Με σαρδέλα την βγάζουν οι πλούσιοι...

Δείξανε ένα πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ, στην τηλεόραση της Σουηδίας, και μ’ αυτό καταγίνομαι τις τελευταίες μέρες... γι αυτό γράφω περισσότερο στο σουηδικό blog.

Για πρώτη φορά ανοίξανε τις πόρτες, και των σπιτιών και των οικογενειών, αλλά, ακόμα, και των επιχειρήσεών τους, για την κάμερα της δημοσιότητας, η μεγαλύτερη οικογένεια της Σουηδίας στον χώρο της οικονομίας και βιομηχανίας.
Το οικογενειακό όνομα Wallenberg, που σήμερα βρίσκεται στην πέμπτη γενεά, και των οποίων οι άντρες λέγονται Peter, Marcus και Jacob ανοίξανε την καρδιά τους. Σχεδόν, δηλαδή!

Πού να την ανοίξουν όλη; Ούτε εμείς οι θνητοί το κάνουμε, πόσο μάλλον αυτοί!

Όσα και να γράψω γι αυτούς τελειωμό δεν έχουν... και δυσκολεύομαι να ξεκινήσω..

Πάντως αντίστοιχοι στην Ελλάδα δεν υπάρχουν.
Ποια οικογένεια μεγαλοκεφαλαιούχοι συμβάλουν στην ανάπτυξη της βιομηχανίας, θα μου πεις για ποια βιομηχανία μιλάμε, τώρα, αλλά έστω στην οικονομία της Ελλάδας;
Υπάρχει τέτοια οικογένεια; Να έχει κρατήσει πέντε γενεές; Έστω τέσσερις; Έστω τρεις...;

Με βρίσκω τελείως αδιάβαστη…
Της ίδιας της χώρας μου την οικονομία δεν ξέρω και ξέρω της Σουηδίας, και αυτό με υποτιμά!

Για έναν Κοσκοτά μόνο έχω ακούσει μα αυτόν τον κυνηγήσανε, ποιοι, δεν ξέρω! Πάντως μόνο αρνητικά έχω ακούσει γι αυτόν, παλιά!

Θα μου πεις και για τους Wallenberg ακούς θετικά, στην Σουηδία;

Ασφαλώς όχι!
Για πλούσιους τους θεωρούν, αν και ποτέ δεν κατατάχτηκαν μέσα στους 100 πλουσιότερους της χώρας...
Και τους πλούσιους τους μισούμε γενικά, τους φθονούμε, τους καταδικάζουμε, τους πυροβολούμε με το μίσος μας, κι αν είναι δυνατόν τους τουφεκίζουμε κιόλας...

Αυτό, πάντως, που μου ‘κανε την μεγαλύτερη εντύπωση είναι ότι ένας από τους παλιούς Wallenberg (της τρίτης γενεάς) δεν καταλάβαινε την ερώτηση του ρεπόρτερ, αν αγαπά τα λεφτά!
-Τι εννοείς, ρωτούσε ο παππούς, τα λεφτά είναι ένα μέσο πληρωμής, απαντούσε...
Σε κάποιο σημείο και με κάπως λυπημένο ύφος είπε, μάλιστα, και το εξής:
-Το ξέρω ότι δεν θα το πιστέψει κανείς αλλά χρόνια «σαρδελοβδομάδα» έχουμε!
(kronisk sillvecka =με σαρδέλα την περνάμε)

Εσείς το πιστεύετε;
Εγώ ναι!

(Στην φωτογραφία με τον Jacob Wallenberg, τον έναν από την πέμπτη γενεά)

Αχ, άμοιρες μάνες...

20 000 αμερικανίδες μάνες ακόμα θα κλάψουν!
Αχ, τι πικρό και καυτό δάκρυ έχει να πέσει... τις λυπάμαι τις άμοιρες...

Ίσως δεν είναι ακριβώς 20 χιλιάδες, ίσως τα μισά από αυτά τα, τρελά νεαρά και άμυαλα, παιδιά δεν έχουν μάννα και ίσως γι αυτό παίρνουν την απόφαση να κατέβουν στο Ιράκ ...
Αλλά, κι έτσι να ‘ναι, πάλι 10 χιλιάδες μάνες θα κλάψουν για τα βλαστάρια τους…
Λίγες είναι; Και πόσες άλλες κλάψανε και πόσες άλλες συνεχώς κλαινε; Κι όχι μόνο εκεί...

Ποια έλεγε πρόσφατα, αχ, γιατί να ξεχνώ έτσι εύκολα, ότι αν κυβερνούσαν γυναίκες πόλεμοι δεν θα υπήρχαν!
Χρειάζεται, άραγε, να κάνω και αναφορά;

Εγώ η ίδια δεν το ισχυρίζομαι;
Εγώ η ίδια δεν κηρύσσω ότι εμείς οι γυναίκες πονάμε αλλιώς!
Ότι εμείς τα πονάμε τα παιδιά μας και δεν τα αφιερώνουμε στον βωμό της θυσίας;
Ότι εμείς δεν κάνουμε πλύση εγκεφάλου στα ίδια τα σπλάχνα που γεννήσαμε;
Ότι εμείς δεν τα ποτίζουμε με αιμοχαρή αισθήματα για να σκοτώνουν παιδιά που άλλες μάνες, επίσης, με πόνο γέννησαν;
Ότι εμείς δεν τα τυφλώνουμε με αιμοβόρες τάσεις και διαθέσεις για να σκοτώνουν με φανατισμό ... και με φανατική πίστη να θυσιάζονται;
Για τι; Για την πατρίδα; Για την θρησκεία;
Ε, όχι δα!
Όχι, βρε αθεόφοβοι, που εσάς πρέπει να κάψει ο Θεός, αν υπάρχει και αυτός!
Εσάς που διαποτίζετε με αμαρτωλές φανατικές ιδέες τα νεαρά και αθώα μυαλά των παιδιών!
Εσείς, μωρέ, είστε οι αμαρτωλοί...

Ας παει ο ίδιος ο Bush να θυσιαστεί... αντί να κάνει μασάζ στην πλάτη της Angela Merkel!
Γιατί δεν παει αυτός; Γιατί δεν παν τα παιδιά ή τα εγγόνια του;

Αλήθεια, έχει ψάξει κανείς αν τα εγγόνια ή τα συγγενικά του παιδία πανε στον βωμό, στο Ιράκ;

Θεέ μου, την δεύτερη φορά...

...πώς, πώς...θα ξαναγαπήσω... θα ξαναγαπήσω!
Και βέβαια θα ξαναγαπήσω...
Και θα λαχταρήσω και θα ξαναγαπήσω!
Γιατί να μην ξαναγαπήσω;

Αλλά αυτή τη φορά θ’ αγαπήσω πλούσιο άντρα...
Γιατί;
Απλούστατα για να ξεφύγω από την γκαντεμιά της φτώχιας και δεν χρειάζεται να δηλώσω καμιά πολύπλοκη και πολυφιλοσοφημένη απάντηση!

(Είδατε, στο κείμενο που έγραψα ότι θέλω να παντρευτώ πλούσιο κανείς δεν έγραψε σχόλιο...αναρωτιέμαι γιατί)

Όσο, εμείς οι γυναίκες, το σχολάζουμε, έτσι, στην πλάκα, όλα είναι μια χαρά!
Αν, όμως, το πούμε δημόσια, πω, πω, πω... παναγιά μου!
Τι ψώνιο δε σου λενε, τι ονειροπαρμένη δε σου λενε, τι αλλοπαρμένη δε σου λενε...
Αλίμονό σου έτσι και το πεις ανοιχτά!

Γιατί ρε παιδιά;
Εγώ στα νιάτα μου δεν το ‘λεγα το παραμύθι να παντρευτώ πλούσιο... συστηματικά και μεθοδικά τον απέφευγα...
Ήρθα, λοιπόν, και το λεω τώρα!
Γιατί, όμως, με καταδικάζετε, έτσι, δίχως λόγο!

Άλλωστε, ποιος λεει ότι θέλω τα λεφτά του!
Να τα βράσω τα λεφτά του!
Να μπω πάλι στην εξάρτηση της συντήρησης από άλλον, αυτό που ήμουν επί 17 χρόνια μέχρι που πήρα το κινητό μου, και κάποια απομεινάρια της αξιοπρέπειάς μου,... και την έκανα;

Ε, όχι δα!

Νου και μυαλό έχω για ν’ αποκτήσω, από τέτοια, κι εγώ η ίδια!
Τα δικά του θα λειτουργήσουν μόνο σαν ένα βοηθητικό μέσο και τίποτε άλλο...

Διότι δεν θα επέτρεπα να υποτιμήσω τον εαυτό μου θεωρώντας τον ανίκανο και ακατάλληλο να κερδίζει ο ίδιος χρήματα!

Αυτά για την ώρα... υπάρχουν πολλά, επί του θέματος, στην πηγή της έμπνευσής μου!

¤Στην θολή, δυστυχώς, φωτογραφία είμαι με τον Jacob Wallenberg, ένας από τους πλουσιότερους της Σουηδίας! Το όνομα Wallenberg τα λεει όλα...
Όχι δεν του «ζήτησα το χέρι»... είναι παντρεμένος ;-)

Του κεφαλιού μου, κύριε, κάνω!

-Μεταξύ μας, μη βάζεις φωτογραφίες σου στο blog, μου ‘πε πρόσφατα ένας φίλος.
-Μα γιατί, αυτό ακριβώς αρέσει τους αναγνώστες μου, ρώτησα!
-Ναι, αλλά βλέπεις σε άλλα blog να έχουν φωτογραφίες τους, απάντησε αυτός ρωτώντας!

Η αλήθεια είναι ότι αυτοδίδακτη, όπως είμαι, μια ζωή, δεν προσέχω πολύ πώς κάνουν οι άλλοι και κάνω όπως λεει το ένστικτό μου και όπως ορίζει η λογική μου στην κάθε περίπτωση.
Και στην προκειμένη περίπτωση, επειδή δεν ήξερα πού υπήρχαν άλλες φωτογραφίες, και αφού είχα στο αρχείο μου αρκετές δικές μου, ξεκίνησα προσωρινά να βάζω τέτοιες. Κάτι που στην συνέχεια έχει εντυπωσιάσει πάρα πολλούς!

Τώρα τι κάνεις!
Όπως τον Αίσωπο με το γαϊδούρι το εγγονάκι και τον παππού, που μια τον λέγανε να ανεβάσει το μικρό που κουράζεται να περπατά, μια τον λέγανε να τον κατεβάσει και να ανέβει αυτός, μη περπατά γέρος άνθρωπος, και μια του λέγανε να περπατάν και οι δυο να μείνει ελαφρύ το καημένο το γαιδουράκι!

Το ξέρετε το παραμύθι...

Ποιον να ακούσεις, τώρα;
Και πώς να πράξεις;
Και γιατί, γενικά, να ακούσεις κάποιον;

Γιατί, δηλαδή, να είμαστε όλοι ομοιόμορφοι; Δεν κατάλαβα!
Δεν είναι κουραστικό και βαρετό να μοιάζουμε όλοι;
Εννοώ, όλα τα blog;

Και, στο κάτω – κάτω, γιατί, κύριε, να ακούσω εσένα και να μην κάνω του κεφαλιού μου, άμα το παμε κι έτσι!
Γιατί να μην κάνω όπως εγώ θέλω και όπως εγώ γουστάρω;

Γιατί, μια ζωή, άλλοι να θέλουν να με κατευθύνουν;
Γιατί αυτή η καταπίεση, μωρέ, που ακόμα και στα 52 (53 σε λίγο), σαν τον εφιάλτης ακολουθεί;
Μα πότε, τέλος πάντως, θα νοιώθουμε ελεύθεροι και ωραίοι;

Όχι ρε φιλαράκι! Εγώ αποφασίζω, εγώ πράττω κι όποιος δεν γουστάρει να με βλέπει να μην με διαβάζει!

Άλλωστε, το περιεχόμενό μου θέλω να δείτε κι όχι την εμφάνισή μου!

(Φοιτήτρια, είμαι, στην φωτογραφία - σ’ ένα σεμινάριο, ούτε που θυμάμαι σε ποιο...)

Αυτά!

Θα παντρευτώ! ΧΑ - ΧΑ ;-)

Είπα στα βιαστικά να γράψω δυο λόγια για τα απρόβλεπτα δρώμενα, εδώ, στην Σουηδία, γιατί πρέπει να τρέξω για δουλειές...!


Businessman ψάχνει για γυναίκα, γράφει στην αφίσα, που βλέπετε, και που χθες δημοσίευσε η απογευματινή εφημερίδα της Σουηδίας expressen.se

(Τώρα το Businessman δεν ξέρω αν απαραίτητα σημαίνει και πλούσιος...)

Πριν καλά – καλά καταλάβω τι συμβαίνει βρέθηκα ξαφνικά να «ενδιαφέρομαι» για την αγγελία του ΤΥΠΟΥ αυτού που δεν ξέρω καν ποιος είναι, πώς είναι, πως τον λενε, τι κάνει, με τι ασχολείται... κλπ. Ανώνυμος θέλει να είναι ο Τύπος!

Το παιχνίδι, ωστόσο, από την φύση του έχει πλάκα και λεω να το παίξω! Κι όπου παει!

Άλλωστε εγώ, τώρα, την συντροφική ζωή την βλέπω και λίγο σαν συνεταιρική ζωή.
Και στην αγάπη και στις ασχολίες και στις business και στις διαχειρίσεις των δραστηριοτήτων ή των ενδιαφερόντων...κλπ

Στο κάτω - κάτω δούλεψα και πολύ, μα πάρα πολύ για να μάθω δυνατά να λεω:
ΝΑΙ ΡΕ, θέλω να παντρευτώ πλούσιο άντρα, που από μικρή με μάθανε ότι αυτοί είναι άπιστοι στις γυναίκες τους, σαν να μην είναι οι φτωχοί άπιστοι!

Πέρασα πολλά και διάφορα για να μάθω δυνατά να λεω: ΝΑΙ ΡΕ, τα θέλω τα ρημάδια τα λεφτά, που από μικρή με μαθαίνανε να τα μισώ και να τα αποφεύγω
Τα θέλω, αναθέματά τα, που μια ζωή τα φοβόμουν!
Τα θέλω, να πάρει η ευχή, που με μάθανε ότι προκαλούν πρόβλημα, σαν μην προκαλεί η φτώχεια πρόβλημα...(η αλεπού που έβλεπε τα σταφύλια άγουρα όταν δεν έφτανε να τα πιάσει... για να τα απολαύσει)

Από την άλλη, πάλι, ποιος λεει ότι πλούτος είναι μόνο τα λεφτά;
Αυτός πλούσιος στα λεφτά εγώ πλούσια σε ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΧΑΡΕΣ κι έτσι συμπληρώνουμε ο ένας τον άλλον!

ΑΜ ΠΩΣ, έλεγε κι ο Βέγγος!

Αυτά!

Να δούμε, λοιπόν, τι θα δούμε....

Τα ακαταλαβίστικα μπλα -μπλα!

Με την ευκαιρία του «διαγωνισμού κειμένων», στο blog του συγγραφέα Νίκου Δήμου, έστειλα κι εγώ ένα κειμενάκι!
Δεν ξέρω τι θα βγει απ’ αυτό, δεν ξέρω καν με τι κριτήρια θα κρίνει διότι, εγώ, πράγματι γράφω διαφορετικά από τους αναγνώστες του!

Τα κείμενα του Νίκου στο blog τα καταλαβαίνω, εντάξει, είναι απλά και αντιληπτά γραμμένα!
Τα σχόλια, όμως, τουλάχιστον μερικά από αυτά, δεν καταλαβαίνω ντιπ για ντιπ τι εννοούν!

Καμιά φορά έχω την εντύπωση ότι μερικοί γράφουν για κάποιον συγκεκριμένο σκοπό!
Γράφουν για να τους διαβάσει κάποιος συγκεκριμένος ή κάποιοι συγκεκριμένοι!
Μόνο γι αυτούς γράφουν και θέλουν μόνο αυτοί να τους διαβάσουν!
Ή, τουλάχιστον, μόνο αυτοί να τους αντιληφθούν!
Κάνουν, δηλαδή, σαν ένα είδος επίδειξης! Σαν έναν διαγωνισμό! Σαν ένα κάτι τις δεν ξέρω κι εγώ τι....

Και πάντα όταν σκέφτομαι αυτό θυμάμαι έναν πιτσιρικά που είδα στην κρατική τηλεόραση της Σουηδίας.

Ήταν ένα πάνελ από πέντε έξι πιτσιρικάδες, γύρω στα δέκα χρονών, για να κάνουν debate με πολιτικούς!

Και ρώτησε, λοιπόν, ο ένας από αυτούς στον πολιτικό: γιατί όταν μιλάτε εσείς εμείς δεν σας καταλαβαίνουμε αφού, πράγματι, θέλουμε να σας καταλάβουμε...

Και τι απάντησε ο πολιτικός στον μικρό;

«Έχεις δίκαιο... ξέρεις, καμιά φορά εμείς οι ενήλικοι... εμείς οι πολιτικοί... κάνουμε πως ξέρουμε πολλά... μιλάμε για να δείξουμε ότι ξέρουμε πολλά... δεν είναι ότι δεν καταλαβαίνεις είναι ότι εμείς δεν έχουμε κάτι ουσιαστικό να πούμε...»

Κάπως έτσι ήταν η απάντησή του!
Μπορεί να τα μάσησε λιγάκι ο άνθρωπος αλλά, έτσι, νέτα σκέτα τα είπε!

Κι εγώ, λοιπόν, κάπως έτσι τους βλέπω αυτούς που γράφουν και μιλούν ακαταλαβίστικα και που, με απλά λόγια, λενε μηδέν! Ένα μεγάλο τίποτα λενε!

Εγώ, πάντως, επαναπαύομαι στον θαυμασμό αναγνωστών και στο ότι γράφω με γνησιότητα και ομορφιά, όπως αυτοί λενε, και ελπίζω και στο δώρο από τον Νίκο Δήμου για το απλό, το ειλικρινές, το αντιληπτό, το αληθινό και βιωματικό κειμενάκι μου!

Αυτά και καλή μου τύχη!

Δεν μου μπήκε καθόλου καλά...

....το 2007

Χάλια, με ημικρανίες στο κρεβάτι με βρήκε!
Και με τα βεγγαλικά να με ενοχλούν και να επιδεινώνουν την κατάστασή μου...

Αναρωτιέμαι γιατί δεν τα απαγορεύουν αυτά τα ρημάδια!
Στην Αμερική, που κατά τ’ άλλα θεωρείται «αιμοχαρής» χώρα (σύμφωνα με τα φιλμ που τόσο μας επηρεάζουν), αλλά και σύμφωνα με την οπλοφορία που θεωρείται μια απλή καθημερινότητα, τα πυροτεχνήματα είναι αυστηρά απαγορευμένα.
Τουλάχιστον όταν ζούσα εκεί, ήταν, και φαντάζομαι να συνεχίζει να είναι.
Νά, κάτι ακόμα από την Αμερική που επίσης μ’ αρέσει!
Είπα και πρωτύτερα ότι κάποια πράγματα από την Αμερική μ’ αρέσουν ιδιαίτερα!

Ενώ στην Σουηδία, που θεωρείται πρότυπο ειρήνης και που κατά τ’ άλλα είναι αυστηρή σε θέματα ασφαλείας, μας βασανίζουν κάθε χρόνο με αυτά τα χαζά και μας βάζουν σε κινδύνους...
Παρά το γεγονός ότι έχουμε υλικές ζημιές, τραυματίες, ακόμα, και θανάτους, και ανθρώπων και σπιτικών ζώων, συνεχίζει το παράλογο πανηγύρι των βεγγαλικών που, μάλιστα ξεκινά καμιά εβδομάδα πριν την αλλαγή του χρόνου!

Κι έτσι, λοιπόν, με ημικρανίες, με μοναξιά και με τον πόλεμο της Βαγδάτης έξω από το παράθυρό μου, μου μπήκε!
Το 2007!

Άραγε πώς θα μου βγει;

(Τροχάδην παω σε δεύτερο κείμενο, μη χάσω και το άλλο πανηγύρι... τον διαγωνισμό στο blog του Νίκου Δήμου!
Σιγά μη βγει το δικό μου κείμενο, δηλαδή, όταν όλοι, εκεί μέσα, γράφουν στα: ΕΛΛΗΝΙΚΑ!
Τι ελπίδες να έχω εγώ, η δόλια, που γράφω στα: απλά ελληνικούδια...)