Εδώ η συνέντευξή μου στο ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Πατήστε την εικόνα, δίπλα, να διαβάσετε την συνέντευξη που στις 3 Ιουνίου του 2007 έγραψε η Γιώτα Βαζούρα για το Πρώτο Θέμα.

Ατελείωτες οι μέρες στη Σκανδιναβία...

Παει ο περίπατός μου, σήμερα, και κάνει και τόσο ωραίο καιρό!
Με δέσανε στο σπίτι οι πληγές που παρουσιάστηκαν στις πατούσες μου και αν αυτό είναι καμιά παρενέργεια από τις χημειοθεραπείες ή από τα, σχετικά καινούργια, σανδάλια που φορούσα στον χθεσινό μου περίπατο δεν ξέρω.

Το θέμα είναι ότι παρέμεινα στο σπίτι κι ότι είναι ακόμα απόγευμα που αυτό σημαίνει ότι πολλές ώρες ακόμα θα είμαι μέσα.
Οι καλοκαιρινές νύχτες είναι ατελείωτες, εδώ, το ίδιο και οι χειμερινές αλλά από την αντίθετη πλευρά - το καλοκαίρι δεν νυχτώνει ποτέ και τον χειμώνα δεν ξημερώνει ποτέ.

Και οι δυο περιπτώσεις είναι κουραστικές για κάποιον που είναι ασυνήθιστος.
Πήγαμε χθες βράδυ να ποτίσουμε τον κήπο, στο κέντρο της Στοκχόλμης, και η Καίτη που ήρθε από την Μύκονο να επισκεφτεί την φίλη μου, Μαρία, δεν μπορούσε να αντιληφθεί ότι πιάσαμε μεσάνυχτα, η ώρα ήταν 23.30, και εμείς ακόμα καθόμαστε στον κήπο με το φως της ημέρας.

Στις 22 Ιουνίου, όμως, αρχίζει η κάθοδος. Αρχίζουν να μικραίνουν οι νύχτες και να... μάλλον λάθος τα λεω - αρχίζουν να μεγαλώνουν οι νύχτες και να μικραίνουν οι μέρες, εννοώ.
Αρχίζουμε, δηλαδή, να βαδίζουμε προς το φθινόπωρο και όταν αρχίζει αυτή η κάθοδος πιάνουν τα μελαγχολικά σε πολλούς!
Την δε 22 Ιουνίου, σαν μεσοκαλόκαιρο, την γιορτάζουν οι σουηδοί πομπωδώς και γίνεται το «έλα να δεις» με την κατανάλωση των ποτών!
Σαν σαύρες σέρνονται, τέτοιες μέρες, θαρρείς και κάποιος θα τους πάρει το ποτό από το σπίτι και θα τους το στερήσει, ας πούμε το επόμενο σαββατοκύριακο...μονομιάς το θέλουν κι όχι λίγο-λίγο!

Κάτι απερίγραπτο συμβαίνει με αυτούς τους ανθρώπους όσον αφορά την ποτοποσία αλλά όσο αλκοόλ και να καταβροχθίσουν το σαββατοκύριακο την Δευτέρα θα είναι στην ώρα τους στη δουλειά τους και στα καθήκοντά τους!
Είμαι σχεδόν 33 χρόνια στη Σουηδία και ακόμα δεν έχω καταλάβει πώς λειτουργούν αυτοί οι άνθρωποι σε σχέση με το αλκοόλ!
Είναι απίστευτο!

Πολλά κακά στο στενό μας περιβάλλον!

(Συνιστώ πρώτα να διαβάσετε το προηγούμενό μου κείμενο )

Μετά την πρώτη μου χημειοθεραπεία έτρεξε μια φίλη μου, η Τασούλα, φορτωμένη με φρούτα και λαχανικά, να με δει.
Παλιά είχε συνοδεύσει την εξαδέλφη της, Κική, που τώρα δεν υπάρχει πια, σε όλων των ειδών τις θεραπείες και ξέρει τι εστί χημειοθεραπεία.

Και αφού τα είπαμε και γελάσαμε και τα ξαναείπαμε και ξαναγελάσαμε «φτου – φτου – φτου», φώναξε! «Φτου μη σε ματιάσω, δέκα ώρες περάσανε και ακόμα χαμπάρι δεν πήρες από παρενέργειες!»

Το ήξερε ότι ακόμα δεν είχα πάρει και αυτά τα χάπια, που είναι προληπτικά κατά των παρενεργειών, και συνέχισε να λεει βγάζοντας και τα συμπεράσματά της: Μα και γιατί να μη νοιώθεις καλά; Μόνη είσαι και κανενός μαλακίες δεν ακούς! Τι να έκανε και η καημένη η εξαδέλφη μου που ξεκινώντας το πρωί για θεραπεία τους ειδοποιούσε στο σπίτι να μη μαγειρέψουν φαγητό με δυνατές μυρωδιές... και όταν επέστρεφε σαν τους είχε πει να πάρουν όλα τα σκόρδα από το μαγαζί και να τα βάλουν στο φαγητό!!!! Και να ‘ταν μόνο αυτό; Πόσες άλλες μαλακίες άκουγε, ακόμα και περί κομματικών!

Θα γράψω εδώ κι ένα περιστατικό:
Καμία εβδομάδα μετά την διάγνωση του καρκίνου μαστού ήμουν σε συγγενικό σπίτι και ακούγοντας του Καζαντζίδη το «Ίσως αύριο χτυπήσει του θανάτου η καμπάνα και για μένα, κάπως έτσι το λεει» είδα τα βλέμματά τους να πηγαινοέρχονται μεταξύ τους και να στέλνουν τα υπονοούμενα μηνύματα σε στιλ «μη μας ξεφύγει τώρα τίποτα... ή πώς κάνουμε τώρα... ή λες να χτυπήσει και γι αυτήν η καμπάνα!»

Χθες η άλλη με το κλάμα της άνοιξε τον τάφο μου....

Ε, δεν ξέρω εσείς τι λετε αλλά εγώ πολλές φορές έχω συμπεράνει ότι η μοναξιά λειτουργεί και σαν θεραπευτής.
Μπορεί η λέξη μοναξιά να τρομάζει αλλά για μένα προσωπικά υπήρξε μια ευκαιρία να δυναμώσω και να πάρω τη ζωή στα χέρια μου δίχως κανενός κρητική ή σχόλιο να επηρεάζει τις επιλογές και τις αποφάσεις μου!

Ναι, υπεύθυνα και άφοβα δηλώνω ότι προτιμώ την μοναξιά από την επιρροή των γονέων, των αδελφών, των ξαδέλφων, των συγγενών, των γειτόνων και όλων όσων υπάρχουν στον στενό κύκλο και δεν παει να ακούγεται απάνθρωπο και αντιδογματικό!
Είναι ταυτόχρονα και αληθινό διότι τα μεγάλα κακά συμβαίνουν ακριβώς μέσα στις οικογένειες και στο στενό μας περιβάλλον, αλλά πού να τολμήσουμε να το αναγνωρίσουμε νομίζοντας ότι κατηγορούμε ή ενοχοποιούμε την ίδια μας την οικογένεια... ;

Αμάν, τον τάφο μου άνοιξε αυτή!!!

Είπα να περάσω για λίγο από την Μαρία, χθες, κάνοντας την καθημερινή μου βόλτα.
Και για να κάνω ένα διάλειμμα αλλά και για να την αποχαιρετήσω γιατί τέτοιο καιρό πολλοί έλληνες μαζεύουν τα μπογαλάκια τους και κατεβαίνουν για 5 – 6 μήνες. Πάντα αναρωτιέμαι γιατί αφήνουν το σκανδιναβικό δροσερό και "ευγενικό" καλοκαίρι και προτιμούν τον βάναυσο καύσωνα της χώρας μας....τέλος πάντων!

Ήξερα ότι η Μαρία θα καθόταν στην αυλή με παρέα. Κάθε 2- 3 πολυκατοικίες, εδώ, έχουν την αυλή τους με πράσινο, πολύ και βαθύχρωμο πράσινο, με παγκάκια και τραπέζια και τα τελευταία χρόνια πολλές φορές και με μια ψηστιέρα με σκοπό να τα χαίρονται όλοι οι ενοικιαστές.

Με το που έφτασα, λοιπόν, στην αυλή και είδα από μακριά ότι η παρέα με είδε σήκωσα το καπελάκι, που φορούσα, και για να χαιρετίσω αλλά και για να τους προειδοποιήσω ότι η Συμέλα, αυτή την φορά, σας έρχεται δίχως μαλλί... μη σοκαριστούν κιόλας!
Όχι, δεν έπεσε το μαλλί μου αλλά πριν πέσει, αν πέσει, το ξύρισα... λιγότερο ψυχοφθόρο μου φάνηκε έτσι!

Ένα ποτπουρί από εθνικότητες καθόντουσαν στην παρέα, δυο ελληνίδες, η Μαρία και η Βούλα, ένας σοκολατί χρώματος από USA, μια ταϊλανδέζα και μια φιλανδή τσιγγάνα με τα χαρακτηριστικά και φαρδιά τους φορέματα!

Με το που έφτασα στο τραπέζι, και, όπως είπα και στο προηγούμενο κείμενο, σηκώθηκαν να με προσφέρουν την καλύτερη θέση, βλέπω την Βούλα να πατά τα κλάματα βλέποντας το κεφάλι μου!

«Έλα Χριστέ και Κύριε δεν πεθάναμε κιόλας ρε Βούλα», πήγα να της πω μα δεν βγήκε λέξη.
Μου ‘ρθαν και μένα οι λυγμοί – δεν αντέχω να βλέπω άνθρωπο να κλαιει.
Να, αυτά δε μ’ αρέσουν εμένα. Αυτά είναι που ενοχλούν και εμένα και προφανώς και άλλους με διάφορες παθήσεις, και όχι απαραίτητα μόνο καρκίνο!
Αυτά δεν αντέχουμε διότι μας θυμίζουν και την ασθένεια και τον κίνδυνο που διατρέχουμε....

Συνήλθαμε, ευτυχώς, νωρίς και περάσαμε μια ευχάριστη βραδιά με διάφορες κουλτούρες και συνήθειες... και με την ώρα συχώρεσα και την Βούλα που έγινε η αιτία μαζί να ανοίξουμε τον τάφο μου....

Μωρέ μια χαρά τη βγάζω εγώ...

Μη Συμέλα... όχι εσύ Συμέλα... εγώ θα τα πλένω Συμέλα... τι θα φας Συμέλα.... τι θα πιεις Συμέλα... έλα κάτσε Συμέλα...

1- Η Μαρία, με τον μπαξέ / κήπο στην καρδιά της Στοκχόλμης, μου δίνει όλο το ελεύθερο να φυτέψω τα ζαρζαβάτια μου....στο κάτω – κάτω τα τρωμε μετά μαζί!
Καλά, εδώ, σαν Αμαζόνες και οι δυο μας, έχουμε όλη την κατανόηση, την αλληλεγγύη και την αλληλοβοήθεια....

2- Με καλέσανε τις προάλλες σε μια γιορτή μια οικογένεια από τη Συρία.
Πολυκοσμικοί έχουμε γίνει και έχουμε απλώσει τα πλοκάμια μας παντού οπότε δεχόμαστε οποιαδήποτε πρόσκληση - άσε που έχω και την περιέργεια να βλέπω και να μαθαίνω και από διάφορους λαούς και κουλτούρες...

Η κορούλα τους αποφοίτησε πριν μια εβδομάδα από το γυμνάσιο και τέτοια πράγματα τα γιορτάζουμε εδώ, στη Σουηδία, έτσι για να ανθεί το εμπόριο και η υπερβολική κατανάλωση!

Και εκεί με βάλανε να κάτσω στα καλύτερα, να φαω και να πιω τα καλύτερα και να νοιώσω σαν βασίλισσα! Ούτε καν το πιάτο μου με άφησαν να παω στην κουζίνα!!!

3- Καλεσμένη ήμουν προχθές και σε μια ελληνική οικογένεια, με τον γιο τους που αποφοίτησε από το γυμνάσιο, και η γιορτή έγινε στην αίθουσα της ελληνικής κοινότητας στο Rinkeby, για όσους ξέρουν από Στοκχόλμη.

Ούτε ένα πιάτο με άφησαν να κουβαλήσω.
«Απα πα πα πα Συμέλα... είσαι και εγχειρισμένη» - έκανα πρόσφατα και την εγχείρηση με την «πεταλούδα», από όπου θα μπαίνει ο ορός των θεραπειών μου, επομένως είναι και η άλλη μου πλευρά τώρα ευαίσθητη!

Κι έτσι όπου παω με έχουν στα όπα – όπα!
Τέτοιο σέρβις ποτέ στη ζωή μου δεν είχα!
Πάντα εγώ ήμουν η μαγείρισσα και η «σερβιτόρα» των άλλων άλλοτε επειδή το "απαιτούσαν" οι καταστάσεις και άλλοτε επειδή κάθομαι "σε καρφιά» και δεν μπορώ να μένω με σταυρωμένα τα χέρια!
Όταν βλέπω ότι κάτι πρέπει να γίνει αντί να ψάχνω άλλους αρπάζω την υπόθεση στα χέρια μου στα γρήγορα να τελειώνουμε από αυτό!

Αλλά τώρα αλλάζει το σκηνικό, τώρα είμαι καρκινοπαθείς, τώρα με σερβίρουν άλλοι και σκέφτομαι να το «εκμεταλλευτώ» μέχρι όπου παει!

Ίσως είναι και αυτό ένα μέρος της αλλαγής της ζωής μου που πρέπει να κάνω!!!

Ο κήπος στην καρδιά της Στοκχόλμης!

Στο κέντρο της Στοκχόλμης, στο Tantolunden γι αυτούς που την γνωρίζουν, υπάρχει μια απέραντη έκταση με πάρκα, δέντρα κλπ.
Εκεί υπάρχει και ένας χώρος τεμαχισμένος σε μικρούς κήπους τους οποίους με έναν μικρό ετήσιο οβολό μπορείς να ενοικιάσεις και να καλλιεργήσεις λαχανικά, να φυτέψεις λουλούδια ή να κάνεις οτιδήποτε θέλει η ψυχούλα σου!

(Δύσκολο να το εξηγήσω διότι κάτι παρόμοιο στην Ελλάδα δε νομίζω να υπάρχει)

Εκεί έχει έναν μικρό κήπο και η ομογενής Μαρία α., Αμαζόνα κι αυτή εδώ και 7 χρόνια!
Αυτή η Μαρία, μάλιστα, πριν περίπου τρεις μήνες, όταν άκουσε ότι κι εγώ διαγνώστηκα με καρκίνο μαστού, έτρεξε να με συμπαρασταθεί.
«Να με δεις με ένα βυζί.... μη σου ‘ρθει ταμπλάς όταν σου το αφαιρέσουν γιατί εγώ αυτό έπαθα όταν με είδα στον καθρέπτη μετά την εγχείρηση...» μου είπε τότε και ήρθε αμέσως στο σπίτι μου.

Έκτοτε έχει γίνει το στήριγμά μου και πάντα σ’ αυτήν τηλεφωνώ πρώτα όταν έχω ερωτηματικά και ανησυχίες.

Πηγαίνουμε συχνά στον κήπο της, kolonilott όπως τον λενε, και μεταξύ άλλων κάνουμε και την ψυχική και την πνευματική μας ανάρρωση!
Το ίδιο κάναμε και χθες, που είχε πανέμορφο καιρό, και αρχίσαμε να κάνουμε όνειρα, εκτός από τα λουλουδάκια της που ως τώρα μόνο τέτοια φροντίζει, να κάνουμε και κάτι ακόμα!
Να φυτέψουμε πχ. και λίγα λαχανικά.
Να βάλουμε τις πατατούλες μας, τα καροτάκια μας, τα κρεμμυδάκια μας, τις τομάτες, τα αγγουράκια κλπ.
«Και μελιτζάνες και πιπεριές, αχ και τέτοια θέλω», επιμένω εγώ να λεω παρά τις προσπάθειές της να με πείσει ότι τέτοια στη Σουηδία δε γίνονται.

Και να που έφτασα στην φάση, παρά την αγανάκτηση και τις βρισιές φεύγοντας πριν τριανταεπτά χρόνια από το χωριό μου, να μου φανούν χρήσιμες κι εκείνες οι γνώσεις... μα τίποτα δεν παει χαμένο!

Αργότερα, λοιπόν, κατά το φθινόπωρο, ορίστε να φαμε λαχανικά από δική μας παραγωγή σε ένα πάρκο στην καρδιά της Στοκχόλμης!

H συνέντευξή μου στο "ΘΕΜΑ" της Κυριακής.

Η Γιώτα Βαζούρα από το ΘΕΜΑ επικοινώνησε χθες με mail και μου ζήτησε μια συνέντευξη με θέμα το blog μου και την δημοσιοποίηση της ασθένειας μου, του καρκίνου μαστού, ας το πω κιόλας να μη νομίζουν ότι φοβόμαστε ή ότι ντρεπόμαστε!

Τις προάλλες, σε ελληνικό ραδιοφωνικό σταθμό – δεν θυμάμαι σε ποιόν - μιλούσαν περί νόσων και άκουσα τον δημοσιογράφο να λεει «μακριά από εδώ»... εννοώντας τον καρκίνο!

Σιγά ρε μάγκα και ποιος είσαι εσύ και διώχνεις τον καρκίνο μακριά;
Και, στο κάτω - κάτω, γιατί μακριά από σένα και κοντά σε μένα;
Ποιος είσαι εσύ και «δε θα σου ‘ρθει ο καρκίνος»;
Και με χρυσά κουταλάκια να τρως, κύριε, θα σου ‘ρθει, αν είναι να ‘ρθει!
Και του παντοκράτορα ο γιος ή ο αδελφός να είσαι θα σου ‘ρθει, αν είναι να ‘ρθει!

Εδώ που τα λεμε ο καρκίνος είναι ο μόνος που δεν κάνει εξαιρέσεις και γι αυτόν τον συγκεκριμένο λόγο "τον παω"!
Έτσι, να μην ήμαστε άπληστοι και πάντα να θέλουμε οι ΑΛΛΟΙ να παθαίνουν το «κακό» θαρρείς και οι ίδιοι δώσαμε στον Θεό «το φακελάκι»!

Και μια και ήρθε το φακελάκι στη συζήτηση η μια από τις ερωτήσεις που μου ‘γραψε η Γιώτα, γραπτή έγινε η συνέντευξη και είχα και τόσα τρεχάματα χθες που τελικά από την αίθουσα των Ξένων Ανταποκριτών της Σουηδίας έστειλα τις απαντήσεις και μάλιστα στα greklish αφού εκεί δεν υπάρχει ελληνική γραμματοσειρά, αφορούσε την άμοιρη Αμαλία, της οποίας η κηδεία γίνεται σήμερα...

Ξέχασα να τις γράψω ότι αυτό το κακό με το φακελάκι και με τους ρεντίκολο γιατρούς δεν το βιώνουμε εμείς, εδώ πάνω στην Σουηδία, και μου 'ρχεται κομμάτι δύσκολο να το διανοηθώ!
Είχα και την τύχη να μη χρειαστούμε ποτέ τις υπηρεσίες της Υγείας, τις φορές που κατεβήκαμε στην Ελλάδα, και δεν μπορώ να μπω στο νόημα αυτό!

Έτυχε, ωστόσο, πριν μερικά χρόνια να ακούσω μια συζήτηση μεταξύ μιας προϊσταμένης ενός τμήματος νοσοκομείου και μιας συγγενή ενός ασθενή της!
Ήμουν στην Αθήνα, στο σπίτι της προϊσταμένης, που είναι γνωστή και από τα μέρη μου, και εκεί που τα λέγαμε χτυπά το τηλέφωνο!

Η συγγενής καθώς φαινόταν ήταν πολύ ευχαριστημένη από τις υπηρεσίες της προϊσταμένης και ήθελε οπωσδήποτε να τις φέρει ένα δοχείο λάδι!
«Μα κυρία μου μη το συζητάτε... μα τη δουλειά μου κάνω...», έλεγε η φίλη μου θέλοντας και να την ξεφορτωθεί για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε την συζήτησή μας μα δεν τα κατάφερνε!
Η κυρία συνέχιζε με ενοχλητική επιμονή να θέλει να φέρει το λάδι της!
Εγώ είχα αγανακτήσει από την ανένδοτη συμπεριφορά της μα δεν μπορούσα να κάνω και κάτι....

Ε, τώρα, ποιος μωρέ φταιει;
Και αυτός που τα δίνει δεν φταιει;
Εδώ μιλάμε για νοοτροπία των ελλήνων κι όχι παίξε γέλασε....

Διαβάστε "TO ΘΕΜΑ" της Κυριακής (03.06.07) και τη συνέντευξή μου εκεί!