MY MESS, ΒΟΗΘΕΙΑΑΑΑ...

Η φωτογραφία βγήκε πριν από το ταξίδι στην Νέα Υόρκη.
Το θέμα χειροτέρεψε τώρα αλλά δεν έχω την κάμερά μου να βγάλω νέες φωτογραφίες!

Άλλοι τόσοι σωροί από χαρτιά, φακέλους και διάφορα, που φαίνονται πάνω στο τραπέζι, έχει και κάτω από το τραπέζι!
Έχει και πάνω στα άλλα τραπέζια (κουζίνας και σαλονιού), έχει και πάνω σε καρέκλες, έχει και σε άλλες γωνιές στο πάτωμα αλλά έχει και στην βιβλιοθήκη!

Και όλα αυτά μαζεύτηκαν μετά από την μετακόμισή μου σε αυτό το σπίτι, στις 16 Μαρτίου του 2007.
Ούτε χρόνος, δηλαδή, αλλά με την υπόθεση του καρκίνου στον μαστό έχει μαζευτεί πράμα εδώ... !

Και το απεχθάνομαι το χαρτομάνι.
Να τα στοιβάζω δεν μ’ ενοχλεί αλλά να τα τακτοποιώ και να τα αρχειοποιώ το σιχαίνομαι όσο τίποτα άλλο - γι αυτό ένοιωθα πάντα την ανάγκη από μια γραμματέα!

Και στο φινάλε τι είναι;
Μια απόφαση είναι και τίποτα άλλο!
Είναι μια απόφαση να τα αρπάξεις και να τα κάνεις να σε φοβηθούν αυτά και από μόνα τους μετά να κατατάσσονται.
Η απόφαση λοιπόν λείπει.

Από τότε που επέστρεψα από την Νέα Υόρκη, από την Τρίτη, όλο βρίσκω κάτι για να καταγίνομαι μόνο και μόνο να αποφύγω το χαρτομάνι αυτό που βλέπετε.
Ή το ρίχνω στον ύπνο με την δήθεν δικαιολογία ότι ακόμα δεν συνήλθα από την διαφορά ώρας...

Και το ποστ αυτό γι αυτό το γράφω, για να αποφύγω και πάλι την δουλειά....
βοήθειααα.... δώστε μου μια κλωτσιά!!!

Μια κλωτσιά χρειάζομαι - μια κλωτσιά για να ξεκινήσω... και μετά όλα θα πάνε ρολόι

ΤΗΝ ΕΧΩ ΠΕΡΠΑΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ - ΜΑΝΧΑΤΑΝ!

Τώρα αν εννοήσουμε ότι Νέα Υόρκη είναι το Μανχάταν, διότι πολλοί έτσι την βλέπουν, τότε μπορώ να πω ότι την Νέα Υόρκη την έχω περπατήσει ΟΛΗ!
Την έχω φαει με το κουταλάκι – έτσι δεν το λενε;
Και κατά μήκος και κατά πλάτος!
Περισσότερο μόνη και με τα πόδια αλλά και με παρέα τον Jιmmy και την Μαίρη με το αμάξι!

Τι νομίσαμε, δηλαδή, είναι το Μανχάταν;
Ένα μικρό και μακρόστενο νησάκι είναι με μερικά avenues που το διασχίζουν κατά μήκος και κάποια streets στο κατά πλάτος!

Ένα νησάκι κατάμεστο από απρόσωπους και κρύους ουρανοξύστες και με μια κατασκευή μετρό σαν ζούγκλα που αυτό σημαίνει ότι το νησάκι, εκτός του ότι το βαραίνουν οι ουρανοξύστες, είναι και κενό από κάτω. Κενό, άδειο, empty, εύκαιρο (ποντιακά) πώς το λενε – υπόγεια είναι φαγωμένο με το διαδίκτυο του μετρό!

Να μην έχεις την αίσθηση ότι όπου να ‘ναι βουλιάζει και μαζί με αυτό βουλιάζεις κι εσύ;

Η φίλη και αναγνώστρια Κωνσταντίνα με παρακαλά να ανεβάσω περισσότερες φωτογραφίες από την Νέα Υόρκη, διότι, όπως λεει, αυτή από την Αθήνα δεν το έχει κουνήσει...
Και ευτυχώς που πολλές από τις φωτογραφίες μου τις έχω περάσει στο USB και τις έχω σώσει διότι πολλές παραμένουν στην κάμερα που έχω ξεχάσει στο Lufthansa αεροπλάνο!

Και μην ξεχνάτε ότι οι ουρανοξύστες είναι βγαλμένες από την μέση και πάνω διότι ολόκληρες μου ήταν αδύνατον να τις φωτογραφίσω.
Και κάπου – κάπου ανάμεσα στα κρύα και άψυχα αμερικάνικα κτίρια έβλεπα και κάποια ευρωπαϊκού στυλ ζεστά και ομορφούλικα...αλλά αυτά είναι μέσα στην κάμερα!



Φωτογραφία 1: γωνία Wall Street και Broadway, καλός συνδιασμός - το ένα θυμίζει χρηματιστήρια και κεφάλαια και το άλλο πολιτισμό και θέατρα...

Φωτογραφία 2: ένας από τους πολλούς απρόσωπος ουρανοξύστες, δεν θυμάμαι πού.

Φωτογραφία 3: η εκκλησία Trinity (η Αγία Τριάδα, αν δεν κάνω λάθος) που είναι μπροστά στα μεγαθήρια του Wall Street.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ…

Γι αυτούς που ανησυχούν και θέλουν να μάθουν εάν έφτασα ή εάν έμεινα στην Νέα Υόρκη ή σε κανέναν... ωκεανό, ναι, έφτασα!
Έφτασα μια χαρά, κοιμήθηκα και μερικές φορές προσπαθώντας, με τις 6 ώρες διαφοράς, να συνέλθω όσο γίνεται γρηγορότερα και ανώδυνα, έκανα και την έκτη κατά σειρά θεραπεία Herceptin, μαγείρεψα και μια κατσαρόλα φασολάδα.. τι; δεν σας αρέσει η φασολάδα;
Την αποθύμησα όσο τίποτα άλλο καθώς όσπρια, λαχανικά, φρούτα και ψάρι αποτελούν την διατροφή μου εδώ και σχεδόν χρόνο και δεν ξέρω γιατί στην Νέα Υόρκη δεν έχω φαει φασολάδα...

Ξέρετε, όταν πηγαίνουμε κάπου επίσκεψη συμβαίνει αυτό που συνέβαινε και με την μάνα μου όταν πηγαίναμε στο χωριό μετά από χρόνια στο εξωτερικό:
Για να μας ευχαριστήσει, η κακομοίρα, έπρεπε οπωσδήποτε να μας προσφέρει κρέας ή κάτι τις πολυτελείας ενώ εμείς, τουλάχιστον εγώ, προτιμούσα εκείνα τα μαύρα λάχανα που έκανε όταν ήμουν μικρή...
Ή εκείνα τα πισία, που ξέρουμε εμείς οι πόντιοι... διότι το κρέας και τα πολυτελή φαγητά, αποτελούμενα από ποιος ξέρει τι, με συγκινούν λιγότερο απ’ ότι τα μαύρα λάχανα ή από μια καλομαγειρεμένη φασολάδα!

Έφτασα λοιπόν, για να επιστρέψω στο θέμα, σώα και αβλαβή αλλά μου λείπει ένα μου κομμάτι!
Η φωτογραφική μου κάμερα έχει μείνει μέσα στο αεροπλάνο και ψάχνω τώρα την Lufthansa για να βρω μια άκρη αλλά ακόμα δεν την βρήκα...

Μη με συκοφαντήτε για ´ερωτευμένη´ επειδή την ξέχασα διότι κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει...

ΚΑΛΟ ΜΟΥ ΤΑΞΙΔΙ...

.... μού εύχομαι!
Σε τρεις και μισή ώρες, με ακρίβεια στις 21.25 ώρα Νέας Υόρκης, πετώ από το αεροδρόμιο JFK και μέσω Φρανκφούρτης φτάνω στην Στοκχόλμη κάποια στιγμή αύριο, Τρίτη, το απόγευμα.
Από αύριο – μεθαύριο, λοιπόν, θα τα λέμε από την βάση μου, την Στοκχόλμη...

Βe good!

ΞΕΝΗΤΕΜΕΝΟΙ ΣΑΝ ΚΙ ΕΜΕΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΛΟΓΕΡΟΙ!

Ο Αρχιμανδρίτης, Πάτερ Ιάκωβος, σε ένα από τα βραδινά «παρακάθια» στο σπίτι της Μαίρης, που με φιλοξενεί στο Queens της Νέας Υόρκης, μας διηγήθηκε πώς καλογέρεψε και μεταξύ άλλων μας απήγγειλε κι ένα ποίημα που ο ίδιος είχε γράψει... τότε.
Όχι, ποτέ δεν το είχε γράψει αλλά το θυμόταν σαν να το είχε κάπου γραμμένο...
Κάποια στιχάκια του μάλιστα, μας τα τραγούδησε και σε μουσική 'Ερωτόκρητου'...

Γλυκό μοναστηράκι μου
Όταν σε βάζει ο νους μου
Γονείς κι αδέλφια λησμονώ
Και όλους τους δικούς μου

Όταν φυσά η γέφυρα
Στα υψηλά της μέρη
Χαίρε εφραίνων έρημος
Των μοναχών λημέρι

Φεύγω μανούλα μου γλυκειά
Και πάω να μονάσω
Δώσε μου την ευχούλα σου
Τους κόπους μου μη χάσω

Μη κλαις μανούλα μου γλυκειά
Και δως μου την ευχή σου
Και πες πως δεν με γέννησες
Δεν είμαι πια παιδί σου

Εις την επίγειον ζωήν
Τα πάντα ματαιότης
Δόξα, τιμή και χρήματα
Πλούτη και ωραιότης

Τι καρτερείς λοιπόν ψυχή
Τι άσκοπα ρεμβάζεις;
Στις μετανοίας την οδό
Ψυχή γιατί στενάζεις;

Ας είχα άπειρες ψυχές
Για να τις θυσιάσω
Για να σταθεί πολύ ψηλά
Το τιμημένο ράσο

Σου στέλνω σώμα να χαρείς
Δεν θέλω να δακρύσεις
Σου στέλνω τον καλόγερο
Να μην τον λυσμονήσεις

Μη με κοιτάς, μη μου μιλάς
Μη μου κρατάς κακία
Να σου μιλήσω δεν μπορώ
Είμαι φωτογραφία

Εγώ και η Μαίρη συγκινηθήκαμε ακούγοντάς τον, θαρρώ πως και κάποια δάκρυα ήθελαν να βγουν – δεν ξέρω για την Μαίρη αλλά εγώ ένοιωθα σαν να το είχα γράψει η ίδια τον καιρό που εγώ άφηνα μάννα, αδέλφια, φίλους και συγγενείς στο Καλοχώρι Σερρών για να πάω σε ξένη γη και σ' άγνωστα μέρη...

Είδες, λοιπόν, πως και οι καλόγεροι νοιώθουν σαν ξενητεμένοι;
Ή και αντίθετα – πως και οι ξενητεμένοι νοιώθουν σαν καλόγεροι;

ΚΑΙ ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ BLOOMINGDALES ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ...

Δεν γινόταν να επισκευτώ την Νέα Υόρκη και να μην πάω έστω μια βόλτα στο Bloomingdales, επομένως η σημερινή μου εξόρμηση ήταν αυτή.

Βέβαια αυτά που βλέπεις στο πολυτελέστατο αυτό πολυκατάστημα τα βλέπεις και σε οποιαδήποτε άλλη πόλη της Ευρώπης.
Το αντίστοιχο στην Σουηδία λέγεται ΝΚ (Nordiska Kompaniet), στην Ελλάδα δεν ξέρω...

Παπούτσια σαν αυτά στην φωτογραφία πριν δεκαπενταριά περίπου χρόνια τα φορούσα κι εγώ σήμερα, όμως, τα αφήνω για άλλες γυναίκες...

Το ίδιο κάνω και για τα σουτιέν – γι’ αυτά υπάρχει και λόγος... τουλάχιστον για ένα διάστημα... αλλά ας τα αφήσω τώρα αυτά.

Και αφού περπάτησα με τις ώρες βλέποντας πράματα και θάματα και αφού σύγκρινα τις τιμές μεταξύ Σουηδίας, Αμερικής και Ελλάδας (αυτό, άλλωστε, το κάνω παντού και πάντα) κάθισα κατακουρασμένη σ’ ένα πολυτελέστατο κάθισμα, έβγαλα το τετράδιό μου από την τσάντα κι έγραψα γύρω στις 30 φορές το εξής:

I’ am healthier, I’ am stronger and younger than yesterday!

Κάποτε μου είχε πει ένας καρκινοπαθής αυτό να το επαναλαμβάνω καθημερινά και στο Bloomingdales της Νέας Υόρκης, στο Lexington Avenue, καθώς ξεκουραζόμουν έκανα το σημερινό μου μάθημα....

Είμαι και υγιέστερη και δυνατότερη και νεότερη από χθες... YES I AM!

ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΑ ΣΥΜΦΩΝΗΣΑΜΕ...

Με τον Αντωνάκη (στην φωτογραφία) τα έχω βρει!
Έχουμε συμφωνήσει κάθε φορά που θα πετώ για την Νέα Υόρκη, διότι αυτό ίσως συμβεί, να αναλαμβάνει την ευθήνη ώστε να προσγειώνομαι με ασφάλεια και σιγουριά!
Και, φυσικά, με την ίδια ασφάλεια να απογειώνομαι, κιόλας, κατά την αναχώρησή μου από την Νέα Υόρκη.
Διότι ο Αντώνης μόλις πρόσφατα προσελήφθει στο αεροδρόμιο LA GUARDIA και σε λίγες μέρες στον πύργο του αεροδρομίου αναλαμβάνει την υπηρεσία προσγείωσης και απογείωσης των αεροσκαφών!

Πού τον βρήκα τον Αντώνη;
Τον άκουγα να ψέλνει στην εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης, στο 72 street του Queens, και στο τέλος της λειτουργίας ο Αρχιμανδρίτης Πάτερ Ιάκωβος (στην φωτογραφία) ανακοίνωσε το γεγονός στο κοινό με την παράκληση να μη τον χάσει αλλά να συνεχίσει τις Κυριακές να έρχεται στην λειτουργία για να ψέλνει.

Καλή σταδιοδρομία του ευχόμαστε και να μας προσέχει ιδιαίτερα...