Monday, December 31, 2007

ΕΒΑΛΑ ΤΑ ΓΙΟΡΤΙΝΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΩ...

Μ ' άρεσε που η ΩΡΑ ΕΛΛΑΔΑΣ έβαλε το μπλε της φόρεμα για να περιμένει το νέο έτος κι είπα κι εγώ να βάλω τα γιορτινά μου!
Κι από όλα τα χρώματα του κόσμου διάλεξα, και για το blog, το πράσινο! Καλό;

Μη ψάχνετε τώρα...
Μη ψάχνετε κανένα καλούπι να με βάλετε γιατί θα το αλλάξω αμέσως και άγνωστο σε ποιο χρώμα θα καταλήξει...

Δεν ξέρω για την ΩΡΑ ΕΛΛΑΔΑΣ αλλά εγώ ΠΑΣΟΚΑ δεν είμαι!
Ούτε βέβαια νεοδημοκράτισα είμαι αν ξαφνικά με δείτε με κανένα μπλε φόρεμα.

Ναι, ναι ξέρω... τώρα χαίρονται οι άλλοι!
Αφού δεν είναι από εκεί, σου λεει, ούτε από παρακεί άρα θα είναι από εδώ!!!
Χμμμμ!!! Δικιά μας θα είναι, λενε τώρα αυτοί!

Όχι αγαπητοί μου αναγνώστες!
Ούτε δικιά σας είμαι ούτε δικιά τους αλλά ούτε και κανενός άλλου!
Είμαι για όλους και για όλα ανεξαρτήτως πολιτικού, θρησκευτικού, αθλητικού κοκ. «κόμματος»!
-----------------------------------------------------------------------------------------

Αλήθεια έχετε αποφασίσει πού θα είστε με την αλλαγή του χρόνου;


Ασφαλώς και αποφασίσατε - Είμαι, φαντάζομαι, από τους ελάχιστους που ακόμα δεν έχουν κατασταλάξει....

Θα μου πεις εδώ αλλαγή ολόκληρου milenium γινόταν κι εγώ καθόμουν μπροστά στο PC, τότε, και έγραφα αυτή εδώ η μικρούλα αλλαγή θα μας τρομάξει αν τελικά συνεχίσουμε να γράφουμε μπροστά στο laptop;

Μη ξεχάσουμε μόνο από αύριο να γράφουμε 2008 και όχι 2007!!!

Be good!

Sunday, December 30, 2007

ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΑΚΗ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΣΤΟΚΧΟΛΜΗΣ


Μαζευτήκαμε σήμερα στην ελληνική εκκλησία της Στοκχόλμης φίλοι, bloggers και γνωστοί και με την βοήθεια του Ιερέα μνημονεύσαμε αφιερώνοντας λίγα λεπτά στον ΣΑΚΗ.

Στον Σάκη Βαγιάτα που πολλά έχουν γραφτεί και που πολλά ακόμα θα γραφτούν...

Στον Σάκη που για ένα χρόνο και μία μέρα ήταν σε κώμα λόγω μιας κακοποίησης που υπέστη...

Στον Σάκη που υπήρξε θύμα γραφειοκρατίας και αναλγησίας...

Στον Σάκη που προσωπικά δεν γνώριζα αλλά που γνώρισα πλοηγώντας στην μπογλόσφαιρα...

Στον Σάκη που παραμένει άγνωστο αν ο ίδιος ταλαιπωρήθηκε αλλά που σίγουρα έχει ταλαιπωρήσει οικογένεια, συγγενείς και φίλους...

ΝΑ ΠΑΣ ΣΤΟ ΚΑΛΟ ΣΑΚΗ!

Περισσότερα για το ιστορικό του Σάκη Βαγιάτα διαβάστε στο επίσημο site του, στο site του Pölsemannen αλλά και στου συντοπίτη του Σάκη iPodscrates.

Friday, December 28, 2007

ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΤΟ BLOGOSCAR! ΤΙ ΣΥΜΠΤΩΣΗ!


Μα τι σύμπτωση να έρθει ακριβώς σήμερα μια ηλιαχτίδα χαράς!
Το OSCAR για καλύτερο BLOG ξενιτεμένου!

Αναλαμπές στην στενοχωρημένη μου καρδιά που αναστατώθηκε νωρίτερα σήμερα συνειδητοποιώντας την σημασία που έχουν το κείμενο που έγραψα στις 8 Μαρτίου και η «τιμωρία» που έλαβα λίγες ώρες αργότερα, τότε που έλαβα την διάγνωση του καρκίνου μαστού!

Δείτε ΕΔΩ τι έγραψα 2 -3 ώρες πριν ακούσω τον χειρούργο Markus Holmberg στο νοσοκομείο της Στοκχόλμης, Sant Görans, να μου ανακοινώνει για τον καρκίνο και εγώ, ζαλισμένη, να του ρίχνω τις βρισιές .... «δεν θα ‘ρθεις εσύ ένα σκατ... των 25-30 χρονών για να μου πεις εμένα ότι έχω τέτοια πράματα....»

Ω, τι ήθελα και πήγα σήμερα στα παλιά και στενοχωρήθηκα!

Ευχαριστώ για το OSCAR!!!
Ευχαριστώ όσους πήραν την πρωτοβουλία για τον διαγωνισμό, όσους με ανέδειξαν και όσους με ψήφισαν!
Εύχομαι μελλοντικά να μη σας απογοητεύσω παρά να συνεχίσω να γεμίζω το περιβόλι μου με ορεκτικά για όλες τις διαθέσεις...

ΑΧ ΠΟΣΟ ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΑ ΣΗΜΕΡΑ!!!

Δεν ξέρετε πόσο ανατρίχιασα σήμερα όταν κάνοντας μια βόλτα στα blog μου έπεσα στο κείμενο που είχα γράψει στις 8 Μαρτίου του 2007 – δυο τρις ώρες πριν την διάγνωση του καρκίνου μαστού - της Γυναικείας αυτής Μάστιγας!!!

Είναι απίστευτο και για πρώτη φορά στους δέκα, τώρα, μήνες σοκαρίστηκα τόσο!
Το σοκ και η ανατριχίλα μου είναι τόσο έντονα που δεν μπορώ να συνεχίσω το γράψιμο...

Για να καταλάβετε διαβάστε ΑΥΤΟ και για όσους ξέρουν σουηδικά διαβάστε και ΑΥΤΟ!

Thursday, December 27, 2007

ΕΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΕΝΑ ΔΥΣΑΡΕΣΤΟ ΝΕΟ...


Δυο είναι τα νέα μου.
Το ένα δυσάρεστο και το άλλο ευχάριστο... από πού ν' αρχίσω;
Ας πάμε πρώτα στο δυσάρεστο για να αφήσω μια καλύτερη γεύση στο τέλος του ποστ αλλά πρώτα μια μικρή αναδρομή στα περασμένα:

Στις 8 Μαρτίου του 2007 μου ‘ρθε καρφί η διάγνωση καρκίνου μαστού.
Στις 27 Μαρτίου γίνεται ολική μαστεκτομή και στη συνέχεια ήρθαν οι 6 χημειοθεραπείες με τέλος στις 30 Αυγούστου.
Στις 10 Οκτωβρίου ξεκίνησα την επόμενη θεραπεία, την Herceptin, επειδή ο τύπος του καρκίνου ΗΤΑΝ HER2 θετικός. Περισσότερα περί της ουσίας αυτής διαβάστε ΕΔΩ.

Την τέταρτη, από τις νέες αυτές θεραπείες που θα παίρνω επί ένα χρόνο και ανά τρεις εβδομάδες, την πήρα στις 19 Δεκεμβρίου.
Ζήτησα από την υπεύθυνη νοσοκόμα τότε να κάνει και μια εξέταση να δω πού βρίσκεται το ανοσοποιητικό μου σύστημα.
Μεσολάβησαν τα Χριστούγεννα και σήμερα πήρα τις απαντήσεις οι οποίες λενε ότι τα λευκά αιμοσφαίρια βρίσκονται στα 2,7.
Στην περασμένη θεραπεία, στις 28 Νοεμβρίου, ήταν στα 2,9 ενώ το κανονικό είναι μεταξύ 3,5 και 8,8.

«Μα τι να κάνω για να ανεβάσω το ανοσοποιητικό σύστημα - να ανεβάσω τα λευκά αιμοσφαίρια» της ρώτησα αλλά απάντηση δεν πήρα.
Δεν ξέρει...

Ο ογκολόγος μου δεν το θεωρεί ανησυχητικό.
«Δεν συνήλθες ακόμα από τις χημειοθεραπείες», λεει μόνο.
Η δε Μαρία, ΑΜΑΖΟΝΑ και αυτή και μέντοράς μου, επιμένει να λεει ότι αυτή χρειάστηκε χρόνια για να συνέλθει...

Εγώ, ωστόσο, άρχισα να ανησυχώ λιγάκι και αν κάποιος ξέρει πώς να ανεβάσω τα «στρατιωτάκια» του οργανισμού μας, που καταπολεμούν διάφορες ασθένειες και ιούς από μέσα μας, ας επικοινωνήσει με mail.


Το ευχάριστο νέο είναι ότι ετοιμάζομαι για ταξίδι.
Αυτή τη φορά όχι για Ελλάδα!
Η αλήθεια είναι ότι έχω βαρεθεί με την πρώτη ευκαιρία να τρέχω στην Ελλάδα... θέλω να παω και αλλού!

Περισσότερα περί του ταξιδιού αργότερα.

Tuesday, December 25, 2007

ΣΚΑΣΑΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΦΑΓΟΠΟΤΙ ΣΗΜΕΡΑ; ΕΓΩ ΟΧΙ!

Γίνεται ψηφοφορία για καλύτερα ιστολόγια ΕΔΩ όπου είμαι υποψήφια καλύτερου ξενιτεμένου ιστολόγου – μπείτε, αν θέλετε, να δώσετε την ψήφο σας.


Όχι δεν έκανα κατάχρηση αν και φοβόμουν μήπως παρασυρθώ και το κάνω...
Δεν έσκασα από το φαγητό...
Δεν κυλιόμουν στον σοφά μετά το χριστουγεννιάτικο γεύμα...
Δεν πόναγε η κοιλιά μου από το φαγοπότι...
Δεν φύσαγα και ξεφύσαγα για να χωνέψει το φαγητό...
Δεν ήπια ούζα ή τσίπουρα ή κρασιά ή αναψυκτικά...
Δεν χρειάστηκε να περπατήσω για να χωνέψω...

Γενικά δεν καταβρόχθισα αχόρταγα από όλα τα αγαθά που ήταν στρωμένα στο τραπέζι.

Αν και πολύ σπάνια τρωω κρέας ένα φτερό από γαλοπούλα το έφαγα!
Είδα τον Γιάννη, τον μάγειρα της σημερινής παρέας, να το μαγειρεύει με πολύ μεράκι και μαστοριά και ήθελα οπωσδήποτε να το δοκιμάσω - και όντως έχει γίνει λουκούμι!!!
Έφαγα και τέσσερις σαρμάδες από μαύρο (πράσινο) λάχανο, απ’ αυτόν τον ποντιακό ντελικάτο μεζέ δίχως κιμά, και σαν επιδόρπιο έφαγα ένα μελομακάρονο και μισό κομμάτι μπακλαβά!

Αυτά έφαγα σήμερα!
Από ποτό ήπια ένα ποτήρι λευκό κρασί - δε θυμάμαι το σταφύλι!
(Πάντα όταν πρόκειται να πιω κρασί ελέγχω τόπο προέλευσης και είδος σταφύλι μα σήμερα το παρέλειψα!)

Όχι, δεν ήταν καθόλου δύσκολο να κρατήσω τον πειρασμό σε απόσταση!

Με τον καρκίνο (μαστού) έχω μάθει και ότι το πολύ φαγητό κάνει κακό και όχι καλό όπως μας έχουν μάθει....
Προτείνω λοιπόν λιτότητα!
Όχι λόγω οικονομίας αλλά ΛΟΓΩ ΥΓΕΙΑΣ!

Monday, December 24, 2007

ΕΡΩΤΕΥΤΗΚΑ!!!

Γίνεται ψηφοφορία για καλύτερα ιστολόγια ΕΔΩ όπου είμαι υποψήφια καλύτερου ξενιτεμένου ιστολόγου – μπείτε, αν θέλετε, να δώσετε την ψήφο σας.

Ας αλλάξω ατμόσφαιρα που με σύγχυσε χριστουγεννιάτικα το ελληνικό στοιχείο της Σουηδίας... κι ας παω στον έρωτά μου με την Dahsa!

Ποιος θα το ‘λεγε ότι μια μέρα θα ερωτευόμουν μια Dahsa!
Εγώ έβλεπα σκυλιά και έκανα στροφή 90, ίσως και 180 μοιρών.
Έβλεπα σκυλιά και μ’ έπιαναν οι φόβοι και οι τρόμοι.
Τα ‘βλεπα και τρέμανε κυριολεκτικά τα πόδια μου!

Μήπως λίγες ήταν οι φορές που σκυλιά έχουν ορμήσει επάνω μου;
Και ξένα αλλά και δικά μας ακόμα!
Άλλοτε επειδή πεινούσαν και μ’ έβλεπαν σαν τέλειο μεζέ κι άλλοτε επειδή μη γνωρίζοντάς με φοβόντουσαν τις περιουσίες τους.
Άπειρες φορές ήμασταν «ο Γιάννης φοβάται το θεριό και το θεριό τον Γιάννη!»

Αλλά μιλάμε για μαντρόσκυλα.
Για μαντράχαλους σκύλους που η δουλειά τους ήταν να υπηρετούν τον αφέντη τους και τις περιουσίες του από λύκους!
Αλλά που ενίοτε γούσταραν να ριχτούν και σε κανέναν άνθρωπο!

Ενώ τώρα πρόκειται για μια χαριτωμένη, λεπτεπίλεπτη και λεπτοκαμωμένη, μια πολιτισμένη κυρία από «σαλόνι», μια Chihuahua και όχι για αγροίκα τσοπανόσκυλα τα οποία μου αφήσανε τραύματα στο Καλοχώρι Σερρών... σαν να μην έφταναν τα άλλα!

Η λιβανικής καταγωγής φίλη μου, η Mimo, που σήμερα πετά για Ταϊλάνδη, μου είχε ρωτήσει πρωτύτερα αν θέλω να φροντίζω την κυρία Chihuahua της αλλά εγώ αρνήθηκα.
Και μετά από μια εβδομάδα μετάνιωσα. Ήταν, όμως, αργά.

Είχε ήδη αποφασιστεί μια άλλη να είναι η κηδεμόνας της Dashas για 14 μέρες που θα λείπει η Mimo.

Τι το ‘θελα και το είπα το όχι;
Αργότερα ήρθε ο έρωτάς μου για τούτο το ζωάκι διότι αν ήμουν ερωτευμένη από την αρχή αυτή τη στιγμή θα την είχα κοντά μου για να την απολαμβάνω σε κάθε της βήμα, σε κάθε της κίνηση και βλέμμα... και τι βλέμμα!!!

Δεν είναι κρίμα;