Ένας γερμανός και μια εβραία...

Στην περίπτωσή μας ένας Τούρκος και μια Eλληνίδα!

Χθες ήμουν σε μια βάφτιση που έγινε στην ελληνική εκκλησία της Στοκχόλμης.
Πριν 28 περίπου χρόνια, στην ίδια εκκλησία, εγώ είχα βαφτίσει την μάννα της μπέμπας που βαφτίστηκε χθες και ένοιωθα σαν μια γιαγιονουνά!

Η Joanna, έτσι βάφτισε την μπέμπα η όμορφη νουνά Αλέκα, όπως καταλάβατε γεννήθηκε από μάνα ελληνίδα, την Κική, αλλά από πατέρα Τούρκο, τον Zafer.

Τα παιδιά γεννημένα και μεγαλωμένα στην Σουηδία τι τους ενδιέφερε η ιστορία και το περιεχόμενό της (για το οποίο γίνεται και ο καυγάς σήμερα), τι τους ένοιαζαν οι σφαγές και οι βιασμοί μεταξύ αυτών των λαών πριν πολλά – πολλά χρόνια.
Σφάχτηκε ή βιάστηκε κανένας γνωστός ή συγγενής τους; Ασφαλώς όχι!
Όσο για κάποιους προγόνους, που προφανώς υπήρξαν θύματα, τι να κάνουμε..... το τότε είναι τότε και το τώρα, τώρα!
Σήμερα ζούμε το σήμερα και, ασφαλώς, πρέπει να σκεφτούμε και για το αύριο επομένως το τότε δεν πρέπει να μας εμποδίσει στην σημερινή μας εξέλιξη!
Μέχρι πότε, δηλαδή, θα μας κυνηγά αυτή η ιστορία και θα μας φορτώνει με ενοχές επειδή έτυχε να γουστάρουμε κάποιους τούρκους. Διότι, ναι, θα την πω και αυτήν την αλήθεια: υπάρχουν τούρκοι που οι έλληνες μπροστά τους δεν φτουράν.

Κι έτσι πριν 9-10 χρόνια βρεθήκανε τα νέα αυτά παιδιά, γουστάρανε, ερωτευτήκανε και κάποτε παντρευτήκανε! Και μετά ήρθε η μπέμπα!
Έτσι, δηλαδή, όπως αρχίζουν όλα τα παραμύθια με την διαφορά ότι εδώ οι προκαταλήψεις και οι επιρροές από την Ιστορία υπήρξαν αφορμή να γίνουν οι προσπάθειες για τον χωρισμό τους!
Θα μου πεις, σε άλλα παρόμοια παραμύθια δεν έχουμε παρόμοιες προσπάθειες για χωρισμό; Πάμπολλα είναι τα παραδείγματα, κυρίως όταν ανακατεύονται οι συμπεθέρες... ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ!!!
Βέβαια οι προσπάθειες για χωρισμό, εκεί, δεν έχουν να κάνουν με το γεγονός ότι ο μεν είναι τούρκος και η δε ελληνίδα, ωστόσο οι φασαρίες και οι ίντριγκες δεν απουσιάζουν!

Εγώ χάρηκα όταν στην εκκλησία μας είδα την τουρκική οικογένεια Kilic, χάρηκα που η μπέμπα βαφτίστηκε με το ελληνικό όνομα, Ιωάννα, (του παππού της Ιωάννη) χάρηκα που μετά σερβιρίστηκαν και ελληνικά φαγητά... χάρηκα που η μικρή Ιωάννα κατάφερε να μαζέψει τούρκους και έλληνες για να τους κάνει μια ευχάριστη παρέα!

Κι ας είναι ελαφρύ το χώμα των προγόνων μας!

Οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους και οι ζωντανοί με τους ζωντανούς, που συνηθίζει να λεει και ένας αδελφός μου (το νούμερο 2) ο Πολυχρόνης!

Να μας ζήσει η μικρή Ιωάννα!!!

Θέλει δουλειά πολύ....

Τον τελευταίο καιρό παίζεται ένα ενδιαφέρον διεθνές παιχνίδι μεταξύ Σκανδιναβίας (βόρειες χώρες), Αραβικών κρατών (Qatar και Dubai - οι δυο ανταγωνιστικές πλούσιες αραβικές χώρες), Αμερικής και Αγγλίας που αφορά τα χρηματιστήριά τους (OMX, Nasdaq... κλπ.), και από χθες κάθομαι στα καρφιά και θέλω να γράψω γι αυτό αλλά φοβάμαι πως οι αναγνώστες μου θα αρχίσουν τα παράπονα!!!
«Άσε, μωρέ, αυτά τώρα και γράψε μας για σένα και για το πώς αντιμετωπίζεις τον καρκίνο» συνηθίζουν να μου λενε διότι «τέτοια πράγματα, χρηματιστήρια, οικονομία, επενδύσεις, και βλακείες, εμείς δεν καταλαβαίνουμε...!»

Και τι να γράψω για τον καρκίνο; Αυτόν τον έχω ξεχάσει κιόλας και σπάνια τον σκέφτομαι!

Πριν 3 εβδομάδες έχω κάνει την τελευταία από τις 6 χημειοθεραπείες - άλλες με ταλαιπώρησαν λιγάκι άλλες καθόλου, μα καθόλου, και στις 10 Οκτωβρίου ξεκινώ την επόμενη θεραπεία, την λεγόμενη Herceptin! Επειδή ο τύπος του καρκίνου (μαστού), γι αυτούς που δεν ξέρουν το ιστορικό, ΗΤΑΝ, λεει, επιθετικός!
ΗΤΑΝ, έμαθα να λεω διότι θέλω να πιστεύω ότι με την μαστεκτομή, που έχει γίνει στις 27 Μαρτίου 2007, έχουν εξαφανιστεί όλα τα κομμάτια του.

Εν τω μεταξύ έχω πνιγεί κυριολεκτικά στα μεταφυσικά και στα πνευματικά και στις ένα σωρό θεωρίες που ο κάθε ένας ασκεί για την προσωπική του υγεία και αναρωτιέμαι ποια από όλες αυτές τις θεωρίες θα επιλέξω εγώ. Ψάχνω να βρω αυτό που ταιριάζει σε μένα και όχι σ’ όλους αυτούς που προσπαθούν να με πείσουν.

Δεν πείθομαι εύκολα εγώ – δεν ξέρω αν κάτι τέτοιο είναι καλό ή κακό, και αυτό το βλέπω και στο ότι ούτε οι εκκλησίες και οι παπάδες μ’ έχουν πείσει πως θα με βοηθήσουν να επικοινωνήσω με τον Παντοδύναμο.
Διότι κάτι Παντοδύναμο υπάρχει - αυτό δεν μπορώ να το αμφισβητήσω, τον τρόπο επικοινωνίας με ΑΥΤΟ αμφισβητώ!
Ωστόσο όλες τις θεωρίες τις ασπάζομαι και πιστεύω ότι η κάθε μια από αυτές βοηθά όταν πραγματικά την πιστεύεις!

Ιδέα δεν είχα ότι υπάρχουν τόσοι πολλοί τρόποι να ασχοληθείς με τον εσωτερικό εαυτό σου και με τον ψυχικό και πνευματικό σου κόσμο!
Πάντως, ψάχνοντας τον τελευταίο καιρό ένα πράγμα έχω αντιληφθεί: Το ότι εγώ προκάλεσα τον καρκίνο και ότι μόνον εγώ θα βρω τις ΒΑΘΙΕΣ αιτίες για να βοηθήσω στο να μην επανέλθει!
Και αυτό απαιτεί ΔΟΥΛΕΙΑ ΠΟΛΥ... αλλά εμείς δεν κολλάμε στην δουλειά και προχωράμε στον αγώνα!

Έλληνες και Τούρκοι απ’ έξω!

Tην στιγμή αυτή οι συνάδελφοί μου, οι ξένοι ανταποκριτές της Σουηδίας, βρίσκονται σ’ ένα δημοσιογραφικό ταξίδι στην βόρεια Κύπρο – στο «τούρκικο» κομμάτι.
Εγώ δεν συμμετέχω σ’ αυτό το ταξίδι όχι επειδή δεν το ήθελα..... θα σας το εξηγήσω παρακάτω.

Στις 13 Αυγούστου μας ήρθε μια επίσημη πρόσκληση από τo TURKISH REPUBLIC OF NORTHERN CYPRUS PRIME MINISTRY PUBLISH INFORMATION OFFICE όπου μας καλούσαν για να μας ξεναγήσουν στην βόρεια Κύπρο, στην «χώρα τους».

Κάνουν τεράστιες δαπάνες οι Τούρκοι για την προώθησή τους και η διαφορά μεταξύ τούρκων και ελλήνων είναι ότι οι τούρκοι διαθέτουν όλα τα κονδύλια για την προώθηση ενώ οι έλληνες ένα μεγάλο μέρος των κονδυλίων το διαθέτουν για προσωπικές ικανοποιήσεις... αλλά άλλο καπέλο αυτό.

Πονούσα όταν σαν γραμματέας του διοικητικού συμβουλίου της ένωσης των ξένων ανταποκριτών έπρεπε να δεχτώ την πρόσκλησή τους και μαζί με τον πρόεδρο και τον αντιπρόεδρο να συντάξω την ευχαριστήρια επιστολή για να τους την στείλουμε με φαξ.

Πιστεύω πως ο κάθε έλληνας θα πονούσε αλλά δεν μπορούσα και να την αρνηθώ την στιγμή που όλα τα μέλη του Δ.Σ. την δέχονταν.

Να, όμως, που μετά από λίγο βγήκε το φασόλι της ιστορίας!
Τούρκοι και Έλληνες δημοσιογράφοι δεν είναι ευπρόσδεκτοι στο εβδομαδιαίο αυτό ταξίδι..... κι εγώ τούρκεψα!
Γιατί; Δεν καταλαβαίνουν ότι με την απαγόρευση αυτή κάνουν τα πράγματα χειρότερα! Ότι η απαγόρευσή τους προκαλεί τους συναδέλφους μου; Ότι αυτό ακριβώς θα κάνει τους συναδέλφους μου να θέσουν την καυτή ερώτηση γιατί απέκλεισαν τους έλληνες δημοσιογράφους; Και ότι αυτό ακριβώς θα είναι το καυτό θέμα στις ανταποκρίσεις τους;

Τους περιμένω να επιστρέψουν για να μάθω τα νέα!!!

Και... μη ξεχάσετε τα παιδιά σας!!!

Έκανα μια βόλτα στα Δωδεκάνησα...Ρόδος, Κως, Σύμη, Τήλος, με την περισσότερη διαμονή στην Νίσυρο όπου με φιλοξένησε η φίλη μου, η Βέρα, που εργάζεται εκεί σαν ξεναγός...
Βέβαια, μια εβδομάδα τι να σου κάνει αλλά τόσο μπόρεσα να λείψω από την έδρα μου, από την Στοκχόλμη.

Το νησί Σύμη (στην φωτογραφία) με την διαφορετική αρχιτεκτονική στα σπιτάκια της, μου άρεσε περισσότερο από κάθε άλλο νησί που έχω δει.

Διότι, εδώ που τα λεμε, και τα κατάλευκα σπίτια σε άλλα νησιά σε κουράζουν!
Πέρασα καλά, ήρεμα και όμορφα αλλά θα σας γράψω γι αυτό που άκουσα στο αεροπλάνο επιστρέφοντας και πετώντας από την Ρόδο.

Με το αντίο σας και να μας προτιμήσετε και πάλι, που είπε ο καπετάνιος του αεροσκάφους, είπε και το εξής: «... και μη ξεχάσετε να πάρετε όλα τα πράγματα από τα καθίσματά σας, καθώς και τα παιδιά σας, διότι ότι παραμένει εδώ τα βάζουμε σε αγγελία για πώληση!»
ΧΑΧΑΧΑ πάτησαν τα γέλια οι επιβάτες!
«... χαχαχα αστειεύομαι» συνέχισε μετά η ίδια η φωνή.

Μη νομίζετε πως δεν υπήρχε σοβαρότητα και αλήθεια σ’ αυτά που είπε ο τύπος, διότι μαζί με ένα σωρό πράγματα που ξεχνούν οι, ως συνήθως, μεθυσμένοι σουηδοί έχουν ξεχάσει και παιδιά.
Αυτό που αναμφισβήτητα ποτέ δεν ξεχνούν είναι οι φιάλες των ποτών που έχουν φορτωθεί ή από την Ρόδο ή από το αεροδρόμιο της Ρόδου ή και ακόμα από μέσα από το σκάφος.
Παιδιά, όμως, έχουν ξεχάσει και κάπου - κάπου διαβάζουμε τέτοια ρεζιλίκια σε εφημερίδες.

Σήμερα η συνάντηση – 35 χρόνια γερασμένοι!

Πολλά πράγματα μαζί συνωμότησαν στο να μην είμαι σήμερα στην Ελλάδα - και το ήθελα τόσο!
Σήμερα γίνεται η συνάντηση της τάξης μας από το γυμνάσιο των Κάτω Πορροίων Σερρών.
Μου το είπε η Άννα Σπυρωνάσιου, η οργανώτρια της συνάντησης, στις 6 Αυγούστου, τότε που μόλις είχα επιστρέψει από την κλινική, Vidarkliniken – antroposoferna, όπου είχα παει για μια δεκαπενθήμερη κούρα. Και που τελικά οι δυο εβδομάδες είχαν γίνει τρεις... αλλά άλλη ιστορία αυτή!

«Στις 1 Σεπτεμβρίου μαζευόμαστε στο γυμνάσιό μας και μετά πάμε στην Μακρινίτσα για τα υπόλοιπα» μου είχε πει κι εγώ τότε φαντάστηκα ότι μέχρι τις 1 Σεπτεβρίου σίγουρα θα τα καταφέρω.

Είπα, πολλά μαζί μου απαγορεύουν τώρα να κατέβω και ούτε καν έκπληξη μπορώ να τους κάνω έτσι όπως τους είχα κάνει την περασμένη φορά πριν 16 ή 17 χρόνια; Ούτε που θυμάμαι!
«Μπαααα, δεν μπορώ να κατέβω», τους έλεγα και τότε μα τελικά κατέβηκα και δεν τους έβρισκα και στο σημείο, στην Θεσσαλονίκη, όπου ήταν να γίνει η συνάντηση... μα όποιος θέλει να βρει κάτι το βρίσκει καθώς κι εγώ τους είχα βρει κάπου στα λαδάδικα!

Τι πολλά συνέβησαν από τότε; Τουλάχιστον σε μένα!

Αυτούς που δεν είχαν παρευρεθεί στην τότε συνάντηση έχω να τους δω κάπου 35 χρόνια!!! Και πόσο ήθελα να τους δω....

Προηγουμένως έστειλα sms στην Άννα και της παρακάλεσα να το διαβάσει δυνατά στην συνάντηση.
Έγραψα πως λυπάμαι πολύ, μα πάρα πολύ, που αυτή τη φορά δεν μπόρεσα να τους κάνω την έκπληξη που είχα κάνει την προηγούμενη. Και πως όποιος με θυμάται και θέλει να έρθει σε επαφή μαζί μου θα με βρει στο mail... και όποιος θέλει να με διαβάζει θα με βρει στο blog!

Μα πόσοι από αυτούς γνωρίζουν από Internet;
Εγώ είχα την τύχη, που καμιά φορά την θεωρώ και ατυχία, να ζω στην Σουηδία όπου έχουμε και το δικαίωμα και τις προϋποθέσεις να εξελισσόμαστε και στις ηλικίες που βρισκόμαστε!
Στην Ελλάδα υπάρχουν αυτές οι προϋποθέσεις;
Βέβαια, ο άνθρωπος όταν θέλει τις προϋποθέσεις τις φτιάχνει ο ίδιος..... έτσι όπως κι εγώ έφτιαξα τις δικές μου διότι κανείς δεν ήρθε να μου τις δώσει στο χέρι!

Αυτά!
Με λίγη καλή τύχη ίσως μου στείλουν φωτογραφίες και για να τους δω αλλά και για να τις ανεβάσω στο blog!

Καλή διασκέδαση εύχομαι σε όλους και καλές αναμνήσεις!

Βρε τον Μάγκα του Βοτανικού!

(Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΗΜΕΡΑ!!!)

Πρωί - πρωί σήμερα πάλι το ‘ριξα στο ζεϊμπέκικο... με τον Μάγκα του Βοτανικού αυτή τη φορά!

Ναι, άργησα πολύ να γράψω και οι αναγνώστες μ’ έφαγαν! Αν και συνέβησαν τόσα και τόσα, από το τελευταίο μου κείμενο, δεν μπόρεσα να γράψω!
Sorry, δεν τα καταφέρνω δίχως έμπνευση, το έχω ξαναπεί, και δεν πατε εσείς να φωνάζετε όσο θέλετε!

Με παραγγελιά δεν λειτουργώ εγώ και σας παρακαλώ να έχετε υπομονή με μένα...

Σήμερα όμως ήθελα να σας γράψω πρωί – πρωί, πριν ακόμα παω για την ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ μου χημειοθεραπεία, μα δεν προλάβαινα.
Είπαμε, στα ραντεβού μου είμαι τζιμάνι και ούτε λεπτό δεν θέλω να καθυστερώ!!!

(Ορίστε, ο Καζαντζίδης με σήκωσε τώρα με το «Παπούτσι από τον τόπο σου κι ας είναι μπαλωμένο...» και πριν καθίσω να συνεχίσω το γράψιμο μου βάζουν και το «Γιε μου... τον καημό μου συλλογίσου...».
Τι γλυκός είναι ο πόνος όταν ακούς κάτι τέτοια τραγούδια; Μα και τι έχω πάθει και το ρίχνω στον χορό σήμερα;

Κι έτσι τελειώσαμε τις χημειοθεραπείες όπως τις αρχίσαμε! Με χορό και διάθεση!

Διότι και στην πρώτη μου θεραπεία, στις 8 Μαίου, το ίδιο έκανα.
Άκουσα ένα γαργαλητό τραγούδι και τότε, στο Ιντερνετ, και άντε δόστου στο χορό!
Σήμερα με ξύπνησε ο Μάγκας του Βοτανικού, και άντε, και δόστα, και άντε, και ρίξ’ τα, και αναρωτιόμουν από πού έρχονταν οι φιγούρες που έκανα απανωτές!
Πού τις έχω δει αφού σε χορό έχω να παω κάτι μήνες ίσως και χρόνια;

Αυτά για την ώρα και ευελπιστώ να την περάσω κι αυτήν ήπια έτσι όπως τις άλλες – ωστόσο, κάποιες απ’ τις θεραπείες με ταλαιπώρησαν λιγάκι αλλά θα σας τα πω μια άλλη φορά!

Ένα 15ήμερο θεραπευτικό διαζύγιο!

Συντόμως δεν επανήλθα έτσι όπως έγραψα στο τελευταίο μου κείμενο, δυστυχώς.
Δεν έχω έμπνευση για γράψιμο. Έτσι απλά! Και δεν ξέρω πότε θα επιστρέψει αυτό το ρημάδι που, εδώ που τα λεμε, αυτή με κατευθύνει....

Θέλω, ωστόσο, να γράψω ότι την 4η χημειοθεραπεία, που πήρα την Τρίτη στις 10 του Ιουλίου, δεν την πέρασα τόσο καλά όπως τις πρώτες τρεις!
Την πρώτη μέρα όλα πήγαν καλά, την δεύτερη επίσης καλά αλλά την τρίτη και την τέταρτη μέρα, μετά την θεραπεία, η κοιλία μου με ενόχλησε αρκετά.
Όχι με συνηθισμένο πόνο, όπως πχ. περιόδου, διότι αυτόν έχουμε μάθει και να τον αναγνωρίζουμε και να τον αντέχουμε, αλλά με έναν διαφορετικό και δυσεξήγητο πόνο.
Έναν ενοχλητικό πόνο που επίσης αντεχόταν αλλά να, γιατί;
Καλά δεν πέρασα στις τρεις πρώτες; Ας συνέχιζαν και οι άλλες τρεις να μου συμπεριφέρονταν με τον ίδιο ευγενικό τρόπο!!!

Στο επόμενο θέμα:
Από αύριο, Δευτέρα, και μέχρι την 5η χημειοθεραπεία, μέχρι τις 31 Ιουλίου δηλαδή, θα είμαι σε μια κλινική που λέγεται Vidarkliniken.
Πρόκειται για έναν νοσοκομειακό οικισμό με χαμηλά μικρά σπιτάκια, σε απαλό ροζ χρώμα, που ήδη από έξω σου δίνουν την γεύση της ήσυχης και χαλαρής ύπαρξης.
Το concept αυτής της κλινικής είναι η εναλλακτική ιατρική σε συνδυασμό με την παραδοσιακή. Όχι, δεν την αποκλείουν την παραδοσιακή γι αυτό, άλλωστε, και την χρηματοδοτεί το Κρατικό Σύστημα Υγείας της Σουηδίας.
Και το όνομά της είναι πιο γνωστό ως «antroposoferna = οι ανθρωποσόφοι»

Πάμε, με άλλα λόγια, να γίνουμε πιο σοφοί ;-)

Δεν θέλω να γράψω περισσότερα για το θέμα απλά επειδή όταν ξεκινώ για κάπου δεν συνηθίζω να έχω προσδοκίες. Δεν ξέρω πώς θα περάσω εκεί, αφήνω τα πράγματα να έρθουν όπως είναι να έρθουν αλλά αν ήταν να επιθυμήσω κάτι, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι αυτό το μασάζ που λενε ότι κάνουν.
ΜΑΣΑΖ ΣΤΟ ΚΟΡΜΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΚΑΝΕΙ ΠΕΡΑ ΤΗΝ ΙΑΤΡΙΚΗ, όπως συνηθίζω να λεω....

Θα επανέλθω όμως καταγράφοντας τις εξελίξεις.... όχι όσο είμαι εκεί διότι από το laptop παίρνω διαζύγιο για 14 μέρες και αυτό είναι ένα κομμάτι από την όλη φιλοσοφία της θεραπείας....

Καλή μου επιτυχία!