ΑΤΟΦΙΑ ΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΑΛΛΑ...

7 Νοεμβρίου, ώρα 12.00, στο τρένο Θεσσαλονίκη - Έδεσσα.

Κατά διαστήματα έχω την διαίσθηση, την ψευδαίσθηση, θα έλεγα, ότι θα μπορούσα να ζήσω στο χωριό μου, στις ρίζες μου!

Στο Καλοχώρι Σερρών!
Να εγκατασταθώ, δηλαδή, εκεί. Γίνεται αυτό;
Γίνεται, πιστεύω κάποιες φορές.

Στο κάτω - κάτω πληρώνω ένα ενοίκιο στο νούμερο 7 αδελφό μου, τον Χρίστο, αφού σε αυτού το σπίτι θα μένω, βάζω και ADSL internet και ζω στον κόσμο μου, στον κόσμο του διαδικτίου.
Βάζω κι έναν εκτυπωτή, ένα scanner, ένα φωτοτυπικό κλπ., και κάνω ένα γραφειάκι. Και πλάκα - πλάκα εξυπηρετώ και άλλους απ τα γύρω χωριά, μετ’ αμοιβής, βέβαια! (αυτό το τελευταίο τώρα, πάνω στο τρένο για την Έδεσσα, το σκέφτηκα)

Γίνεται αυτό;
Ίσως και να γίνεται...

Μα τώρα που ήμουν στο χωριό, για 2-3 μέρες, το ένοιωσα πολλές φορές πως όσο και να το θέλω θα ήταν αδύνατο να γίνει.
Όχι, δεν θα το άντεχα να μείνω εκεί για παραπάνω από ένα διάστημα.... είναι αυτός ο κόσμος, οι χωριανοί μου...

Όσο γλυκείς και χρυσόψυχοι και να είναι τόσο αδύνατον να συμβιώσω μαζί τους, μου φαίνεται.
Το μόνο θέμα τους είναι οι ασθένειές τους κι εγώ ακριβώς για ασθένειες δεν θέλω να συζητώ.
Πώς να αγγίξω θέματα ψυχολογίας, παραψυχολογίας, πνευματικά και διανοητικά;.
Εδώ εμείς που, ενώ τα γνωρίζουμε, τα συζητούμε και τα αναλύουμε πάλι επιστρέφουμε στα γνωστά κοινωνικά πρέπει, στους βαρετούς και ανιαρούς καθημερινούς καθωσπρεπισμούς, τι να πούμε για τους συχωριανούς μου!
Περί τίνος, λοιπόν, και με ποιον να συζητώ και να διαλογίζομαι;

Από διατροφή, ωστόσο, θα είμαι πλήρης.
Αυγά από την μία χωριανή μου, μαρούλια από την άλλη, τομάτες και πιπεριές από την πιο πέρα και το τραπέζι μου θα στρώνεται με οικολογικά και ατόφια προϊόντα!!!

Ποιος ξέρει;
Ίσως κάποια μέρα καθίσω και μετρήσω τα αρνητικά και τα θετικά μιας τέτοιας προοπτικής. Και ίσως, παρόλα αυτά, τα θετικά ζυγίσουν περισσότερο...

ΣΤΟΚΧΟΛΜΗ - ΜΙΛΑΝΟ - ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Επέστρεψα από την Ελλάδα και σας γράφω αυτά που έγραφα την ώρα του ταξιδιού, στις 1 του Νοέμβρη, Στοκχόλμη - Μιλάνο - Θεσσαλονίκη.

Τα έγραφα σε τετράδιο τότε και τα καθαρογράφω τώρα:

(Η φωτογραφία από την Αλεξανδρούπολη... προσπαθώ να αγκαλιάσω όλη την Ελλάδα!)

1 Νοεμβρίου 2007, ώρα Ιταλίας, που είναι ίδια με της Σουηδίας, 17.00, αεροδρόμιο Μιλάνου.

Σε 4 ώρες μπαίνω στο αεροπλάνο για την Θεσσαλονίκη.
Το ξεκίνημα από Στοκχόλμη καλό, η διαδρομή για το Μιλάνο καλή αλλά πώς περιμένω εδώ άλλες 4 ώρες σε έναν χώρο περιορισμένο δίχως εμπορικά μαγαζιά, έτσι, να περάσουμε και λίγη ώρα, βρε παιδί μου...

Στο αεροπλάνο για εδώ, στο Μιλάνο, καθόταν δίπλα μου μια γυναικεία ερωτευμένη ψυχή, η Nada.
Η Nada από την Σερβία που μένει Στοκχόλμη, και δουλεύει κάπου τελείως κοντά μου, έχει ερωτευτεί τηλεφωνικά, όχι ιντερνετικά, με έναν συμπατριώτη της που μένει στο Μιλάνο και κατέβαινε τώρα να τον γνωρίσει από κοντά.
Όσο η καρδιά της σπαρταρούσε, πλησιάζοντας προς το Μιλάνο, τόσο η γλώσσα της ανέβαζε ταχύτητα μιλώντας για το αίσθημά της και μου θύμιζε την δική μου ιστορία, πριν περίπου δεκαετίας, τότε που είχα ερωτευτεί, ιντερνετικά εγώ, και ήρθε επιτέλους η ώρα να κατέβω στην Αθήνα για να τον γνωρίσω.
Και που μέσα σε μια ώρα κοντά του είχε γκρεμιστεί το κάθε όμορφο και γλυκό που είχε χτιστεί επί έξι περίπου μήνες...
Εύχομαι ειλικρινά να μην συμβεί το ίδιο με την Nada.
Της εύχομαι ολόψυχα η γλύκα από την ηδονή του ερωτικού της συναισθήματος να κρατήσει όσο γίνεται περισσότερο.

«Χαίρομαι που ζεις σ’ αυτήν την κατάσταση – θα ήθελα πολύ να την ζήσω κι εγώ ... ζήσε την όσο πιο δυνατά μπορείς διότι τέτοιες στιγμές είναι σπανιότατες...»
Με αυτά τα λόγια χωρίσαμε και κατά τα τέλη του Νοέμβρη, όταν επιστρέψω από την Ελλάδα, θα την επισκεφτώ να μάθω για την εξέλιξη της ιστορίας της....

Μιλάνο ώρα 19.15

Φάγαμε τις 2 ώρες και πάμε σχετικά καλά....
Έκανα την πρώτη μου βόλτα να σκοτώσω λίγη ώρα, έκανα την δεύτερη να σκοτώσω λίγη ώρα ακόμα, και στην τρίτη βόλτα πέρασα από το μοναδικό μπαρ, έτσι, από περιέργεια να δω τι ποικιλία έχουν.

Απογοητεύτηκα! Όχι σαν ποικιλία, 4-5 ειδών σάντουιτς αρκούν και περισσεύουν, αλλά η ποιότητα μ’ ανησυχεί.
Το ίδιο σάντουιτς μας σέρβηραν και στο αεροπλάνο, λίγες ώρες νωρίτερα.
Όχι, δεν το έχω φαει. Σήμερα περνώ με φρούτα που πήρα από το σπίτι μου.

Μα πιο πολύ μ’ ανησυχεί που προσπαθούν να μας μάθουν να τρωμε αυτό το άσπρο, άχρωμο, άοσμο, άνοστο, άχρηστο και άθρεπτο ψωμί.
Το ψωμί από χιλιομυριοεπεξεργασμένο αλεύρι από το οποίο όχι μόνο βγάζουν τις θρεπτικές του ουσίες αλλά που προσθέτουν και επικίνδυνες για να το διατηρήσουν λευκό και "πολυτελείας".
Αυτό το ψωμί που λίγο αν το πατήσεις γίνεται ξανά ζυμάρι...

Τι να πάρω από το μπαρ;
Καφέ που δεν πίνω; Αυτόν προτιμώ να τον μυρίζω παρά να τον πίνω.
Ψωμί που πλέον δεν θέλω να βλέπω;

Αναψυκτικό που με την ζάχαρή του γίνεται επικίνδυνο για την υγεία μας;

Κι έτσι επέστρεψα ξανά στο gate 1, στην θέση μου, που παραλίγο να την πάρουν οι πορτογάλοι που ξαφνικά εμφανίστηκαν και κατέκλυσαν τις θέσεις για να περιμένουν το αεροπλάνο τους για την Λισσαβόνα.

Έλληνες, πάντως, εδώ στο gate, ακόμα δεν είδα αλλά περιμένω...

ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΒΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΝΟΤΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΥ

Αύριο, στις 1 του Νοέμβρη, αφήνω την Στοκχόλμη και μέσω Μιλάνου κατεβαίνω στην Θεσσαλονίκη.
Δυο νύχτες αργότερα συνεχίζω για το Καλοχώρι Σερρών, το χωριό μου, και λίγο αργότερα για την Έδεσσα, όχι μόνο για τις ομορφιές της αλλά για να επισκεφτώ και την αμέσως προηγούμενη στην σειρά, το νούμερο 10, αδελφή μου που κατοικεί εκεί.

Αργότερα θα προχωρήσω πιο βορειοανατολικά για να επισκεφτώ την ανεψιά μου, Πολυξένη, που ο μεγάλος έρωτας προς τον Θοδωρή την οδήγησε στην Αλεξανδρούπολη για να κατοικήσει εκεί.

Αφότου τελειώσω από την Βόρεια Ελλάδα (προτιμώ να την αποκαλώ έτσι παρά Μακεδονία) συνεχίζω για τη Νότια Ελλάδα, για την Αθήνα, για να επιστρέψω από εκεί στην Στοκχόλμη.

Σκέφτομαι να «πάρω άδεια» και από το Laptop καθώς και από το Internet επομένως δεν θα ανεβάζω κείμενα.
Τα βιώματά μου, ωστόσο, θα σας τα διηγηθώ εφόσον επιστρέψω – μετά τις 27 του Νοέμβρη.

Κάτι που θα ήθελα, τώρα που θα βρίσκομαι στην Ελλάδα, είναι να έρθω σε επαφή με τον ελληνικό μπλογκόκοσμο και αν γίνεται κάποια εκδήλωση, ή οτιδήποτε άλλο στον χώρο αυτό, ρίξτε μου ένα τηλεφώνημα στο 6976-520083 να παρευρεθώ κι εγώ.

Σας ευχαριστώ!

... και καλή διαμονή στην Ελλάδα μου... μου εύχομαι.

ΠΩΣ ΛΕΓΕΤΑΙ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ STORYTELLER?

Το να λες παραμύθια έγινε πλέον επάγγελμα. Stοrytelling, σου λεει!
Ναι, ναι και καλοπληρωμένο κιόλας.
Η Σουηδία είναι η πρώτη χώρα που έχει καθιερώσει την διήγηση του παραμυθιού σε επάγγελμα, που δεν ξέρω και πως να το αποκαλέσω... Παραμυθάς;
Αυτά είναι επαγγέλματα! που θέλουν οι γονείς τους γιους γιατρούς και δικηγόρους και τις κόρες δασκάλες και νοσοκόμες....

Εκεί ήμουν σήμερα.
Σ’ έναν διαγωνισμό διήγησης παραμυθιού!
Στο Fabula Storytelling!
Οκτώ άτομα έλαβαν μέρος και το καταπληκτικό είναι ότι η μια από αυτούς ήταν ελληνίδα!

Και όχι μόνο ελληνίδα αλλά και χωριανή μου, παρακαλώ.... βρε τι βγάζει αυτό το Καλοχώρι Σερρών!

Η Κυριακή Χριστοφορίδου (στην φωτογραφία), βέβαια, είναι γεννημένη στο Göteborg της Σουηδίας αλλά ο πατέρας της, ο Ιορδάνης, είναι γεννημένος περίπου 20 βήματα πιο πέρα από το πατρικό μου σπίτι, επομένως δεν ήμαστε μόνο χωριανοί αλλά και γείτονες!

(Από περιέργεια, τώρα που θα κατέβω, θα μετρήσω να ξέρω πόσα ακριβώς βήματα απέχουν τα σπίτια μας.)

Η κοπέλα, την οποία προσωπικά δεν γνώριζα αλλά στο Facebook πρόσφατα βρεθήκαμε, έχει ήδη βγει πρώτη στην περιοχή του Göteborg, και όλης της δυτικής Σουηδίας, και θα συναντούσε τώρα τους νικητές από τις άλλες περιοχές της χώρας!

Δυστυχώς, αυτή την φορά πρώτη δεν βγήκε.
Σημασία όμως έχει, και αυτό που εμένα εντυπωσίασε, η διαφορετικότητα του επαγγέλματος της κοπέλας και το πείσμα της να μην γίνει αυτό που οι γονείς της απαιτούσαν!
Όχι, δεν μου ‘πε τι ήθελαν οι γονείς της να γίνει αλλά δεν χρειάζεται και να μου το πει, καμιά δασκάλα, το πολύ – πολύ κανέναν γιατρό, θα την ήθελαν!

Σημασία επίσης έχει ότι την καλούν σε συνέδρια και σε διάφορες εκδηλώσεις και με μισής ή μιας ώρας παραμύθι τσεπώνει τα 600-800 ευρώ!

Not bad!

ΝΑ ΤΙ ΚΑΝΩ ΟΤΑΝ ΣΤΕΝΟΧΩΡΙΕΜΑΙ!

Πολλοί αναγνώστες αναρωτιούνται πώς είναι δυνατόν με καρκίνο μαστού να φαίνομαι τόσο διαυγής, τόσο ήρεμη και ευχάριστη - τουλάχιστον στα κείμενά μου.
Μου το ‘πε ο ένας μου το ‘πε ο άλλος και αποφάσισα κι εγώ σήμερα να ανησυχήσω!
Ολόκληρος όγκος δυόμισι εκατοστών βρέθηκε μέσα μου να μην περάσω κι εγώ τις ανάλογες στενοχώριες μου... κι έτσι αποφάσισα να στενοχωρηθώ!

Σκέφτηκα τις σχέσεις μου με τα παιδιά μου που με το σοκ του καρκίνου κατά κάποιον τρόπο έχουν αλλάξει και αργούν να ομαλοποιηθούν, σκέφτηκα τον διαολάκο τον καρκίνο μήπως αρχίσει να μου ξανακάνει παιχνιδάκια, σκέφτηκα μήπως η θεραπεία Herceptin, που πριν δυο εβδομάδες ξεκίνησα, μου επιφέρει καμιά ανωμαλία στην λειτουργία της καρδιάς, κυρίως επειδή εδώ και κάνα - δυο μήνες καπνίζω κανονικά... σκέφτηκα, σκέφτηκα, σκέφτηκα και ΝΑΙ, ανησύχησα!
Και ανησύχησα και στενοχωρήθηκα.
Καπάκι μου φάνηκε και η μοναξιά βαριά και ασήκωτη και... άστα να πάνε!

Και τι κάνεις, λοιπόν, όταν στενοχωριέσαι;
Βγήκα λιγάκι να περπατήσω μα το σκοτάδι, στην Σουηδία, μας πλακώνει αρκετά νωρίς τώρα επομένως δεν περπάτησα παραπάνω από 20 λεπτά... και η στενοχώρια να επιμένει!
Επέστρεψα, λοιπόν, πήρα την φιάλη που πρόσφατα μου έδωσε μια κουμπάρα μου - μια φιάλη με ποτό από κράνα ανακατεμένο με τσίπουρο, έβαλα το μπουφάν και την κουκούλα και στο μπαλκόνι κατέβασα ήδη μερικά ποτήρια σε συνοδεία με μερικά τσιγάρα...

Αυτό έκανα και παω τώρα πάλι να το ξανακάνω... γι αυτό, λοιπόν, μη με παροτρύνετε να στενοχωριέμαι!!!

Αλήθεια εσείς πώς κάνετε όταν στενοχωριέστε;

Ε, ΘΑ ΒΓΩ ΕΓΩ ΕΞΩ...

Τον Αύγουστο είναι η εποχή που οι σουηδοί τρωνε τις καραβίδες αλλά εμείς, εγώ η Μαρία και η αδελφή της, η Συμέλα που είναι εδώ επίσκεψη από την Αθήνα, τις φάγαμε χθες. Τώρα βόλεψε τώρα τις φάγαμε - σιγά μη γίνουμε σκλάβοι των πολλών και διαφόρων πολιτισμών...

Και εκεί πάνω που σπάζαμε τα καβούκια τους για να ρουφήξουμε τα ντελικάτα ζουμιά και τα κατανόστιμα μεδούλια τους βγήκε η συζήτηση του προηγούμενού μου post, του καπνίσματος και των συνηθειών των ελλήνων.
Για την ανησυχία μου που θα πνιγώ στην μπόχα και στους καπνούς των καπνιστών, τώρα που θα κατέβω στην Ελλάδα, που όλοι οι έλληνες φοβούνται να ανοίξουν παράθυρα...κλπ.

Με τα καραβιδοζουμιά στο στόμα, στα δάχτυλα και στα χέρια προσπαθούσαμε να βρούμε μια λύση για το «πρόβλημά» μου...

Το ότι δεν γίνεται να τους βγάζω έξω από το σπίτι τους για να καπνίσουν, έτσι όπως εμείς καπνίζουμε, το ξέραμε όλες.
Τι το περάσαμε - κουμάντο στο σπίτι σου, κυρά μου, που μας ήρθες από την Σουηδία και μας πλασάρεις τις παράξενες και μυστήριες συνήθειές σας....εμείς, στην Ελλάδα, έτσι καπνίζουμε τα δηλητήριά μας τι κι αν έχουμε μικρά μωρά και αδιάθετους δίπλα μας...

Και η Μαρία συνηθισμένη, ως επιστήμων, να βρίσκει λύσεις σε προβλήματα, ξεστόμισε: ε, θα βγαίνεις εσύ έξω μια που εμείς από τον βορά δεν φοβόμαστε το κρύο όπως οι έλληνες.... και σκάσαμε στα γέλια....

ΠΟΥ ΝΑ ΒΡΩ ΜΙΑ ΑΚΑΠΝΙΣΤΗ ΓΩΝΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ;

27 ολόκληρες μέρες θα είμαι στην Ελλάδα - από τις 1 μέχρι τις 27 Νοεμβρίου.
Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Καλοχώρι Σερρών, Έδεσσα, Αλεξανδρούπολη... και όπου αλλού καταλήξω!

Να, όμως, που οι καπνιστικές συνήθειες των ελλήνων μου διέφυγαν τελείως πριν αποφασίσω να κατέβω τέτοια εποχή! Τώρα που όλοι αμπαρώνονται μέσα στα σπίτια τους και που παρά τους 10-15-20 βαθμούς κλείνουν ερμητικά τα παράθυρα και τις πόρτες!

Χειμώνας, σου λεει!

Με την εποχή παει ο έλληνας κι όχι με την θερμοκρασία!

Και όλοι, μα όλοι στην οικογένειά μου καπνίζουν.
Ακόμα κι εγώ άρχισα τώρα...

ε, έχω κι εγώ τις ανωμαλίες μου - ναι, ναι, το ξέρω, με καρκίνο μαστού δεν πρέπει να καπνίζω αλλά μόνο όταν το αποφασίσει η ψυχοσύνθεσή μου θα το (ξανά)κόψω ότι κι αν λετε εσείς!

Ναι, αλλά εγώ μπορεί να καπνίζω δεν το κάνω, όμως, μέσα στο σπίτι μου!
Ένας άγραφος νόμος μας έχει κάνει, εμάς, εδώ στην Σουηδία, να καπνίζουμε στο μπαλκόνι (έξω) παρά τους ακόμα και –20 βαθμούς!

Και σκέφτομαι, τώρα, πού στην Ελλάδα να βρω μια καθαρή γωνίτσα, μια γωνιά δίχως καπνίλα και μπόχα για ν' αράξω μια στιγμούλα;

και μια και μιλάμε γι αυτό, το τσιγάρο, ας βάλω το μπουφάν και την κουκούλα να βγω στο μπαλκονάκι μου να κάνω κανένα...