ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ «ΕΥ» ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ;

Ακαθορίστου φύλλου καθώς και άγνωστης προέλευσης το όνομα Malve που είδα γραμμένο πάνω σε παιδικό καρότσι!
Βέέέβαια, στους δρόμους της Στοκχόλμης τελευταία βλέπουμε πινακίδες και πάνω σε παιδικά καρότσια - όχι μόνο πάνω σε οχήματα. Μόνο που στα καρότσια δεν γράφει νούμερα αλλά το όνομα του παιδιού στο οποίο ανήκει το καρότσι.

Malve έγραφε σ’ ένα καρότσι που είδα τις προάλλες! Να μη θύμωνα που εκείνη την ώρα δεν είχα την φωτογραφική μηχανή να ανέβαζα μια φωτογραφία τώρα;

Άκου εκεί όνομα! Πού είναι τα παλιά καλά παραδοσιακά ονόματα των σουηδέζων;
Πού είναι το όνομα Gunvor; Πού είναι η Gunilla και η Lillemor; Πού πήγε το όνομα Kerstin;
Πού να ακούσουμε τώρα τέτοια ονόματα; Μόνο σε μεγάλης ηλικίας κυρίες τα βλέπουμε αυτά τα ονόματα!

Σήμερα ακούμε ονόματα σαν Fillipa, Viktoria, Jennifer, Angelina!!!
Έλα χριστέ και κύριε! Πάει και η Σουηδία!
Τα "αστέρια" του Hollywood δεν την άφησαν ούτε αυτήν ανεπηρέαστη!

Όχι πως η Ελλάδα παει πίσω σ’ αυτά!

Που πήγαν, σας πούμε, τα ΕΥ-ονόματα;
Πού είναι οι Ευγενίες και οι Ευθυμίες; Οι Ευθαλίες και οι Ευλαμπίες;
Ακούσατε εσείς τα ονόματα Ευδοκία και Ευφροσύνη τα τελευταία χρόνια;
Πού, τέλος πάντων, πήγαν όλες αυτές οι παλιές και καλές ΕΥΤΥΧΙΕΣ;

ΚΙ ΑΛΛΑ ΝΟΥΦΑΡΑ....

Κάποιοι αναγνώστες μου τρελάθηκαν με τα νούφαρα και σκέφτηκα ότι ίσως θέλατε να δείτε μερικά ακόμα, σε άλλο χρώμα τώρα και από άλλο μέρος της Σουηδίας.

Είναι από έξω από το πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης και είναι και φρέσκα, μόλις χθες έβγαλα αυτές τις συγκεκριμένες φωτογραφίες!

Εγώ στην Ελλάδα νούφαρα δεν έχω δει. Θα μου πεις στο Καλοχώρι Σερρών τι να δεις αλλά και τώρα που ταξιδεύω και σε άλλα μέρη της χώρας μας πάλι δεν βλέπω.
Σίγουρα, όμως, για να υπάρχει ένα τραγούδι με νούφαρα, δεν το θυμάμαι τώρα, θα υπάρχουν κι εκεί.

Με τα νούφαρα θυμάμαι πάντα μια παρέα με τρεις – τέσσερις ελληνίδες κυρίες που συνάντησα στο μεγάλο πολυκατάστημα στο κέντρο της Στοκχόλμης, στο ΝΚ.

Τις άκουσα να μιλούν μεταξύ τους ελληνικά και κατάλαβα ότι πρόκειται για τουρίστες - ΜΠΑΜ κάνουν οι έλλληνες τουρίστες και τα καλοκαίρια ακούς εδώ κι εκεί τέτοιους!
Τα' παμε λιγάκι, καταχάρηκαν που συνάντησαν μια ελληνίδα, καταχάρηκα κι εγώ!
Πάντα χαίρομαι όταν βλέπω έλληνες, εγώ, θαρρείς και είναι κάποια μέλη της οικογένειάς μου!

Με ρώταγαν για το ένα με ρώταγαν για το άλλο μέχρι και σε πιο εστιατόρια θα ήθελαν να τις προτείνω να φάνε εκείνο το βράδυ ήθελαν.
Με όλες τις ερωτήσεις τους τα πήγα μια χαρά αλλά στην ερώτησή τους πού να πανε να δουν νούφαρα κόλλησα!!!

Τότε δεν ήξερα καν τι είναι νούφαρο!
Sorry κυρίες μου! Τώρα έπρεπε να σας είχα συναντήσει!

Τι είναι Mistel και Iscador;

Ιδέα δεν είχα γι αυτά! Τα έμαθα στο Vidarklinik και, όπως σας υποσχέθηκα, επανέρχομαι στο θέμα αυτό μιας και πολλοί θέλουν να μάθουν περισσότερα για την ανθρωποσοφιστική κατεύθυνση που ασκούν στην κλινική αυτή όπου είχα την τύχη να απολαύσω επί τρεις εβδομάδες.
(Για δυο εβδομάδες είχα παει αλλά αδιαθέτησα και έμεινα τρεις)

Η κλινική αυτή είναι δημιούργημα του αυστριακού Rudolf Steiner (1861- 1925) που μεταξύ άλλων ήταν και ένας αξιόλογος βοτανολόγος εξ ου και τα πολλά βότανα που και καλλιεργούν και χρησιμοποιούν εκεί.

Όπως έχω γράψει και σε άλλα μου post στο Vidarklinik εκτός από την παραδοσιακή ιατρική ασκούν και διάφορες εναλλακτικές θεραπείες και αποβλέπουν στην ολότητα του ανθρώπου και όχι μόνο στις σωματικές παθήσεις του! Διότι η πνευματική και η ψυχική πλευρά του ανθρώπου είναι το ίδιο σημαντικές με την σωματική!

Στην διατροφή απουσιάζει το κρέας, ψάρι υπάρχει μια φορά την εβδομάδα και τα περισσότερα από τα τρόφιμα καλλιεργούνται στο ίδιο το ίδρυμα και, φυσικά, οικολογικά.
Διότι εκτός από τις νοσοκομειακές/θεραπευτικές δραστηριότητες διαθέτουν στο concept αυτό και εκπαιδευτικά προγράμματα, γεωργικές ασχολίες με πολλών ειδών δημητριακά, κτηνοτροφικά και άλλα...

(Σε μια βόλτα που είχα κάνει τότε είδα κάποιους να τσαπίζουν λαχανικά... τι το ‘θελα και πήγα εκεί; Θυμήθηκα τα νιάτα μου και μου ήρθε η διάθεση να τσαπίσω κι εγώ! Και το ‘κανα! Ζήτησα να τσαπίσω για λίγο και φυσικά δεν το αρνήθηκαν)

Ο πρώτιστος σκοπός της κλινικής είναι με ανθρωποσοφιστικούς τρόπους να σταματήσουν την εξέλιξη του καρκίνου και ακριβώς αυτόν αφορά το mistel.
Το mistel είναι ένα φυτό, ένας ξενιστής.
Είναι ένα φυτό δίχως ρίζες που ζει πάνω σε άλλα δέντρα και τρέφεται από αυτά.

Από τον καρπό αυτού παρασκευάζουν το προϊόν iscador που, καθώς λένε, εμποδίζει την εξέλιξη του καρκίνου.
Έχει την ιδιότητα να κρατά μια ορισμένη θερμοκρασία στο σώμα, σχετικά ζεστή, κάτι που απωθεί τον καρκίνο διότι αυτός καλοπερνά σε κρύα σώματα.

Γι αυτό όταν ανεβάζουμε πυρετό, μέχρι 38 βαθμούς, πρέπει να χαιρόμαστε αντί να τρέχουμε πανικοβλημένοι σε γιατρούς

Ιούλιο μήνα ήμουν στην κλινική, που βρίσκεται στην Järna κοντά στο Södertälje, γι αυτούς που γνωρίζουν από Σουηδία, και αν και ο καιρός δεν είχε βοηθήσει πολύ, κατάφερα να κάνω τις εξερευνητικές μου βόλτες και μεταξύ άλλων να φωτογραφήσω κάποια φανταστικά πράγματα όπως τα βότανα και τα νούφαρα στις φωτογραφίες!

Έχετε δει ποτέ νούφαρα;

Δείτε τα τώρα!

Όσα και να γράψω για την κλινική υπάρχουν κι άλλα να γράψω.
Θαρρώ, όμως, πως εδώ τελειώνει το κεφάλαιό της, εκτός κι αν προκύψει κάτι και εμπνευστώ πάλι να γράψω... θα φανεί.

Var så god och ta = Be my guest = Πάρε ότι θέλεις!

Πήρα χθες την κάμερά μου και το ‘ριξα και στην οδοιπορία και στο ψάξιμο. Έψαχνα κάτι! Κάτι το συγκεκριμένο ήθελα να φωτογραφήσω μα δεν το έβρισκα.
Λες να έχει περάσει η εποχή των μήλων και δεν έβρισκα εκείνο το καλάθι; Εκείνο το γεμάτο με μήλα καλάθι που μερικοί σουηδοί κρεμούν έξω από τον φράχτη του σπιτιού τους και για τους περαστικούς γράφουν το: var så god och ta = πάρε όσα θες!

Δεν τα κατάφερα να σας δείξω μια τέτοια, για μένα, πολύ όμορφη εικόνα όπου ο σουηδός ενώ δεν τα θέλει πια τα μήλα δεν τα αφήνει και να σαπίζουν πάνω στην πρασινάδα του κήπου του την στιγμή που ξέρει ότι κάποιοι άλλοι τα θέλουν!
Τα μαζεύει, γεμίζει το καλαθάκι, το κρεμά προσεκτικά στον φράχτη δίπλα στην εξώπορτά του, και κρεμά και την επιγραφή: «πάρε όσα θες», που επίσης μερίμνησε να γράψει! (Η φωτογραφία με το καλάθι δεν είναι δική μου)
Δεν είναι καλή και ανθρώπινη η κίνηση; Εγώ είχα κατασυγκινηθεί όταν πριν δεκαετίας πρωτοείδα αυτήν την εικόνα στο Mälarhöjden σε μια περιοχή νότια της Στοκχόλμης.

Μέχρι και εκεί πήγα χθες σιγουρότατη πως μπορεί αλλού να μην έχει αλλά εκεί σίγουρα θα έχει! Μα δεν υπήρχε ούτε εκεί και ρώτησα την γειτόνισσα, που εκείνη την ώρα ήταν έξω, και έμαθα ότι η γιαγιά, που κρεμούσε το καλάθι στον φράχτη, έχει πια πεθάνει.....

Ελαφρύ να είναι το χώμα της.....

Έσκασα, ωστόσο, να τρωω μήλα χθες και μάλιστα κατευθείαν από την μάννα την μηλιά!
Μπορεί καλάθι να μην βρήκα αλλά μηλιές βρήκα μπόλικες και ενώ τα μήλα στα ράφια των σούπερ μάρκετ ποτέ δεν με συγκινούν πάνω στις μηλιές με τρελαίνουν και δεν χορταίνω να τα τρωω!!!

Μικρά στο χωριό «κλέβαμε» κυδώνια, ρόδια, κεράσια, φουντούκια κλπ.
Καλά και τα δικά σου αλλά τα ξένα, να πάρει η ευχή, είναι καλύτερα!

Οι τσαρουχοφορεμένοι, βρακοφορεμένοι, βιαστές τούρκοι!!!

Δεν ξέρω ποια εικόνα για τους τούρκους σας δώσανε εσάς τα σχολικά ιστορικά βιβλία αλλά εγώ τους είχα φοβηθεί. Τους φοβόμουν και τους μισούσα.
Τους έβλεπα νοερά τσαρουχοφορεμένους, κουκουλοφορεμένους, μαυροβρακοφορεμένους, μαχαιροβγάλτες, σπαθοβγάλτες, βιαστές, κακοποιούς, σκυθρωπούς... με άλλα λόγια, όλα τα απαίσια με τα οποία που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ένας άνθρωπος.

Με αυτή την εικόνα άφησα την Ελλάδα, 20 ετών τότε, και με τρένο ταξίδευα για ένα χωριό της Γερμανίας, κοντά στην Φρανκφούρτη, όπου έμεναν 4 από τα αδέλφια μου.

Στο τελευταίο κομμάτι της διαδρομής ήθελα να ρωτήσω συνεπιβάτες για να επιβεβαιωθώ αν η στάση όπου θα κατέβαινα ήταν η επόμενη ή η μεθεπόμενη!

Τρις τέσσερις θέσεις πιο πέρα κάθονταν δυο ευπρεπείς κύριοι συζητώντας χαμηλόφωνα οπότε σηκώθηκα να ρωτήσω αυτούς.
Μα σαν τους πλησίασα αντιλήφθηκα πως μιλάν τουρκικά και κοντοστάθηκα προσπαθώντας να δω αν φοράνε τα τσαρούχια, αν κρατούν τα σπαθιά, αν τα πρόσωπά τους είναι σκυθρωπά - βίαια....

Αφού οι ίδιοι αντιλήφθηκαν ότι ήθελα κάτι, γι αυτό και τους είχα πλησιάσει, προθυμοποιήθηκαν να με βοηθήσουν αυτοί.
Και όταν μου απάντησαν ότι και αυτοί στην ίδια στάση θα κατέβαιναν επομένως θα μπορούσα να τους ακολουθήσω κοκάλωσα!
Φοβήθηκα μήπως μου χώσουν από μια μαχαιριά ο καθένας στα πλευρά μου και άργησα να τους ευχαριστήσω ότι δεχόμουν την πρότασή τους.

Αφότου κατεβήκαμε από το τρένο τους ακολουθούσα με ένα βήμα πιο πίσω έτοιμη να το βάλω στα πόδια σε περίπτωση που....

Ίσως νομίζεται πως υπερβάλω μα οι σκέψεις στο μυαλό μου, και οι εικόνες από τότε, είναι ακόμα ζωντανές και τώρα εν συντομία καταγράφω πώς το βίωσα εκείνο το βράδυ....

«Εδώ είναι η διεύθυνση που θέλεις», μου είπαν σε λίγο, κι εγώ, μην περιμένοντας να φτάσουμε τόσο σύντομα, νόμισα ότι τον βιασμό είχαν στο μυαλό τους....

Να πω και την σημαντική λεπτομέρεια ότι πολλά περί του ταξιδιού δεν γνώριζα επειδή, για πολλούς και διάφορους λόγους, πήγαινα στα αδέλφια μου εν αγνεία τους...

Να, λοιπόν, τι μας έχει κάνει «η ιστορία» που φυτεύει μέσα μας το μίσος!
Αμφίπλευρο το κακό διότι το ίδιο παθαίνουν και οι τούρκοι!

Οι εναλλακτικές των ανθρωποσόφων...

(ένα μέρος από την κλινική)

Κάποιοι αναγνώστες με παρακαλούν να γράψω τις εντυπώσεις μου από την Vidarklinik, "οι ανθρωποσόφοι" όπως τους αποκαλούμε στην Σουηδία, εκεί που είχα παει για μια κούρα το καλοκαίρι.

Ήταν Ιούλιος μήνας, όλοι οι γνωστοί και φίλοι ήταν σε διακοπές κι εγώ ζήτησα από τον ογκολόγο μου να τακτοποιήσει να πάω για 15 μέρες στην κλινική αυτή όπου εκτός από την κλασική ιατρική ασχολούνται και με εναλλακτικές θεραπείες.

Δυστυχώς, όμως, σαν καλοκαίρι έλειπαν και από εκεί διάφοροι θεραπευτές όπως πχ. η θεραπεύτρια μουσικής. Και μ’ αυτήν ακριβώς ήθελα εγώ να ασχοληθώ.
Γιατί; Επειδή ήθελα να μ’ ακούσει να τραγουδώ!

Κάτι με το οποίο δουλεύουν οι θεραπευτές εκεί είναι αυτές οι κρυφές μας επιθυμίες που ποτέ δεν βρήκαν την ευκαιρία να εμφανιστούν. Ή μάλλον, που ποτέ δεν τις δώσαμε την ευκαιρία να φανούν και πιθανών να τις εξελίξουμε - διότι επιθυμίες και ταλέντα έχει πολλά ο άνθρωπος μα είναι κρυφά και παραχωμένα...
Και επειδή σαν κοπέλα, στο χωριό, κυρίως όταν έβοσκα τα αρνιά, ανέβαινα ψηλά σε βράχους και τραγουδούσα για να μ’ ακούσουν και σε διπλανά χωριά.... ήθελα, λοιπόν, τώρα να συζητήσω το θέμα με ειδικούς.

Μη το γελάτε! Μπορεί και να ασχοληθώ με το τραγούδι διότι το ταλέντο της καλλιφωνίας υπάρχει ήδη. Μια "κλωτσιά" χρειάζομαι μόνο.... και ποιος ξέρει πού θα καταλήξω!
Είχα επίσης σκεφτεί να την ρωτήσω μια απορία μου: γιατί όταν τραγουδώ μερικά τραγούδια με πιάνει το κλάμα και ο πόνος.... ;

Αντί, όμως, για τραγούδι και μουσική ασχολήθηκα, μεταξύ άλλων, και με ζωγραφική.
Μας έβαλε η θεραπεύτρια να ανακατέψουμε διάφορα χρώματα και να φτιάξουμε το χαρμάνι με το οποίο θα δουλεύαμε από την επόμενη φορά.
Κι εγώ αντί να ανακατεύω χρώματα akvarell, και να χάνω τον χρόνο μου, εμπνεύστηκα το καπέλο!
Αυτό που μου χάρισε ο αγαπημένος μου δάσκαλος, ο Γούσης, όταν επέστρεψε ένα φθινόπωρο στο χωριό μας, για μια νέα σχολική χρονιά, και μου το φόρεσε στο κεφάλι!!!
7- 8 ετών τότε εγώ έτρεχα με αυτό να το δείξω σε όλο το χωριό αλλά και στο σπίτι μου το οποίο κατακλυζόταν από ένα σωρό κοριτσάκια – αδελφές μου... αυτό το ΚΑΠΕΛΟ, λοιπόν, που έχει γράψει ιστορία στη ζωή μου, ζωγράφισα και η θεραπεύτρια το κρέμασε ψηλά να φαίνεται!

Αυτό που κυριολεκτικά απόλαυσα στην κλινική είναι το ρυθμικό μασάζ!
Ο θεραπευτής Bosse Kjällström χαϊδεύοντας με τα μαγικά του χέρια απαλά και ρυθμικά το κορμί μου μού θύμισε πως υπάρχουν κάποιες χορδές συναισθημάτων που για χρόνια είχαν ξεχαστεί τελείως!

Κι άλλα πολλά συνέβησαν μα θα συνεχίσω σε άλλο post...

Οι αχόρταγοι, οι χαραμοφαγάδες....!!!

(εδώ μένω - το τρίτο μπαλκόνι είναι δικό μου)

Ένα, δυο, τρια...δέκα...τριάντα...σαράντα... πενήντα σκαλοπάτια!
Μονομιάς τα "ρούφηξα"!

Μεμιάς ανέβηκα τα πενήντα σκαλοπάτια (για πρώτη φορά τα μέτρησα με ακρίβεια) για να μπω στο σπιτάκι μου, τώρα που επέστρεψα από μια βόλτα, και ούτε καν μια ανάπαυση έκανα ενδιάμεσα. Έτσι όπως έκανα τους τελευταίους μήνες, κάποιες φορές και δυο διαλείμματα έκανα μέχρι να τ’ ανέβω.

Ασανσέρ στην πολυκατοικία που κατοικώ δεν υπάρχει.

Το 1949 μέχρι το 1951, τον καιρό της κατασκευής των τριώροφων κατοικιών στην περιοχή που μένω, στο Hägersten, προφανώς δεν πίστευαν ότι τα ασανσέρ μελλοντικά θα χρειαζόντουσαν. Κι έτσι έμειναν αυτά τα χαμηλά σπίτια δίχως ασανσέρ.

«Τι; Το 1950 χτίστηκαν αυτά που φαίνονται για μιας δεκαετίας σπίτια;» τσίριξε η οξύφωνη αδελφή μου, η Αναστασία (το νούμερο 8 στην σκάλα των δεκατριών αδελφών), όταν κατέφτασε στην Σουηδία για να με βοηθήσει, τον Μάρτιο, που έκανα την εγχείρηση της μαστεκτομής!
Τα είχε χαμένα με την ομορφιά και της φύσης αλλά και της κατασκευής των πάντων.

Και δεν είναι κάποια που ανέβηκε στην Σκανδιναβία κατευθίαν από κανένα ελληνικό χωριό για να τις αρέσουν τα πάντα και οι πάντες εδώ!
Στην Θεσσαλονίκη μένει, όχι πως κι αυτό βοηθά, αλλά έχει ζήσει και πολλά χρόνια στην Γερμανία που στο κάτω – κάτω θεωρείται και από τις πιο εξελιγμένες χώρες!

«Μπα, καλή και η Γερμανία αλλά αυτό που βλέπω εδώ είναι το κάτι άλλο», μουρμούριζε, πλέον, επειδή της είχα πει ότι είχα βαρεθεί να ακούω τα επιφωνήματα και τις επιβραβεύσεις που συνεχώς έδινε στους τέλειους σουηδούς!
«Μου ‘ρχεται να μαζέψω και να φέρω εδώ τους δικούς μας να πάρουν μαθήματα και να φτιάξουν και την χώρα μας...» είχε πει και μερικές φορές... «τους αχόρταγους τους χαραμοφαγάδες....!» φώναζε!

Ποιους, άραγε, να εννοούσε;;;

Άλλα ξεκίνησα να γράφω και αλλού κατέληξα!

Το παθαίνετε κι εσείς ή μόνο σε μένα συμβαίνει, αυτό το να ξεκινώ για κάπου συγκεκριμένα αλλά να καταλήγω κάπου τελείως διαφορετικό;

Για την σημερινή μου φυσική αντοχή και για τις παρενέργειες των χημειοθεραπειών, που έπαιρνα, θα έγραφα, όπως το υποσχέθηκα και κάποτε, αλλά κατέληξα εδώ.
Δεν πειράζει, όμως... για τις θεραπείες θα γράψω άλλη φορά.