Tuesday, May 8, 2007

Άκου πρωί - πρωί τι γίνεται!


Ετοιμάστηκα για την πρώτη χημειοθεραπεία.
Σήμερα θα μπει μέσα στο κορμί μου η πρώτη από τις έξι δόσεις δηλητηρίων και εμένα αυτό μ’ ενοχλεί περισσότερο από ότι η ίδια η εγχείριση, η αφαίρεση του μαστού μου, όσο παράξενο κι αν ακούγεται και για εσάς και για μένα!

Εγώ που ούτε καν ασπιρίνη έχω βάλει μέσα στο κορμί μου θα υποστώ τώρα όλα τα δηλητήρια... εις το όνομα της επιστήμης! Να αυτό με ενοχλεί!

Άλλο, όμως, ήθελα να πω... με βλέπω πώς συμπεριφέρομαι, τώρα, πριν ξεκινήσω για το νοσοκομείο.

Ήρθε προχθές η Όλγα, μια συγγενής μου, και με το έτσι θέλω μου ‘βαλε, στο laptop, τον ραδιοφωνικό σταθμό ΤΟ ΝΤΕΡΤΙ.
«Τέλεια λαϊκά βάζουν εκεί.. από τα παλιά καλά λαϊκά», μου είπε.
«Σιγά μην ακούσω σκυλάδικα», διαμαρτυρόμουν εγώ, (το Δεύτερο Πρόγραμμα βάζω συνήθως), ξεχνώντας τα ξενύχτια που έκανα, σαν νέα.
Την έβρισκα σε κάποιο διασκεδαστικό κέντρο μέχρι να κλείσει αυτό για να πάρω από εκεί το προσωπικό, και τ’ αφεντικό, και να πάμε στην επόμενη διασκέδαση μέχρι που κάποια στιγμή, το πρωί, κατέφθανα στο σπίτι μου.
Αυτή ήταν η νυχτερινή μου ζωή πριν κάποιες δεκαετίες κι εμένα, την αλανιάρα και ξενύχτισα, μου κακοφάνηκε τώρα που ήθελε η Όλγα να βάλει τα «σκυλάδικα»!

Αυτόν τον ραδιοφωνικό σταθμό έβαλα τώρα, που λετε, και το έριξα στον χορό!
Μα τι κέφι, τι κακό! Έτσι, ούτε καφές, ούτε ούζο ούτε και κρασί χρειάστηκε να ανάψουν οι χορευτικές μου διαθέσεις.
Να ‘ναι το δηλητήριο που με περιμένει στο νοσοκομείο που με έκανε να μερακλωθώ πρωί - πρωί;

Μέχρι και τα λουλουδάκια μου χάιδεψα και πότισα που διαφορετικά δεν είμαι και απ’ αυτές που χαϊδεύουν και μιλούν με τα λουλουδάκια....

Monday, May 7, 2007

Και ο καφές στον κάλαθο αχρήστων!


Τι άλλο έκοψα με το που μου χτύπησαν οι γιατροί την καμπάνα, το μεσημέρι της 8 Μαρτίου, με το ΑΚΟΥ ΚΥΡΑ ΜΟΥ, ΚΑΡΚΙΝΟ ΜΑΣΤΟΥ ΕΧΕΙΣ....!
Έτσι εν ψυχρώ μου το ‘πε, ο αθεόφοβος, ο γιατρός Markus Holmberg!

Εκτός από αυτά που έγραψα χθες έκοψα ακόμα και τον καφέ!
Γίνεται να κόψεις τον καφέ που κάθε πρωί, τουλάχιστον για μένα, μου ήταν απαραίτητος;
Τι απαραίτητος, δηλαδή, διότι στο μυαλό μου ήταν απαραίτητος και όχι στον οργανισμό μου!
Και όλες οι συνήθειές μας είναι ένα κόλλημα του μυαλού μας και τίποτα άλλο.

Ασφαλώς κόβεται και ο καφές, και δεν παν να λενε οι άλλοι ότι δίχως αυτόν δεν μπορούν να ξυπνήσουν!
Κουραφέξαλα όλα αυτά τα δήθεν μου... και τα τάχα μου....
Όλα κόβονται η θέληση να υπάρχει και η απόφαση να παρθεί!

«Ε, τώρα, ρε Συμέλα τιμωράς τον εαυτό σου...», μου είπε πρόσφατα η Μαρία, ομοιοπαθείς κι αυτή, επειδή δεν δέχτηκα να με κεράσει καφέ και γλυκό σε μια εκδήλωση όπου μόνο αυτό μπορούσαν δυο κυρίες να κάνουν.
Μόνο καφέ και κανένα γλυκό ή ζαχαρωτό θα μπορούσαν να πάρουν αφού δεν υπήρχε τίποτε άλλο εκεί.

Ε, όχι και τιμωρώ τον εαυτό μου....ίσα κι ίσα τον αγαπώ και τον προσέχω γι αυτό και τον κρατώ μακριά από τέτοιες προκλήσεις που μάθαμε δεκαετίες τώρα να νομίζουμε ότι είναι η καθημερινότητά μας! Και η πραγματικότητά μας!
Από πού κι ως πού ο καφές μας κάνει καλό;
Αν καθίσεις και σκεφτείς ούτε ένα θρεπτικό στοιχείο θα βρεις σ’ αυτόν τον καφέ αλλά σαν βλάκες τον πίνουμε απλά και μόνο επειδή τον μάθαμε.
Και επειδή τον πίνουν οι άλλοι!
Αλλά και επειδή τον βλέπουμε παντού, στο σπίτι μας, στον δρόμο μας, στο γραφείο μας, στην θεία μας, στην ξαδέλφη μας, στον γκόμενό μας... κι έτσι απο συνήθεια τον παίρνουμε!

Δεν μπορείς να ξυπνήσεις κυρία ή κύριέ μου;
Τράβα έξω να τρέξεις ένα μισάωρο να δεις πώς ξυπνάς!
Έστω και να περπατήσεις!
Έλα, όμως, που οι γιατροί θα μείνουν άνεργοι αν εμείς μάθουμε να κάνουμε υγιεινή ζωή!
Πώς θα ζήσουν αυτοί, ντε;

Sunday, May 6, 2007

Κομμένο το Lifestyle μου... μα ακόμα ΥΠΑΡΧΩ!


Τι άλλαξα από τις 8 Μαρτίου, από τότε που έμαθα για τον καρκίνο που φώλιαζε μέσα στον αριστερό μου μαστό. Από πότε φωλιάζει εκεί; Κανείς δεν ξέρει. Πριν λιγότερο από ένα χρόνο είχα παει για μαστογραφία και μου είχαν πει πως όλα ήταν ρόδινα και ωραία. Άντε τώρα να βρεις απάντηση στο ερώτημα: πότε μου επισκέφτηκε και από πότε τον έτρεφα κιόλας!

Κατ’ αρχάς περπατώ περίπου μια ώρα καθημερινά είτε βρέχει είτε χιονίζει. Ευτυχώς που ανοιξιάτικα με βρήκε το κακό επομένως με βοηθά και ο καιρός στην νέα μου δραστηριότητα!
Έκοψα την τηλεόραση, μόνο τις ειδήσεις βλέπω και εκείνο όχι πάντα. Σήμερα, ας πούμε, ούτε ξέρω τι γίνεται στην Γαλλία, αλλά υποψιάζομαι πως ο Sarkozy θα την φαει την Royal… σιγά μη ψηφίσουν οι Γάλοι γυναίκα!

Έκοψα τις εφημερίδες. Ούτε Svenska Dagbladet ούτε Dagens Industri ούτε Dagens Nyheter που κάθε πρωί έρχονταν μέχρι το σπίτι μου και με την επιθυμία μου να τις διαβάσω όλες ερχόταν και εδραίωνε μέσα μου το στρες με όλο του το μεγαλείο!

Στην διατροφή έκοψα το επιτραπέζιο αλάτι και χρησιμοποιώ μόνο θαλασσινό.
Και αν θέλω ακόμα πιο έντονη γεύση βάζω ακόμα πιο πολύ λεμόνι!
Έκοψα τελείως την ζάχαρη και ασφαλώς τα ζαχαρωτά - όχι πως ήμουν και κανένας μανιακός καταναλωτής τους! Παράξενο, σαν μικρό μου έλειπαν τόσο μα σαν μεγάλη ποτέ δεν με έλκυσαν!
Έκοψα τα γαλακτοκομικά - το έγραψα και νωρίτερα αυτό.
Πάει και το λίγο κρέας που κάπου – κάπου έτρωγα.
Όσο για τα αλλαντικά εδώ και δεκαετίες τα απεχθάνομαι.
Μου είχε πει μια μέρα ένας ξάδελφός μου, που επίσης έμενε στη Στοκχόλμη, ο Ηλίας, που σήμερα δεν υπάρχει πια: να ‘βλεπες ξαδέλφη πώς έριξαν ολόκληρο το βόδι (κεφάλι, πόδια, ουρά, κοιλιά, κέρατα, μάτια, αυτιά...) μέσα σε κάποιο μηχανικό εξοπλισμό και... από την άλλη μεριά έβγαιναν τα korv = λουκάνικα... από τότε μαχαίρι κομμένα τα αλλαντικά!

Αλλά πάνω απ’ όλα έκοψα το στρες.
Τώρα γίνεται να κόψεις το στρες, δηλαδή το Lifestyle σου;
Διότι στρες σημαίνει ζωή. Στρες για μένα είναι η καθημερινότητά μου, είναι η αναπνοή μου. Και αν κόψω την αναπνοή μου είναι σαν να κόβω τη ζωή μου.
Επομένως έκοψα τη ζωή μου!

Είναι σαν να πήρα ένα ψαλίδι και έκοψα την ίδια μου τη ζωή αλλά επειδή βλέπω πως ακόμα αναπνέω υποψιάζομαι πως κάτι συμβαίνει! Και αυτό θέλω να ψάξω!
Θέλω να ψάξω τι είναι αυτό που θέλει να δώσει και το μήνυμα ότι αν και κόβουμε το στρες, δηλαδή το lifestyle μας, δεν παύουμε να ζούμε!

Saturday, May 5, 2007

Έμπνευση στο πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης...


(Όχι, μη νομίζετε ότι πέσανε τα μαλλιά μου, απλά προετοιμασίες κάνω... θα πέσουν, όμως, πού θα παει; σε κάνα μήνα θα το δούμε κι αυτό)

Μου γράφει ανιψιά μου από Ελλάδα και λεει ότι η σόγια, που τόσο την παινεύω, ίσως μας βγει και καρκινογόνα!
Άλλο πάλι τούτο...
Αλλά και τι να πιστέψουμε αφού οι έρευνες γίνονται πάντα σύμφωνα με την παραγγελία αυτών που κάτι θέλουν να κερδίσουν από αυτήν;
Πώς να ξέρουμε ποια έρευνα είναι ανεξάρτητη από κάθε συμφέρον για να την πιστέψουμε ακόμα και με κλειστά τα μάτια;

Πάντως μια απλή και λογική σκέψη είναι ότι οι ασιάτες, γιαπωνέζοι και κινέζοι, προσβάλλονται από καρκίνο, μαστού και προστάτη, σπανιότερα από εμάς τους δυτικούς....
Αυτό το common sense εμένα μου αρκεί για να βγάλω τα δικά μου συμπεράσματα και σύμφωνα με αυτό το απλό στοιχείο επιμένω να λεω ότι η σόγια είναι προτιμότερο από τα γαλακτοκομικά για διατροφή.

«Ε, τι να κάνω» απάντησα κι εγώ στην ανιψιά μου.
«Άφησα το Καλοχώρι (Σερρών) με τα καθαρά του χώματα κι έφυγα για να γνωρίσω τον κόσμο, τον μεγάλο και τρανό, και τώρα μου ‘ρχετε να επιστρέψω εκεί και να καλλιεργήσω την διατροφή μου. Έτσι, για να ξέρω τι τρωω!!!

Δύσκολο είναι νομίζετε;
Αλλαγή της πραγματικότητάς μου θα κάνω και εύκολη καθώς είμαι στις αλλαγές ασφαλώς και θα το μπορέσω!
Όχι απαραίτητα και αποκλειστικά στο δικό μου Καλοχώρι να αράξω αλλά σε οποιοδήποτε Καλοχώρι αρκεί να είναι μακριά από τις μολύνσεις των μεγάλων πόλεων!

Για την ώρα ψάχνω τις C-βιταμίνες μου έξω από το πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης, όπου χθες με φίλες και με «πανεπιστημιακή έμπνευση» μαζέψαμε και τσουκνίδες και ραδίκια και λάπατα....

Ορίστε να φαμε της φύσης την τροφή μαζεμένα και μαγειρεμένα από τα χεράκια μου ;-)

Wednesday, May 2, 2007

Και νέα και λαχταριστά θα τα κάνουν...


- Να πας να παραγγείλεις περούκα, να την έχεις στο σπίτι, γιατί δεν ξέρεις πότε θα αρχίσει η πτώση των μαλλιών, μου είπε η νοσοκόμα η υπεύθυνη των χημειοθεραπειών μου εκ των οποίων την πρώτη θα την φαω την Τρίτη στις 8 Μαίου! – άσε, δε θέλω να το σκέφτομαι ακόμα...

- Ωχ, ωχ... θα ‘χουμε και τέτοια, γαμώτο, αντέδρασα εγώ σαν να μην το ‘ξερα ήδη, αλλά να, το είχα ξεχάσει.
Ή μάλλον δεν ήθελα να το σκεφτώ επομένως σοκαρίστηκα πάλι όταν μου το θύμισε.

Ευτυχώς μας τα παραχωρούν και δεν επιβαρύνουν το οικονομικό μας που αυτόματα γίνεται άθλιο ειδικά όταν είσαι ΝΕΟΣ στην καριέρα, ελεύθερος επαγγελματίας και frilans αλλά κυρίως όταν απεχθάνεσαι την ρουτίνα και την μούχλα του οκτάωρου!

Αχ, να τον πάρει και να τον σηκώσει αυτόν τον καρκίνο!
Αχ, πόσο με νευριάζει.... αλλά δεν μπορώ να του σηκώσω φωνή.
Όχι ακόμα γιατί τον φοβάμαι. Τον φοβάμαι γιατί δεν τον γνωρίζω.

Όχι δεν τον γνώρισα ακόμα...
Άλλα ίσως είναι και όπως επιμένει να λεει ο μικρός μου γιος «είχες καρκίνο, μαμά, τώρα δεν έχεις, τώρα τον βγάλανε οι χειρούργοι».
Ναι, ίσως είναι κι έτσι επομένως μη νευριάζω για ζημιές που δεν μου έχει κάνει αλλά που φοβάμαι μήπως μου κάνει.

Όσο για το κομμάτι από τη θηλυκή μου ταυτότητα, που ήδη έχει απολεσθεί, ε, δεν θα τα βάψω και μαύρα, να πάρει η ευχή.
Στο κάτω - κάτω υποσχέθηκαν να μου βάλουν άλλο.
Ένα νέο, στητό και λαχταριστό πράμα θα κολλήσουν εκεί και επί πλέον θα σιάξουν και το άλλο. Ε, να μην είναι ομοιόμορφα;
Να τα αφήσουν το ένα να κοιτάζει στο πάτωμα και το άλλο στο ταβάνι;

Tuesday, May 1, 2007

Αν μάθαινα ν' αγαπώ περισσότερο...


Ήθελα να επιστρέψω σ’ αυτό που μου ‘πε η φίλη μου, η Βέρα.
Αυτό, το ότι δεν σέβομαι το κορμί μου και το ότι αν αγαπούσα περισσότερο τον εαυτό μου δεν θα επέτρεπα στους γιατρούς να μου αφαιρέσουν ολόκληρο τον μαστό, αυτό το θυλικώτατο κομμάτι μιας γυναίκας.

Ανησύχησα λιγάκι μ’ αυτό επειδή εγώ πίστευα ότι αυτό ακριβώς είχα καταφέρει να κάνω, το έτος 2000, τότε που περνούσα την πρώτη μου κρισ-άρα!

Είδα σε όνειρό μου, τότε, ότι με μάλωνα.
Ότι μάλωνα τη Συμέλα (εμένα) η οποία είχε βαρεθεί και ήθελε να τα παρατήσει όλα και να φύγει...
Καθόταν μπροστά σε ένα μεγάλο αρχιτεκτονικό τραπέζι και κάποια δουλειά έπρεπε να κάνει εκεί μα αυτή, η Συμέλα, είχε βαρεθεί και έκανε να σηκωθεί από την καρέκλα της και να φύγει. Έκανε, μάλιστα, με βαρεμάρα και το «ουφ, μωρέ...άσε μας τώρα...»

Και ήρθε τότε η άλλη η Συμέλα, η δραστήρια και η εργατική, η άφοβη και η τολμηρή και της είπε: «Για πού το ‘βαλες, κυρά μου; Δεν έχει να πας πουθενά αν δεν τελειώσει αυτή η δουλειά», και της έδειχνε πάνω στο πελώριο τραπέζι όπου υπήρχαν αμέτρητες, σκόρπιες και ασυνάρτητες λέξεις. Λέξεις, γράμματα και προτάσεις και όλα ακαταλαβίστικα.
«Όλο αυτό μαζί θα το κάνουμε κείμενο αντιληπτό», της έλεγα και χτυπούσα στο τραπέζι, πάνω στις μη αναγνώσιμες λέξεις και προτάσεις.

Όταν είχα ξυπνήσει, τότε, και άρχισα να κολλώ τα κομμάτια του πάζελ, για να δώσω μια εξήγηση σ’ εκείνο το τόσο σημαδιακό όνειρο, ένοιωθα έναν παράξενο λυγμό να βγαίνει από τα βάθη του εσωτερικού μου κόσμου!
Από τα βάθη της ψυχής μου έβγαινε ένα μείγμα από κλάμα, γέλιο, χαρά και ευτυχία – τον ίδιο λυγμό νοιώθω ακόμα και τώρα όταν θυμάμαι αυτό το όνειρο!

Αντιλαμβανόμουν, στον ξύπνο, ότι επρόκειτο να δουλέψω, και να δουλέψω πολύ. (εκείνο τον καιρό έκανα τα πρώτα μου βήματα στο γράψιμο ανίδεη ότι αργότερα θα εξέδιδα βιβλίο και θα δημοσίευα χρονογραφήματα σε διάφορες εφημερίδες).

Με θυμόμουν στο όνειρο να παροτρύνω για δουλειά ακόμα και την «βαρεμένη» την Συμέλα και με αγαπούσα. Με αγαπούσα και με θαύμαζα....ναι, εμείς την αγαπάμε την δουλειά - δεν την μισούμε - ίσως επειδή από μικρά μας μάθανε στην σκληραγωγία!

Να, εκεί πίστεψα ότι με αγάπησα και έκτοτε θαρρώ πως με αγαπώ και έρχεται τώρα η Βέρα και θέλει να μου αλλάξει τα πιστεύω μου.
Λες να ‘ναι όπως τα λεει η Βέρα;
Και τι θα έκανα, δηλαδή, αν αγαπούσα περισσότερο τον εαυτό μου;

Ξέρω- ξέρω! Ξέρω τι θα λέγανε οι γνώστες!
Θα μάθαινα, θα λέγανε, να αγαπούσα και τους άλλους και αναμφισβήτητα θα μάθαινα να αγαπώ και έναν άντρα, κάτι που απουσιάζει από τη ζωή μου εδώ και δέκα χρόνια.

Η καριέρα, βλέπετε, με έφαγε και δεν με επέτρεψε να σκεφτώ άντρες, συντροφικότητες, παρέες, σεξοιστορίες ...κλπ. Ε, ουδείς τέλειος!

Friday, April 27, 2007

Πολύ χρήσιμες εμπειρίες οι κρίσεις!

Επιμένει να λεει η καλή μου η φίλη από την Αθήνα, η Βέρα, ότι αν σεβόμουν λίγο περισσότερο το γυναικείο μου κορμί και αν αγαπούσα περισσότερο τον εαυτό μου και την θηλυκότητά μου, ίσως δεν θα επέτρεπα τους γιατρούς να μου αφαιρέσουν αυτό το πιο θηλυκό κομμάτι στην όλη ολότητά μου.
Αυτό για το οποίο ακόμα και οι σουηδοί, που δεν είναι και από αυτούς που δίνουν κομπλιμέντα, τελείως φανερά θαύμασαν και λαχτάρισαν!
(Για τους λιγούρηδες έλληνες που με τις κραυγές τους, «ΑΧ, να τα είχα στο κρεβάτι μου» ή «ΜΑ, ποια μάνα τα γέννησε και με τρέλανε...», δείχνουν τον σεβασμό τους στην γυναίκα, δεν μιλώ)

Η δε αναγνώστρια Κατερίνα λεει ότι μπορεί να έχασα ένα κομμάτι της θηλυκής μου φύσης αλλά κέρδισα στην αυτογνωσία και στη δύναμη, διαφορετικά δεν μπορεί, λεει, να καταλάβει από πού απορρέει η νηφαλιότητα και η ισορροπία που άλλωστε αναδύεται και από τα κείμενά μου...

Αχ, Κατερίνα μου μόνο η καρδούλα μου το ξέρει πόσο φοβάται μα δεν πρέπει αυτό να το δει ο καρκίνος.
Έτσι και με δει να φοβάμαι έχω χάσει τη μάχη!
Διότι μια μάχη δίνουμε τώρα. Όχι ακριβώς τώρα αλλά σε πολύ λίγο.
Εγώ σε συμμαχία με τον γιατρό μου από τη μια και ο καρκίνος από την άλλη έχοντας το κορμί μου σαν πεδίο μάχης.
(Αυτό κάποιος άλλος το ‘πε αλλά αν δεν το διάβαζα στο βιβλίο της Jane Plant, είμαι σίγουρη πως θα το έλεγα κι εγώ)

Πολύ βάση, όμως, δε δίνω στον σύμμαχο διότι πολλοί από αυτούς εύκολα παραδίνονται και αφήνουν την μάχη, ενώ εγώ είμαι αποφασισμένη να πολεμήσω και να πολεμήσω αντρίκεια, που λενε!!!

Ευτυχώς που έχω και κάποιες εμπειρίες από άλλους πολέμους διότι το έτος 2000 πολεμούσα με έναν άλλον κίνδυνο. Τον κίνδυνο της φοβίας προς έναν νέο και άγνωστο κόσμο, που απλώνονταν μπροστά μου, στο μεγάλο βήμα που έπαιρνα να αλλάξω ριζικά και κάθετα τη ζωή μου!
Στο μεγάλο άλμα που έκανα για να ξαναγεννηθώ... όπως το λενε και διαφορετικά!

Να, λοιπόν, που τώρα θα μου φανούν χρήσιμες εκείνες οι εμπειρίες.
Όχι, τίποτα δεν πάει χαμένο...