36 και άνεργος;

Τους σουηδούς τους εντυπωσίασε το γεγονός ότι ο Orhan Pamuk, που έχει καταφθάσει για το βραβείο Nobel κι έχει ήδη δώσει το πρώτο Conference – όχι, δεν ήμουν εγώ εκεί - δεν δούλευε μέχρι τα 36 του.
Το ότι τον «τάιζε» ο πατέρας του!
Το λεν και το ξαναλέν και δεν το πιάνει ο νους τους!

Ελάτε, σκέφτομαι εγώ, στην Ελλάδα να δείτε πόσους ταίζουν οι πατεράδες και οι μητεράδες...
Ελάτε να δείτε πόσοι μαντράχαλοι και μαντράχαλες ζουν με τους γονείς και, σαν να μην έφτανε αυτό, να απαιτούν ζεστό και τέλειο φαγητό από μια ως συνήθως φιλάσθενη μάνα, καθαρά και σιδερωμένα ρούχα, στρωμένα κρεβάτια... κλπ.

Οι ελληνίδες και οι ιταλίδες μάνες αποδείχτηκαν, σύμφωνα με μια έρευνα - δεν θυμάμαι ποια - σαν τις χειρότερες μάνες με την τάση και την επιθυμία να κακομαθαίνουν τα παιδιά τους...

Χρειαζόταν, άραγε, να διαβάσω και έρευνα; Δεν τα βλέπω η ίδια, κυρίως όταν κατεβαίνω στην χώρα μου;

Δεν βλέπω το χαρτζιλίκι που 30/40άριδες παίρνουν από τον πατέρα, ή μάλλον το χαρτζιλίκι που οι πατέρες/μάνες δίνουν στα 30άχρονα κανακάρια τους;
Κι αυτοί να μη νοιάζονται καρφί να πάνε, έστω με χαμηλό μισθό, να ξεκινήσουν κάπου μια δουλειά και σιγά-σιγά εκεί να εξελιχτούν;

Δεν βλέπω πόσο τους νοιάζει ο κόπος του φουκαρά του πατέρα και αντί για βοήθεια, έστω για κατανόηση, καλοκάθονται σε καφετέριες και πίνουν τα ουισκάκια τους με τα απανωτά τσιγαράκια τους, πληρωμένα από το μεροδούλι - μεροφάι του κακόμοιρου γονέα;

Χρειάζομαι, άραγε, και έρευνες γι αυτά τα συμπεράσματά μου...


(Μη διστάσετε να πατήσετε το SSR σύμβολο για συνδρομή των κειμένων μου – άνευ αμοιβής)

ΝΑΙ ή ΟΧΙ;

Σαν νέα και ωραία - γιατί τώρα είμαι μόνο ωραία - ;-) όπως πολύ όμορφα το λενε και οι σουηδοί, ήθελα να γίνω αστυνομικίνα.
Ίσως και η πρώτη στην Ελλάδα...

Μαλώματα με τον πατέρα μου, ασυνεννοησίες, φασαρίες, κακό κλπ., σηκώθηκα κι έφυγα τελείως από την χώρα μου...
Για να μην τα πολυλογώ στα 45 μου ‘ρθε πάλι η τρέλα να γίνω αστυνομικός, στην Σουηδία, πια!

Μπήκαμε σε μια μεγάλη αίθουσα να κάνουμε ένα γραπτό τεστ με περίπου 700 ερωτήσεις.
Και σε μια απ' αυτές κόλλησα.
Δεν προχωρούσε άλλο!

«Σ’ αρέσουν ή όχι οι νόμοι», ήταν η ερώτηση με μόνο δυο δυνατότητες να απαντήσεις.
Ή με το ΝΑΙ ή με το ΟΧΙ! Τίποτε το ενδιάμεσο!

Πού να το βάλεις το Χ;
Το βάζεις στο ΝΑΙ, λες ψέματα, αφού τουλάχιστον μερικοί νόμοι εμένα με κάνουν να σφάξω άνθρωπο!
Το βάζεις στο ΟΧΙ, χάνεις την ευκαιρία.
Χάνεις την δουλειά γιατί ένας Security ωφείλει να αγαπά τους νόμους και να είναι υπόδειγμα!!! Τι "όργανο" είσαι, σου λεει!

(Α, ένα λάθος, το τεστ ήταν για μια θέση για ένστολη Security, κι όχι για αστυνομία... ποιος περίμενε πέντε χρόνων εκπαίδευση, που χρειάζονταν για αστυνομικίνα)

Τι κάνεις, λοιπόν;
Λες αλήθεια και χάνεις την δουλειά ή λες ψέματα και τα βάζεις μετά με τον σαχλό, τον άτολμο και ψεύτη εαυτό σου;

... η ώρα περνούσε... οι άλλοι άρχισαν να βγαίνουν από την αίθουσα... πέρασα κι εγώ στις επόμενες ερωτήσεις... και στο τέλος, ακριβώς πριν αρπάξει την κόλα η επιτηρήτρια πρόλαβα και, σαν στην ρώσσικη ρουλέτα, κόλλησα το Χ στο ΟΧΙ... και περίμενα το τηλεφώνημά τους με την έκπληξη.

Και στο τηλεφώνημα είπαν: είσαι τολμηρή… είσαι δυνατή... ίσως περισσότερο από ότι έπρεπε... πιθανών συναντήσεις προβλήματα στη ζωή σου... αλλά δουλειά αρχίζεις από βδομάδα...

Τι με ένοιαζαν, τότε, οι προφητείες της για το μέλλον μου αφού, παρά την βολή που έριξα, πήρα τη δουλειά;

Τι να πω; Να πω ότι είχε άδικο; Ή ότι είχε δίκαιο;

Άστο να παει, άστο πονάει.... λεει και ο όμορφος Πάριος!


(Μη διστάσετε να πατήσετε το SSR σύμβολο για συνδρομή των κειμένων μου – άνευ αμοιβής)

Κατακτούμε την σελήνη...

Μα δεν έχουμε μόνο τον πυρετό του Νobel εδώ, στην Σουηδία, αλλά έχουμε άλλο έναν πυρετό!
Τον πυρετό του διαστήματος! Σε τρεις μέρες θα ξεκινήσει το διαστημόπλοιο για το ταξίδι του προς την σελήνη με έναν σουηδό στην παρέα!

Καλό ε;

Μας ανοίγει τον δρόμο προς εκεί και ποιος ξέρει που θα καταλήξουμε μετά!

Άκου τι υπηρεσία ανακάλυψαν: νωρίς την Παρασκευή να σου στείλουν sms να σε ξυπνήσουν για να μην χάσεις την απευθείας αναμετάδοση από το ταξίδι προς την σελήνη.
Όλα για το ταξίδι αυτό, αλλά και για το Νobel που κάθε χρόνο πομπωδώς το γιορτάζουν!

Δεν αποσκοπούσα να το γράψω αλλά το θυμήθηκα και δεν γίνεται! Θα το γράψω.

Πριν έξι περίπου χρόνια, που λετε, πήγαινα ένα πρωί για την δουλειά και στην εφημερίδα metro, της Στοκχόλμης (στο metro της Αθήνας έχω δημοσιεύσει απόψεις μου επί τρία χρόνια, ας το πω με τη ευκαιρία), διάβασα, λοιπόν, ότι κάπου στη Στοκχόλμη πουλούσαν οικόπεδα στη σελήνη – οικόπεδα σελήνης, ίσως είναι καλύτερα να πω!

Γελάτε; Μη γελάτε διότι εκεί θα καταλήξουμε σε λίγο...

Λίγο έλειψε να παρατήσω την δουλειά μου και να παω εκεί.
Μα ήταν πολύ υπεύθυνη η δουλειά, ένστολη security, ήμουν τότε και δεν γινόταν να μην πάω.
Αργότερα σκεφτόμουν ότι έπρεπε να είχα βρει τον τρόπο να παω και να αγοράσω καμιά δεκαριά στρέμματα!
Δεν ξέρεις τι γίνεται.
Τα παιδιά μου ίσως δεν δούνε τα οικόπεδα τους, εκεί πάνω, αλλά τα εγγόνια μου ίσως ευγνωμονούσαν τη γιαγιά τους που ήταν μερικά βήματα μπροστά και έκανε την έξυπνη αγορά...με 50 κορόνες (ούτε 5 ευρώ) έπαιρνα ένα στρέμμα!

Αυτό που δεν θα με συγχωρέσω είναι, κάποτε να πω: κοίτα τι έκανα και δεν τα αγόρασα τότε που κόστιζαν φραγκοδύφραγκα – πού να πάρεις ένα στέμμα τώρα που είναι απλησίαστα....


(Μη διατάξετε να πατήσετε το SSR σύμβολο για συνδρομή των κειμένων μου – άνευ αμοιβής)

Chavez & Ευρωπαίοι

Αυτός ο Hugo Chavez, εκεί στην Βενεζουέλα που πάλι κέρδισε τις εκλογές, λίγο με ανησυχεί.
Με φοβίζει λιγάκι το στυλ του, αυτός ο τρόπος με τον οποίο «τουμπάρει» και πείθει τον πελάτη του, τον ψηφοφόρο του, εννοώ!

Καλά είναι, βέβαια, που υποστηρίζει τον φτωχό και κάνει τον «νονό» για τον φουκαριάρη, δε λεω, αλλά φοβάμαι μήπως με το πολύ «εκρηκτικό» του στυλ, ύπουλα και ασυνείδητα, φυτέψει μέσα τους ένα είδος φανατισμού!
Και τους κάνει σαν αυτούς που λενε «και τη ζωή μου ακόμα δίνω για την ιδεολογία μου» ή σαν αυτούς που λενε «και την ζωή μου ακόμα δίνω για το κόμμα μου... για τον αρχηγό μου»

Ε; Σας θυμίζει κάτι;
Και δεν εννοώ απαραίτητα στον χώρο του πολιτικής αλλά και σε άλλους χώρους, πχ. της θρησκείας... του αθλητισμού κλπ.

Ούτε, όμως, και το στυλ των σουηδών αρχηγών θα μπορούσα να πω ότι μ’ αρέσει!

Καλά, αυτοί είναι τελείως άχρωμοι!
Το χρώμα της επιδερμίδας τους μοιάζει τέλεια με το χρώμα της φωνής τους αλλά και με το χρώμα των κινήσεών τους.
Μα τόσο καλά να ταιριάζουν μεταξύ τους αυτά τα χρώματα!

Κάπου τα έγραψα αυτά, μου ήρθε τώρα στο μυαλό.. να ‘ναι στο βιβλίο μου;

Επομένως ούτε ο πολύ έγχρωμος Hugo Chavez μα ούτε ο πολύ άχρωμος
Fredrik Reinfeldt, που έχουμε τώρα, μου εμπνέουν!

Κάτι ενδιάμεσο θα μου άρεζε και εκτός αυτού θα με έπειθε και περισσότερο και μάλιστα με πιο έμπιστο τρόπο!


(Μη διστάσετε να πατήσετε το SSR σύμβολο για συνδρομή των κειμένων μου – άνευ αμοιβής)

Στα μπουζούκια...

Δυο φίλοι από την Ελλάδα ήταν εδώ και ήθελαν, λεει, να με βγάλουν.
Να με πάνε έξω!
Στα μπουζούκια!

Χρόνια έχω να παω σε τέτοια.
Παλιά, κυρίως όταν ήμουν στην Ελλάδα τα καλοκαίρια, τα μπουζούκια «τα έκλεινα» εγώ για να πάρω από εκεί τον ιδιοκτήτη και να συνεχίσουμε σε άλλο μαγαζί και από εκεί στο επόμενο. Μέχρι που κάποια στιγμή, το πρωί, όταν όλα έκλειναν και η νέα μέρα είχε ήδη διανύσει το ένα τρίτο της, κατέφθανα στο σπίτι.
Αυτά, είπαμε, γινόταν παλιά, μέχρι πριν περίπου δέκα χρόνια.

Τώρα τι έβρισκα σ’ αυτή την ζωή, δεν ξέρω.
Προφανώς πίστευα ότι αυτό είναι η απόλαυση της ζωής.
Σήμερα τον όρο απόλαυση τον μεταφράζω και τον βιώνω τελείως διαφορετικά...
Αλλά ας μη μείνω εδώ.....

Πάμε στο χθεσινό!

Καταλήξαμε, λοιπόν, σε έναν ποντιακό χορό, και όχι στα μπουζούκια, επειδή κάποιοι της παρέας έχουν τρέλα με τα ποντιακά...
(πόντια είμαι κι εγώ αλλά τέτοια τρέλα ομολογώ πως έχω για να λεμε και του στραβού το δίκαιο...)

Δεν θα αναφερθώ στην απαίσια ένταση της μουσικής και στο απαίσιο στρίμωγμα των καρεκλών και τραπεζιών... το αφήνω αυτό το κλασικό πρόβλημα και σε κάτι άλλο θέλω να καταλήξω!

Βέβαια, στον χώρο δεν υπήρχαν μόνο πόντιοι! Υπήρχαν, όπως συνηθίζω να λεω, Έλληνες.
Έτσι απλά. Έλληνες μετανάστες.!

Χορεύανε, όταν μπήκαμε μέσα, και σε κάποια φάση ακούω στο μικρόφωνο, κάποιον από την ορχήστρα, να λεει το εξής:

Βλέπω και οι Σαρακατσάνοι χορεύουν ποντιακά...

Τσίμπησα εκεί! Ήρθαν και στην σκέψη μου κάποιες παλιές εικόνες μεταξύ ποντίων και σαρακατσαναίων, εδώ στην Σουηδία!
Μονίμως τους άκουγα οι μεν να θεωρούν τους δε «λιγότερο έλληνες»!
Όλα αυτά ήρθαν στην σκέψη μου και αντέδρασα βγάζοντας το συμπέρασμα: καλά, ακόμα εδώ ήμαστε; εδώ εμείς πάμε να ενώσουμε χώρες, χωριά, κράτη, πολιτισμούς, γλώσσες... για να κάνουμε μια Ενωμένη Ευρώπη και εδώ ακόμα τους σαρακατσάνους με τους πόντιους πάνε να ενώσουν....; τους έλληνες πάνε να ενώσουν...;

Σας φαίνεται παράξενη η σκέψη μου;
Εμένα συνεχίζει να μου κάνει εντύπωση γι αυτό και εμπνεύστηκα και κατέληξα σ’ αυτό το κείμενο...

Φεύγω, άργησα... πάω επίσκεψη στον γιο μου...

(Μη διστάσετε να πατήσετε το SSR σύμβολο για συνδρομή των κειμένων μου – άνευ αμοιβής)

Τι κάνει η ιστορία!

Μια χαρά πήγε και γύρισε ο άνθρωπος δίχως κανένα ιδιαίτερο συμβάν, κυρίως αρνητικού περιεχομένου!
Και με ιμάμη προσευχήθηκε και τα περιστεράκια του πέταξε, σαν σύμβολο ειρήνης...τι φωνάζαμε και κράζαμε άραγε;

Η επίσκεψη αυτή του Πάπα στην Τουρκία, που μας προξένησε αναβρασμό και ανακατωσούρα, μου θυμίζει λίγο την κατάστασή μου πριν καμιά δεκαετία.
Τον πρώτο καιρό μετά τον χωρισμό μου από τον, επί δεκαεφτά χρόνια, σύντροφο της ζωής μου.

Η δική μου φιλοσοφία ήταν, και είναι, μετά τον χωρισμό το ζευγάρι να συνεχίζει πχ. να γιορτάζουν μαζί τα γενέθλια των παιδιών, τα Χριστούγεννα και κάπου - κάπου να τρωνε όλοι μαζί ένα γεύμα...κλπ.
Η δική του, δυστυχώς και των περισσότερων, είναι κάτι σαν: έφυγες, κυρά μου, άιντε στο.... !
Ή θα κάτσεις ή θα φύγεις... κάπως έτσι.
Εμ, δεν είναι έτσι κύριέ μου! Δυο πολίτες της κοινωνίας φτιάξαμε μαζί.
Ούτε μόνη μου τους έφερα ούτε μόνος σου, και γι αυτούς και μόνο οφείλεις να βρεις έναν πολιτισμένο τρόπο ζωής!

Τι γεύματα και τι όνειρα απατηλά, εδώ είχες την εντύπωση ότι εμείς οι δυο δεν θα τα καταφέρναμε ποτέ να βρεθούμε κάτω από την ίδια στέγη!
Ότι ή πιστόλια ή μαχαίρια θα ‘πεφταν!

Να, όμως, που τελικά βρεθήκαμε όχι κάτω από την ίδια στέγη αλλά μέσα σε αμάξι.
Τόσο κοντά ο ένας στον άλλον!
Μα πιστολιά δεν έπεσε!
Ούτε και μαχαιριά!
Μια χαρά μιλήσαμε και συμφωνήσαμε για κάποια πράγματα....

Και, τελικά, όλοι οι δήθεν φόβοι που προϋπήρξαν ήταν μια αόρατη αλλά βαθιά ριζωμένη φοβία που πραγματική και αληθινή αιτία δεν είχε.
Ήταν μια φοβία που είτε το θες είτε όχι την φορτώνεσαι επειδή πάντα υπάρχει στην αντίληψη των προηγούμενων!
Είναι μια φοβία που σαν ιστορία σε ακολουθεί και που εσύ απλά την κουβαλάς για να την συνεχίσεις και να την μεταφέρεις και στους επόμενους....
Που ποτέ δεν αναρωτήθηκες αν πράγματι την θέλεις, αν πράγματι σ’ αρέσει!
Που ούτε καν την αμφισβήτησες!
Που απλά την κουβαλάς!
(Όχι, δεν κατάφερα να τα πω όπως τα σκέφτομαι, χρειάζομαι λέξεις για να καταγράψω καλύτερα τις σκέψεις μου...θέλω λέξεις, που έλεγε και κάποιος σε φιλμ του Θεόδωρου Αγγελόπουλου)

Κάπως έτσι, λοιπόν, έγινε και με τον Πάπα, για να καταλήξω και κάπου.
Μια χαρά μιλήσανε με τους αντίστοιχους της «απέναντι» θρησκείας και μάλιστα μέσα σε μουσουλμανική χώρα (στο αμάξι) και ούτε μια πιστολιά έπεσε!
Ούτε καν στον αέρα, έτσι συμβολικά!

Πόσο σκλάβοι κάποιων πραγμάτων, που άλλοι ρίζωσαν μέσα μας, είμαστε...


(Μη διατάξετε να πατήσετε το SSR σύμβολο για συνδρομή των κειμένων μου – άνευ αμοιβής)

Τα γερά χαρτιά!

Μπα, δεν χωράει παρεξήγηση!
Ο Benedictus XVI με την χθεσινή του «πλάι-πλάι» προσευχή με μουσουλμάνο ιμάμη, στην Τουρκία, δείχνει καθαρά ότι αποσκοπεί σε ειρηνικές σχέσεις....
Πρώτα απ’ όλα σε διάλογο!

Αυτό, τουλάχιστον, μην το αρνηθούμε εμείς που φωνάζουμε και «κουτσομπολεύουμε» ή υμνούμε, τους μεγάλους και τρανούς εκπρόσωπους της θρησκείας.

Το θέμα, όμως, είναι πόσο μια τέτοια προσπάθεια βοηθά τώρα, που για αιώνες το δηλητήριο του φανατισμού έμπαινε στις γλυκές και αγαθές ψυχούλες των απλών ανθρωπάκων, και πρόλαβε να τις φαρμακώσει σε τέτοιο βαθμό που και τον εαυτό τους ακόμα θυσιάζουν!
Για την θρησκεία...
Δεν ακούγεται λίγο σαν «και την ζωή μου ακόμα δίνω για το κόμμα»!
Τέλος πάντων., μη ξεφύγω τώρα, γιατί πολύ λίγο χρειάζομαι από ένα θέμα να πηδώ σε άλλο...

Πάντως πολύ μ’ άρεσε η περιγραφή που κάνανε στην εφημερίδα, Svenska Dagbladet, για την επίσκεψη του Πάπα στην Αγιά Σοφιά!
Σαν ένας απλός και μοντέρνος τουρίστας περπατούσε στους μεγάλους χώρους της εκκλησιάς... με την μόνη διαφορά ότι τριγύρω του είχε έναν ολόκληρο λόχο από σωματοφύλακες.

Ούτε και προσευχή έκανε στην εκκλησιά μας, ο κύριος!
Γιατί άραγε;

Τώρα, το τι είπαν και τι δεν είπαν μεταξύ τους, τα γερά χαρτιά της χριστιανοσύνης, Βαρθολομαίος και Benedictus XVI, δεν βάζω το χέρι μου στην φωτιά.
Δεν ήμουν εκεί!
Δεν είδα τίποτα!
Δεν άκουσα τίποτα!
Δεν ξέρω τίποτα!

Εσείς τι λετε είπαν;


(Και μη διατάξετε να πατήσετε το SSR σύμβολο για συνδρομή των κειμένων μου – άνευ αμοιβής)