Όλο ή μόνο το ένα τέταρτο;

Τι κάνουμε λοιπόν;
Βγάζουμε μόνο τον όγκο ή όλο το βυζί;
Ο γιατρός περίμενε την απάντησή μου σαν να επρόκειτο να αποφασίσω για την αγορά ενός παλτού.

Ζωγράφισε εκεί δυο βυζιά, έβαλε και κάτω από την ρόγα του δεξιού βυζιού έναν στρογγυλό και αιμοβόρο καρκίνο και είπε ότι αν βγάλουμε μόνο αυτό, το «καρύδι» των 2,5 εκατοστών, θα βγει το ένα τέταρτο του βυζιού, σαν να μιλούσε για τούρτα, ο κερατάς.
Είπε μάλιστα ότι σε τέτοιες περιπτώσεις γίνεται μια άσχημη τομή, θαρρείς και τις ομορφιές ενός βυζιού σκεφτόμουν εγώ εκείνη την ώρα...

Εγώ που μάλλον είχα προλάβει να αντιληφθώ ότι όντως επρόκειτο για κάποιο μεγάλο κακό και θέλοντας να διαψεύσω την πικρή αλήθεια, είχα κολλήσει στην σκέψη να παω και σ’ έναν άλλον γιατρό, να πάρω μια second opinion.

Να πάρω απ' αυτούς τις ακτίνες και τις βιοψίες μου και να ψάξω κι έναν δεύτερο γιατρό...
Μου ‘ρθε τώρα το μικρό αυτό γιατρουδάκι, που το στόμα του ακόμα γάλα μυρίζει, που δεν ξέρει καν τι του γίνεται, και μου λεει τώρα χαζομάρες, σκεφτόμουν θυμωμένη.
Θυμωμένη, βέβαια, απ’ τον ομορφούλη τον γιατρό, εκείνη την ώρα, μα στην πραγματικότητα από τον ηλίθιο τον καρκίνο μου...

Η δε Ulla, σαν ουδέτερη και υποτίθεται σαν πιο ψύχραιμη, σοκαρίστηκε τόσο που φυσώντας και ξεφυσώντας χτυπούσε ολοένα τα χέρια της και αντί να με στηρίξει με θόλωσε ακόμα πιο πολύ.
Μα ήταν και αυτή προετοιμασμένη για μια μικρο-επεμβασούλα για να παμε μετά στα σπίτια μας.

Δεν πέρασε καν η πρώτη μέρα και η απόφασή μου είχε παρθεί.

Ο απαίσιος καρκίνος μου!

Θαρρώ πως έχω ήδη λάβει την τιμωρία μου. Αυτή για την οποία γράφω στο προηγούμενό μου κείμενο…

Στις 8 Μαρτίου, την παγκόσμια ημέρα της γυναίκας, ακριβώς τρεις ώρες μετά την δημοσίευση του τελευταίου μου κειμένου «αν και γυναίκα... sorry γυναίκες», είχα πάει στον γιατρό να δω τα αποτελέσματα από την μαστογραφία που είχα κάνει δέκα μέρες πρωτύτερα.

Ένα μικρός όγκος, καλοήθης όπως αυτόν στην Αμερική, πίστευα, και ήμουν προετοιμασμένη να κάνω μια μικρούλα επέμβαση, μιας ώρας, και να γυρίσω σπίτι.

Εμ, τα πράματα δεν ήταν έτσι... διότι τα αποτελέσματα έλεγαν άλλα.
ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΜΑΣΤΟΥ, μου είπε ο νεαρός χειρούργος γιατρός, Markus Holmberg, και το μυαλό είχε θολώσει! Το κορμί είχε μουδιάσει!

Για να μου έκανε χωρατά δεν τον έκοβα! Aπό πού κι ως πού που ούτε καν τον γνωρίζω τον άνθρωπο!
Μα ούτε και για σοβαρά μου φαίνονταν αφού 20 χρόνια πριν είχα κάτι παρόμοιο και ήταν καλοήθης. Γιατί τώρα κακοήθης, σκεφτόμουν...

ΣΚΕΦΤΟΜΟΥΝ; Τι εννοώ γράφοντας σκεφτόμουν;
Πώς είναι δυνατόν να σκεφτόμουν όταν γύρω μου όλα είχαν θολώσει και του ζήτησα να φέρει μέσα την Ulla. Μια Φιλανδή συγγενή μου που ναι μεν προθυμοποιήθηκε να έρθει μαζί μου αλλά προτίμησε να μείνει στην αίθουσα αναμονής όταν ο γιατρός με πήρε μέσα για να μου... χτυπήσει την καμπάνα.

Ήθελα αυτή να ακούει, να καταλαβαίνει, να ρωτά...
Το μόνο που ήθελα εγώ ήταν να μην υπήρχα, να μην άκουγα και να μην έβλεπα! Ειδικά τις καρικατούρες με μαστούς που ζωγράφιζε αυτός για να μας δώσει να αντιληφθούμε πού χτύπησε ο απαίσιος ο καρκίνος... πώς θα κάνουμε τις τομές...
Άστα να πάνε....

Αν και γυναίκα... sorry γυναίκες!

Από χθες ακούω και διαβάζω θέματα που αφορούν τις γυναίκες, ακόμα και εγώ η ίδια έχω σχολιάσει στο σουηδικό μου blog, κείμενο που διάβασα και που αφορά τις γυναίκες και τη θέση τους στα Διοικητικά Συμβούλια, μα άργησα να συνειδητοποιήσω ότι πρόκειται για την Ημέρα της Γυναίκας!

Τις προάλλες, την ημέρα της Καθαράς Δευτέρας, έγραψα πόσο άργησα να αντιληφθώ ότι επρόκειτο για γιορτή!
Και μάλιστα για πολύ μεγάλη γιορτή!

Δεν ξέρω πού οφείλεται αυτό το να ξεχνώ τελείως αυτά που άλλοι με τόση λαχτάρα περιμένουν!
Γεγονός πάντως είναι ότι ποτέ δεν με συγκίνησαν ιδιαίτερα έθιμα, συνήθειες, γιορτές, τυπικότητες, ιεροτελεστίες κλπ., και αν κάποια μέρα «τιμωρηθώ» γι αυτό φαντάζομαι να τα καταφέρω να τα αντιμετωπίσω τότε!

Ο Donald Trump, ο αμερικάνος μεγιστάνας, έρχεται στο μυαλό μου πάντα όταν αναρωτιέμαι γιατί ούτε οι γιορτές ούτε οι διακοπές με συγκινούν!
Ούτε κι αυτός κάνει διακοπές μα ούτε και σε γιορτές παίρνει ελεύθερο!
Δουλεύει συνεχώς τον άκουσα μια μέρα να λεει!

Ζητώ συγνώμη, λοιπόν, από τις γυναίκες που αν και γυναίκα κι εγώ δε βγαίνω τούτη τη μέρα για διασκέδαση και ξεφάντωμα!
Ζητώ συγνώμη που ούτε για διαδηλώσεις και κραξίματα για να μας ακούσει η ανδροκρατία έχω βγει ποτέ.
Ζητώ συγνώμη που ούτε καν σε γυναικείες Οργανώσεις, Ενώσεις... και σε όλα αυτά απ’ όπου οι γυναίκες προσπαθούν να «ακουστούμε» έχω συμμετάσχει ποτέ.
Όσο κι αν πολλοί πιστεύουν πως είμαι αυστηρή και απαιτητική!

Η Κίνα μας βαρέθηκε...

Κάποτε ίσχυε το «καινούργιο κόσκινο που να σε κρεμάσω», στην Κίνα.
Τώρα ισχύει το «...και παλιό πού να σε πετάξω»

Κάποτε ήθελε επενδυτές και έκανε τα πάντα να νοιώθουν βολικά αυτοί.
Γι αυτό τους φορολογούσε μόνο με 15%.
Τώρα, όμως, που η οικονομία της Κίνας παει μια χαρά, πατά το 25% και σου λεει, όποιος θέλει, κύριε!
Κι αν δε θες... απ’ εδώ, κύριε, είναι η πόρτα της επιστροφής!
Στο κάτω – κάτω τώρα δεν σας έχουμε ανάγκη!

Τι γίνεται, λοιπόν, τώρα, με τις ξένες εταιρίες που επένδυσαν δισεκατομμύρια κεφάλαια στην Κίνα και που τώρα οι κινέζοι, λίγο – πολύ, τους διώχνουν;

Εδώ, στη Σουηδία, χρόνια τώρα είναι της μόδας, το outsearching που σημαίνει ότι ολόκληρα τμήματα επιχειρήσεων μετακομίζουν στην Κίνα λόγω των μειωμένων δαπανών εκεί!

Τώρα που ο φόρος ανέβηκε στο 25 τι κάνουν αυτές;

Εμένα δυο πράγματα με βάζουν σε σκέπεις!
Το πρώτο είναι γιατί οι κινέζοι μας εκπλήσσουν τώρα, μόνο ένα χρόνο πριν τους ολυμπιακούς, που όπως ξέρουμε, θα διεξαχθούν εκεί;

Και το δεύτερο είναι αν ήταν αυτό που έφταιξε και τα χρηματιστήρια, παγκοσμίως, έπεσαν και τσακίστηκαν στον γκρεμό;

Ακόμα οι ειδήμονας δεν θυσίασαν το «κεφάλι» τους να μας το πουν με ακρίβεια...

Τάραξε την ανδροκρατία η μικρή!

Ποια είναι αυτή η ομορφούλα;
Πάντως, όχι εγώ...
Είναι η Christina Stenbeck!
Η ιδιοκτήτρια πολλών διεθνών εταιριών κυρίως στον χώρο των ΜΜΕ και της τηλεπικοινωνίας, αλλά και στον χώρο των δασικών προϊόντων, όπως πχ. με την σουηδική εταιρία Kinnevik.

Στον χώρο των ΜΜΕ συμπεριλαμβάνονται και οι εταιρίες MTG αλλά και η Metro International, εξ ου και η Αθηναϊκή εφημερίδα Metrorama, με την οποία και έχω συνεργαστεί επί τρία χρόνια δημοσιεύοντας «τσεκουράτες» απόψεις μου.
Στον χώρο της τηλεπικοινωνίας διευθύνει, η μικρή, τις εταιρίες Tele2, Millicom, Comviq, γι αυτούς που ίσως έχουν ακούσει γι αυτές...

Μιλάμε, δηλαδή, για έναν τεράστιο οικογενειακό όμιλο εταιριών αξίας 150 δισεκατομμυρίων κορόνων (1 ευρώ = 9.30 κορόνες Σουηδίας)

Τώρα, βέβαια, ίσως λετε, κι εμάς τι μας ενδιαφέρει... και με το δίκαιό σας!

Να, εγώ, το κοριτσάκι αυτό, πριν 5 χρόνια, πολύ το είχα λυπηθεί επειδή τελείως απρόοπτα είχε πεθάνει ο πατέρας της, ο σπουδαίος Entrepreneur ο Jan Stenbeck που την «έβρισκε» να σπα και να διαλύει τα κρατικά μονοπώλια...
Ήταν αυτός που ξεκίνησε την ιδιωτικοποίηση του αντίστοιχου ΟΤΕ, της Σουηδίας, που λεγόταν TELIA

Η Christina, λοιπόν, εκτός του ότι ήταν κοριτσάκι, που αυτό και μόνο τρόμαξε τους συμμέτοχους των εταιριών, ήταν και μόλις 24 ετών μωρό!
Επόμενο είναι να ταραχτεί και να πανικοβληθεί η αγορά με τον χαμό του ιδρυτή...

Η μικρή όμως τους απέδειξε το τελείως αντίθετο!
Με τίμιους συμβούλους και πιστούς, του πατέρα της, συνεργάτες, δεν άργησε καθόλου να αποδείξει στους άπιστους πως όλα είναι: business as usual, που έκτοτε έγινε και το mascot-άκι της!

Εγώ χάρηκα πάρα πολύ που κατάφερε να αποδείξει στην ανδροκρατία ότι και τα θηλυκά μπορούν!

Πολλές φορές καλύτερα και απ' αυτούς!

Προσόντα και από "άγριες" διαδηλώσεις...

Ίσως αναρωτιέστε γιατί δεν γράφω κάτι για τον «χαμό» που γίνεται στην Κοπεγχάγη, αφού, υποτίθεται, η Δανία είναι δίπλα μου...και θα σας το εξηγήσω!

Δεν γράφω επειδή δεν ξέρω καλά – καλά τι συμβαίνει εκεί κάτω!
Ξέρω ότι γίνεται ένας «χαμός», με νέους και αστυνομία εμπλεκόμενους, τα βλέπω, άλλωστε, στην TV αλλά δεν γνωρίζω τον λόγο...

Ίσως η προϊστορία της υπόθεσης να είναι αυτονόητη και ίσως «όφειλα» να την γνωρίζω! Ίσως και αυτός να είναι ο λόγος που τα ΜΜΕ, εδώ, «παραλείπουν» να εξηγήσουν το θέμα από την αρχή και από την ρίζα του!
Να, όμως, που εγώ δεν τα ξέρω!

Από περιέργεια ήθελα να δω τι ξέρει ένας σουηδός για την υπόθεση και τηλεφώνησα σε μια φίλη!
Ξένη είμαι, λεω, ίσως και να μου... ξέφυγε το θέμα, ας δω, λοιπόν, τι ξέρει ένας σουηδός, διότι εδώ που τα λέμε και στο Internet πολλές πληροφορίες δεν βρήκα!
(Η αλήθεια είναι ότι βαρέθηκα να την ψάξω πολύ την υπόθεση ...)

-Α, μπα, μη νομίζεις... ούτε κι εγώ ξέρω τι ακριβώς συνέβη παλιά, με καθησύχασε αυτή!

Προσθέσαμε τις γνώσεις μας και μαζί καταλήξαμε στο ότι πρόκειται για νέους με ριζοσπαστικές τάσεις και «προσόντα», που μένουν τζάμπα, νομίζω, σε ένα κτίριο στην Κοπεγχάγη!
Επειδή το κτίριο αυτό πρέπει τώρα να εκκενωθεί και να πουληθεί επιμένουν αυτοί και φωνάζουν ότι θέλουν να συνεχίσουν να μένουν τζάμπα...

Ότι κάποτε, το 2000, πουλήθηκε το κτίριο στους νέους με μια συμβολική τιμή 1 κορόνας!
Αλλά ήρθε τώρα η ώρα που τα αστεία τελείωσαν και που η πραγματικότητα λεει ότι τέτοια κτήρια κοστίζουν!
Και κοστίζουν, όχι ότι κι ότι!

Αποτελειώνοντας η φίλη μου είπε: Να, είναι νέοι, άρρενες επί το πλείστον, που θα βάλουν τα "κατορθώματά" τους αυτά και στο CV τους, για να πάρουν αύριο - μεθαύριο και θέσεις διευθυντών και προέδρων... και θα λενε: μα τι χαζοί ήμασταν, τότε, σαν νέοι...!

Αν εσείς γνωρίζετε την υπόθεση καλύτερα πέστε την με απλά λόγια και με 2-3 σειρές στο sumelaki@hotmail.com

Shak-ίστικη πάλι η Ελλάδα μας;

Βρε, να πάρει η ευχή, πάλι κουνιστή Ελλάδα θα στείλετε στην Eurovision;
Ακόμα του Σάκη Ρουβά τα κουνήματα στο Istanbul δεν σταμάτησαν ούτε και της
Ελενίτσας τού νούμερου 1!

Άκουγα τον Στέφανο Διαμαντόπουλο στο Ράδιο Θεσσαλονίκη και το αυτί μου πήρε ένα κουνιστό και λυγιστό (shakίστικο) μουσικό κομμάτι και αν κατάλαβα καλά αυτό είναι να πάει για διαγωνισμό!

Θα μου πεις έχει και τίποτα άλλο η χώρα μας να προσφέρει στον μουσικό χώρο;

Μια Ελλάδα στην οποία τα κοριτσόπουλα έχουν μάθει να σπαν τραπέζια και καρέκλες θέλοντας να δείξουν τα κορμάκια τους εκεί πάνω... τι να λεμε τώρα;
Τι να μας δώσουν αυτά τα παιδιά αφού ο πρώτιστος σκοπός είναι να ελκύσουν τον άντρα χορεύοντας και χρησιμοποιώντας το κορμί και τα κουνήματά τους! Αντί για το μυαλό και τα άλλα χαρίσματά τους!!!

Βλέπετε πώς φαίνονται τα υπόλοιπα της Οθωμανικής νοοτροπίας, όπου γυναίκες χορεύουν μπροστά στον Αφέντη τους;
Αυτήν την εικόνα ακριβώς έχω μπροστά μου όταν βλέπω τα κορίτσια να λυγίζουν τα κορμιά τους και να τα κάνουν φιδίσια...

Όχι, δεν κάνω την πάπια! Ούτε πλύνω τας χείρας μου διότι κι εγώ με παρόμοιο τρόπο ήθελα να ελκύσω την προσοχή του άντρα! Τότε! Παλιά! Πριν κάποιες δεκαετίες...

Ξέφυγα, όμως,... άλλα ήθελα να πω, για τραγούδια και Eurovision.
Αλλά τι να πω και γι αυτήν αφού δεν την παρακολουθώ καν, οπότε είπα γι αυτά που με πονούν!
Έτσι μου βγήκε, που λεει και ο φίλος μου Ιάκωβος...

Να, αυτό το καλό έχουν τα blog, ούτε διευθυντές ούτε αρχισυντάκτες να μας κάνουν κουμάντο για το τι θα πούμε... για το τι θα γράψουμε... για το ότι ξεφύγαμε απο το θέμα...

Στο κάτω - κάτω επιτρέπουμε και το θέμα να μας "ξεφύγει"... και να μας παει όπου θέλει αυτό!