώτρια... να θυσιάζεται και για πάρτι σου!

Αυτό που δεν ήξερα, και που η Συμέλα μου το είχε κρατήσει για έκπληξη, ήταν το ειδικό μπάνιο που μου είχε ετοιμάσει και που δεν ήταν όποιο και όποιο... Jacuzzi το λενε;
Και τις μπουρμπουλήθρες του είχε και τον ειδικό του φωτισμό είχε και την μουσικούλα του είχε και όλα αυτά τα απόλαυσα για αρκετή ώρα.
Τόση όση χρειάστηκε για να προλάβω να κάνω και μια άσκηση με την νοητική εικονοπλασία που μόλις τότε είχα διαβάσει στο βιβλίο του ζεύγους Simonton ”get well again = γίνε ξανά καλά”.

Στην εικονοπλασία μου, μέσα στο Jacuzzi, είδα Άγιους Γεώργηδες. Πολλούς τέτοιους να τρέχουν πάνω στα άλογά τους και με τα κοντάρια τους να σκοτώνουν το θηριό αλλά να συνεχίζουν μετά να τρέχουν και να φεύγουν!
Από πίσω έρχονταν μετά μια άλλη φάλαγγα, ναι, σαν φάλαγγες εμφανίζονταν οι Άγιοι με τα άλογά τους, και με το κοντάρι του ο καθένας σημάδευε στο θηριό να το σκοτώσει.

Αφού περάσανε 4 -5 - 6 φάλαγγες, πετώντας άλλοι βέλη κι άλλοι κοντάρια πάνω του το σκότωσαν, τελικά, το θηριό!
Και συνεχίζοντας τα άλογα να τρέχουν σέρνανε μαζί τους και το σκοτωμένο, πλέον, θηριό κι έτσι το βγάλανε έξω από το περιφραγμένο μέρος - Έξω από το κορμί μου!

Και εκεί μέσα στο συνωστισμό των αλόγων, των Αγίων και των φαλαγγών... εκεί που στην εικόνα έβλεπα το σκοτωμένο θηριό να εξαφανίζεται ανοίγει η πόρτα του μπάνιου και μπαίνει η Συμέλα με ένα ποτήρι σαμπάνια...

«Θα το γιορτάσουμε», φώναξε με το πλατύ της χαμόγελο, εννοώντας το ξυρισμένο μου κεφάλι!
«Και βέβαια», απάντησα εγώ εννοώντας το σκοτωμένο θηριό - τον καρκίνο - που οι Αη Γιώργηδες - τα λευκά μου αιμοσφαίρια - είχαν σκοτώσει και πετάξει μακριά.

Τον είχαν βγάλει έξω από το κορμί μου!!!

Τς,τς, τς...Κοίτα τι πήγαν και είπαν!

«Καλέ τι έγινε με τη Συμέλα - έμαθα ότι έκανε μετάσταση...», ρώτησε μια κυρία την αδελφή μου μεταφέροντας, ταυτόχρονα, την πληροφορία που... «είχε μάθει».

Μόλις κατέφθασε από τη Στοκχόλμη στη Θεσσαλονίκη, είχε επισκεφτεί οικογενειακά της πρόσωπα εδώ, και είχε την καλοσυνάτη διάθεση να μεταφέρει τα ΝΕΑ στην οικογένειά μου.

Εγώ, εν τω μεταξύ, δεν είχα καν ιδέα ότι η συγκεκριμένη κυρία βρισκόταν στη Στοκχόλμη – περιττό να πω ότι ούτε βρεθήκαμε μα ούτε και τηλεφωνηθήκαμε!

Τώρα από πού, αυτή η κυρία, είχε ακούσει το ΝΕΟ, πότε το είχε ακούσει και πώς το είχε ακούσει, άγνωστο!
Λεει ποτέ ο άνθρωπος πώς, πότε και από ποιόν μαθαίνει «το μαντάτο» κυρίως όταν αυτό είναι αρνητικής φύσεως; ασφαλώς όχι

Τέτοιες νοοτροπίες και συμπεριφορές των ανθρώπων εμένα, βασικά, με φέρνουν γέλιο - τόσο γέλιο που αν εγώ ήμουν η αδελφή μου θα της είχα απαντήσει: ναι, είδες τι μας έχει κάνει ο άτιμος ο καρκίνος, και θα έδινα στην γυναίκα την ευκαιρία να χαρεί η να λυπηθεί ή να νοιώσει οποιοδήποτε άλλο συναίσθημα γούσταρε.
Διότι δεν είναι πάντα σίγουρο ότι ο άνθρωπος νοιώθει τα δυο συνηθισμένα συναισθήματα: την λύπη και την χαρά!
Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου, γαρ, και άγνωστες οι αδυναμίες και οι επιθυμίες της.

Το μόνο που, στη συγκεκριμένη περίπτωση, πιθανόν με ενοχλούσε είναι ο κίνδυνος μήπως η οικογένειά μου πίστευε ότι η μετάσταση όντως αληθεύει και ότι εγώ αποφεύγω να τους το ανακοινώσω!

«Καρφί δε μου καίγεται διαφορετικά, ίσα - ίσα το διασκεδάζω» έλεγα χθες στην φίλη μου και αυτή, με το ειρωνικό της στυλ, συμπέρανε: δεν υπάρχει άλλη εξήγηση, ρε Συμέλα, αυτή η γυναίκα πήγε σίγουρα και συνάντησε τον ογκολόγο σου και αυτός της το εκμυστηρεύτηκε!!!

Όχι, αγαπητοί αναγνώστες, μεταστάσεις δεν υπάρχουν.

Απεναντίας, ο σκελετός και οι πνεύμονές μου χαίρουν πλήρης υγείας!
Ο δε οργανισμός μου με ευχαριστεί που δεν τον επιβαρύνω ούτε με υπερβολική μάσα - ένας από τους μεγαλύτερους εχθρούς του, ούτε με λίπη, ούτε με κρέατα, ούτε με ζάχαρες, ούτε με επιτραπέζια αλάτια, κυρίως δε όχι με γαλακτοκομικά, κάτι που εγώ θεωρώ έναν από τους λόγους που οι μαστοί μας προσβάλλονται από το σύγχρονο, πλέον, «συνάχι» - τον καρκίνο!

Ελάτε εδώ για σκανδιναβικές διακοπές....

Διάβασα στο blog του Νίκου Δήμου για τον προβληματισμό του «πού θα πάτε διακοπές» και επειδή έλαβα και μια πρόσκληση σήμερα σκέφτηκα να σας προτείνω εγώ πού να πάτε!
Να ανέβετε στη Σκανδιναβία και να απολαύσετε ένα δροσερό και «ευγενικό» καλοκαίρι!
Ε, δεν είναι και πάντα απαραίτητο να σας τσιγαρίζει ο ήλιος στο αρχιπέλαγος της Ελλάδας!

Έλαβα, λοιπόν, σήμερα, και εγώ αλλά και άλλοι συνάδελφοι - Ξένοι Ανταποκριτές στη Σουηδίας, την πρόσκληση να παρακολουθήσουμε για δεύτερη χρονιά το Archipelago Raid.
Πρόκειται για έναν αγώνα με σκάφη Catamaran που διεκπεραιώνετε στο αρχιπέλαγος της Σκανδιναβίας και ανάμεσα στα περίπου 100000 νησιά της.

Ο αγώνας αυτός χαρακτηρίζεται ως εξής:
The race is known as one of the longest non-stop, extreme sailing and orienteering competitions in the world. It brings out some of the best sailors and adventurers worldwide to brave the beauty of the Stockholm, Åland and Finnish arcipelagos.

Πέρυσι ήμασταν περίπου 20 συνάδελφοι και από ένα Pressboat παρακολουθούσαμε το raid αυτό, για πέντε ολόκληρες μέρες....
Δεν περάσαμε και άσχημα διότι με την ευκαιρία αυτή είδα νησιά και νησάκια που διαφορετικά δεν νομίζω να τα έβλεπα...

Λίγα από την περυσινή μας περιπέτεια:
Περίπου έτσι είναι τα νησιά της Σκανδιναβίας! Δεν είναι πανέμορφα με τόσο πράσινο και με τα όμορφα και χαρακτηριστικά τους κόκκινα σπιτάκια;
Εμένα πολύ μ’ αρέσουν! Δε λεω, και τα δικά μας, με τα κατάλευκα σπιτάκια, με εκφράζουν αλλά εκείνη την ξέρα δεν αντέχω να βλέπω...

Και εδώ είναι όπως φαίνονταν τα Catamaran από το σκάφος μας, ανά διαστήματα διότι πολλές φορές τους χάναμε.

Εμείς παίρναμε τον εύκολο δρόμο ενώ αυτοί έπρεπε να περάσουν και ανάμεσα από βράχους, ανάμεσα από Σκύλα και Χάρυβδη, δηλαδή, αλλά συναντιόμασταν σε διάφορα γεύματα και διανυκτερεύσεις...

Δεν συνηθίζουμε να ακούμε το «Αχ τι κρίμα που γεννήθηκα τόσο νωρίς », κυρίως όταν πρόκειται για καμιά μικρούλα γκόμενα ή αντίστοιχο γκόμενο;
Ε, λοιπόν, εγώ σ’ εκείνο το περιπετειώδες ταξίδι άκουσα το αντίθετο!

Βλέποντάς με συνάδελφοι εδώ ξεφώνησαν το εξής: Καλή μας Συμέλα, εσύ μάλλον πολύ αργά γεννήθηκες.... έπρεπε να είχες γεννηθεί κάποια χρόνια πρωτύτερα... τότε που ο Ωνάσης σας κατακτούσε τον κόσμο... έπρεπε να σε είχε ανακαλύψει ο Κροίσος των αιώνων και να ‘σαι σίγουρη ότι ούτε η Τζάκυ ούτε η Μαρία Κάλλας θα τον συγκινούσαν!!!

Μη πείτε τώρα ότι είμαι ψώνιο και φαντασμένη διότι την φαντασία με τον Ωνάση δεν την έκανα εγώ! Δημοσιογράφοι από Πολωνία, Γερμανία, Τουρκία και Σουηδία την έκαναν!
Εγώ νίπτω τας χείρας μου και μεταφέρω μόνο τα λόγια τους...

Εδώ η συνέντευξή μου στο ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Πατήστε την εικόνα, δίπλα, να διαβάσετε την συνέντευξη που στις 3 Ιουνίου του 2007 έγραψε η Γιώτα Βαζούρα για το Πρώτο Θέμα.