Μωρέ μια χαρά τη βγάζω εγώ...

Μη Συμέλα... όχι εσύ Συμέλα... εγώ θα τα πλένω Συμέλα... τι θα φας Συμέλα.... τι θα πιεις Συμέλα... έλα κάτσε Συμέλα...

1- Η Μαρία, με τον μπαξέ / κήπο στην καρδιά της Στοκχόλμης, μου δίνει όλο το ελεύθερο να φυτέψω τα ζαρζαβάτια μου....στο κάτω – κάτω τα τρωμε μετά μαζί!
Καλά, εδώ, σαν Αμαζόνες και οι δυο μας, έχουμε όλη την κατανόηση, την αλληλεγγύη και την αλληλοβοήθεια....

2- Με καλέσανε τις προάλλες σε μια γιορτή μια οικογένεια από τη Συρία.
Πολυκοσμικοί έχουμε γίνει και έχουμε απλώσει τα πλοκάμια μας παντού οπότε δεχόμαστε οποιαδήποτε πρόσκληση - άσε που έχω και την περιέργεια να βλέπω και να μαθαίνω και από διάφορους λαούς και κουλτούρες...

Η κορούλα τους αποφοίτησε πριν μια εβδομάδα από το γυμνάσιο και τέτοια πράγματα τα γιορτάζουμε εδώ, στη Σουηδία, έτσι για να ανθεί το εμπόριο και η υπερβολική κατανάλωση!

Και εκεί με βάλανε να κάτσω στα καλύτερα, να φαω και να πιω τα καλύτερα και να νοιώσω σαν βασίλισσα! Ούτε καν το πιάτο μου με άφησαν να παω στην κουζίνα!!!

3- Καλεσμένη ήμουν προχθές και σε μια ελληνική οικογένεια, με τον γιο τους που αποφοίτησε από το γυμνάσιο, και η γιορτή έγινε στην αίθουσα της ελληνικής κοινότητας στο Rinkeby, για όσους ξέρουν από Στοκχόλμη.

Ούτε ένα πιάτο με άφησαν να κουβαλήσω.
«Απα πα πα πα Συμέλα... είσαι και εγχειρισμένη» - έκανα πρόσφατα και την εγχείρηση με την «πεταλούδα», από όπου θα μπαίνει ο ορός των θεραπειών μου, επομένως είναι και η άλλη μου πλευρά τώρα ευαίσθητη!

Κι έτσι όπου παω με έχουν στα όπα – όπα!
Τέτοιο σέρβις ποτέ στη ζωή μου δεν είχα!
Πάντα εγώ ήμουν η μαγείρισσα και η «σερβιτόρα» των άλλων άλλοτε επειδή το "απαιτούσαν" οι καταστάσεις και άλλοτε επειδή κάθομαι "σε καρφιά» και δεν μπορώ να μένω με σταυρωμένα τα χέρια!
Όταν βλέπω ότι κάτι πρέπει να γίνει αντί να ψάχνω άλλους αρπάζω την υπόθεση στα χέρια μου στα γρήγορα να τελειώνουμε από αυτό!

Αλλά τώρα αλλάζει το σκηνικό, τώρα είμαι καρκινοπαθείς, τώρα με σερβίρουν άλλοι και σκέφτομαι να το «εκμεταλλευτώ» μέχρι όπου παει!

Ίσως είναι και αυτό ένα μέρος της αλλαγής της ζωής μου που πρέπει να κάνω!!!

Ο κήπος στην καρδιά της Στοκχόλμης!

Στο κέντρο της Στοκχόλμης, στο Tantolunden γι αυτούς που την γνωρίζουν, υπάρχει μια απέραντη έκταση με πάρκα, δέντρα κλπ.
Εκεί υπάρχει και ένας χώρος τεμαχισμένος σε μικρούς κήπους τους οποίους με έναν μικρό ετήσιο οβολό μπορείς να ενοικιάσεις και να καλλιεργήσεις λαχανικά, να φυτέψεις λουλούδια ή να κάνεις οτιδήποτε θέλει η ψυχούλα σου!

(Δύσκολο να το εξηγήσω διότι κάτι παρόμοιο στην Ελλάδα δε νομίζω να υπάρχει)

Εκεί έχει έναν μικρό κήπο και η ομογενής Μαρία α., Αμαζόνα κι αυτή εδώ και 7 χρόνια!
Αυτή η Μαρία, μάλιστα, πριν περίπου τρεις μήνες, όταν άκουσε ότι κι εγώ διαγνώστηκα με καρκίνο μαστού, έτρεξε να με συμπαρασταθεί.
«Να με δεις με ένα βυζί.... μη σου ‘ρθει ταμπλάς όταν σου το αφαιρέσουν γιατί εγώ αυτό έπαθα όταν με είδα στον καθρέπτη μετά την εγχείρηση...» μου είπε τότε και ήρθε αμέσως στο σπίτι μου.

Έκτοτε έχει γίνει το στήριγμά μου και πάντα σ’ αυτήν τηλεφωνώ πρώτα όταν έχω ερωτηματικά και ανησυχίες.

Πηγαίνουμε συχνά στον κήπο της, kolonilott όπως τον λενε, και μεταξύ άλλων κάνουμε και την ψυχική και την πνευματική μας ανάρρωση!
Το ίδιο κάναμε και χθες, που είχε πανέμορφο καιρό, και αρχίσαμε να κάνουμε όνειρα, εκτός από τα λουλουδάκια της που ως τώρα μόνο τέτοια φροντίζει, να κάνουμε και κάτι ακόμα!
Να φυτέψουμε πχ. και λίγα λαχανικά.
Να βάλουμε τις πατατούλες μας, τα καροτάκια μας, τα κρεμμυδάκια μας, τις τομάτες, τα αγγουράκια κλπ.
«Και μελιτζάνες και πιπεριές, αχ και τέτοια θέλω», επιμένω εγώ να λεω παρά τις προσπάθειές της να με πείσει ότι τέτοια στη Σουηδία δε γίνονται.

Και να που έφτασα στην φάση, παρά την αγανάκτηση και τις βρισιές φεύγοντας πριν τριανταεπτά χρόνια από το χωριό μου, να μου φανούν χρήσιμες κι εκείνες οι γνώσεις... μα τίποτα δεν παει χαμένο!

Αργότερα, λοιπόν, κατά το φθινόπωρο, ορίστε να φαμε λαχανικά από δική μας παραγωγή σε ένα πάρκο στην καρδιά της Στοκχόλμης!

H συνέντευξή μου στο "ΘΕΜΑ" της Κυριακής.

Η Γιώτα Βαζούρα από το ΘΕΜΑ επικοινώνησε χθες με mail και μου ζήτησε μια συνέντευξη με θέμα το blog μου και την δημοσιοποίηση της ασθένειας μου, του καρκίνου μαστού, ας το πω κιόλας να μη νομίζουν ότι φοβόμαστε ή ότι ντρεπόμαστε!

Τις προάλλες, σε ελληνικό ραδιοφωνικό σταθμό – δεν θυμάμαι σε ποιόν - μιλούσαν περί νόσων και άκουσα τον δημοσιογράφο να λεει «μακριά από εδώ»... εννοώντας τον καρκίνο!

Σιγά ρε μάγκα και ποιος είσαι εσύ και διώχνεις τον καρκίνο μακριά;
Και, στο κάτω - κάτω, γιατί μακριά από σένα και κοντά σε μένα;
Ποιος είσαι εσύ και «δε θα σου ‘ρθει ο καρκίνος»;
Και με χρυσά κουταλάκια να τρως, κύριε, θα σου ‘ρθει, αν είναι να ‘ρθει!
Και του παντοκράτορα ο γιος ή ο αδελφός να είσαι θα σου ‘ρθει, αν είναι να ‘ρθει!

Εδώ που τα λεμε ο καρκίνος είναι ο μόνος που δεν κάνει εξαιρέσεις και γι αυτόν τον συγκεκριμένο λόγο "τον παω"!
Έτσι, να μην ήμαστε άπληστοι και πάντα να θέλουμε οι ΑΛΛΟΙ να παθαίνουν το «κακό» θαρρείς και οι ίδιοι δώσαμε στον Θεό «το φακελάκι»!

Και μια και ήρθε το φακελάκι στη συζήτηση η μια από τις ερωτήσεις που μου ‘γραψε η Γιώτα, γραπτή έγινε η συνέντευξη και είχα και τόσα τρεχάματα χθες που τελικά από την αίθουσα των Ξένων Ανταποκριτών της Σουηδίας έστειλα τις απαντήσεις και μάλιστα στα greklish αφού εκεί δεν υπάρχει ελληνική γραμματοσειρά, αφορούσε την άμοιρη Αμαλία, της οποίας η κηδεία γίνεται σήμερα...

Ξέχασα να τις γράψω ότι αυτό το κακό με το φακελάκι και με τους ρεντίκολο γιατρούς δεν το βιώνουμε εμείς, εδώ πάνω στην Σουηδία, και μου 'ρχεται κομμάτι δύσκολο να το διανοηθώ!
Είχα και την τύχη να μη χρειαστούμε ποτέ τις υπηρεσίες της Υγείας, τις φορές που κατεβήκαμε στην Ελλάδα, και δεν μπορώ να μπω στο νόημα αυτό!

Έτυχε, ωστόσο, πριν μερικά χρόνια να ακούσω μια συζήτηση μεταξύ μιας προϊσταμένης ενός τμήματος νοσοκομείου και μιας συγγενή ενός ασθενή της!
Ήμουν στην Αθήνα, στο σπίτι της προϊσταμένης, που είναι γνωστή και από τα μέρη μου, και εκεί που τα λέγαμε χτυπά το τηλέφωνο!

Η συγγενής καθώς φαινόταν ήταν πολύ ευχαριστημένη από τις υπηρεσίες της προϊσταμένης και ήθελε οπωσδήποτε να τις φέρει ένα δοχείο λάδι!
«Μα κυρία μου μη το συζητάτε... μα τη δουλειά μου κάνω...», έλεγε η φίλη μου θέλοντας και να την ξεφορτωθεί για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε την συζήτησή μας μα δεν τα κατάφερνε!
Η κυρία συνέχιζε με ενοχλητική επιμονή να θέλει να φέρει το λάδι της!
Εγώ είχα αγανακτήσει από την ανένδοτη συμπεριφορά της μα δεν μπορούσα να κάνω και κάτι....

Ε, τώρα, ποιος μωρέ φταιει;
Και αυτός που τα δίνει δεν φταιει;
Εδώ μιλάμε για νοοτροπία των ελλήνων κι όχι παίξε γέλασε....

Διαβάστε "TO ΘΕΜΑ" της Κυριακής (03.06.07) και τη συνέντευξή μου εκεί!

Η δεύτερη σήμερα – so far so good!

Σήμερα δεν χόρευα πηγαίνοντας για την χημειοθεραπεία μου έτσι όπως έκανα στην πρώτη χημειοθεραπεία, πριν τρεις εβδομάδες.
Εκείνη τη μέρα πρωί - πρωί χόρευα ακούγοντας μουσική από το ελληνικό ραδιόφωνο ΤΟ ΝΤΕΡΤΙ.
Έτσι μου ‘ρθε και το έκανα, προφανώς, επειδή με έτρωγε η αγωνία για το πώς θα ήταν και πώς θα αντιδρούσα σε μια τέτοια θεραπεία για την οποία παντού αρνητικά ακούς! Τόσο αρνητικά που σου έρχεται να μη τις κάνεις.
Να ευχαριστήσεις τους γιατρούς για το καλοσυνάτο ενδιαφέρον τους να σε κάνουν καλά και να πας να κάνεις μόνο τις εναλλακτικές θεραπείες. Και να αφήσεις στην άκρη αυτά τα δηλητήρια που στο κάτω - κάτω προληπτικά σου τα χώνουν στο κορμί σου!
Και πώς να ξέρουμε μετά ότι αυτά βοήθησαν και δεν μας ξαναχτύπησε την πόρτα ο καρκίνος;

Ρισκάρεις, όμως, όταν σου δίνουν την εντύπωση ότι θα την ξαναπατήσεις αν δεν κάνεις όπως σου λενε;
Πατάν στην Αχίλλειο πτέρνα και άντε μετά εσύ πες το όχι! Όχι, βέβαια, πως όλοι το κάνουν και εσκεμμένα!

Πριν 4-5 μέρες μου σερβίρισε ο ογκολόγος μου, Tommy Fornander, και το επιδόρπιο της υπόθεσης:
Ένα μήνα μετά τις χημειοθεραπείες μου θα ξεκινήσω μια δεύτερη θεραπεία, HERCEPTIN λέγεται, για ένα ολόκληρο χρόνο, παρακαλώ, και αυτή σε ορό και ανά 3 εβδομάδες αλλά με μηδαμινές παρενέργειες....
Προληπτικά και αυτή!

Σου λεει, αυτή εδώ χαμπάρι δεν παίρνει από τις παρενέργειες της χημειοθεραπείας, ακόμα και βόλτες μας κόβει την ίδια μέρα μετά την θεραπεία, και μας κάνει και νούμερα μη θέλοντας να πάρει τα χάπια που τις δίνουμε κατά των παρενεργειών, προληπτικά και αυτά, ας τις ρίξουμε κάνα δυο θεραπείες ακόμα. Αντέχει αυτό το σκληραγωγημένο πλάσμα!
Από το Καλοχώρι Σερρών είναι κι έχει περάσει πόνους και πονάρες... αυτά τα ψιλά γράμματα θα την πειράξουν;

Κι έτσι, προληπτικά, θα την κάνουμε κι αυτήν την θεραπεία.

Την λέξη προληπτικά πολύ την ακούω τελευταία στις σχέσεις μου με γιατρούς και θεραπείες.... και είναι τέλεια! Κανείς δεν μπορεί να συμπεράνει αν πράγματι τα προληπτικά μέτρα βοήθησαν...

Periklis Resor - Stockholm!

Δεν υπάρχει Σουηδός να μην έχει ακούσει για το Periklis Resor (Τα ταξίδια του Περικλή) και να μην έχει ταξιδέψει με την εταιρία αυτή στην τουριστική μας Ελλάδα!
Τουλάχιστον οι λίγο μεγαλύτεροι διότι εδώ και μερικά χρόνια η εταιρία Periklis Resor δεν λειτουργεί πια.

Ο Περικλής Αντωνόπουλος είναι ο μεγάλος entrepreneur που κατά την δεκαετία του 70 ίδρυσε την εταιρία αυτή κ' έτσι «έκανε την χάρη» στην Ελλάδα και τις έχει στείλει κόσμο και κοσμάκη για να καταναλώσει το πουγκί των διακοπών του στα νησιά της και να πλουτίσει τουs εκεί καταστηματάρχες και εμπόρους!
Και με το concept των Charter ταξιδιών να αναπτύξει την τουριστική βιομηχανία της χώρας!
Την μοναδική, άλλωστε, βιομηχανία της Ελλάδας και είναι αξιολύπητο που ακόμα δεν έχουν βρεθεί μερικοί δραστήριοι και σοβαροί για να αναλάβουν την περαιτέρω αναβάθμιση και εξέλιξη αυτής της βιομηχανίας που έχει να δώσει στους έλληνες και στην Ελλάδa "μπόλικο ψωμί" ακόμα!

Αυτός, λοιπόν, ο Περικλής που οι Έλληνες της Σουηδίας τόσο αγάπησαν αλλά και που αυτός τόσο ζεστά έχει αγκαλιάσει, βρίσκεται τη στιγμή αυτή 3 μέτρα βαθιά στη γη.
Όχι ένα, ούτε δυο αλλά τρία. Έτσι είναι οι οικογενειακοί τάφοι - τους φτιάχνουν στο βάθος και όχι στο πλάτος γι αυτό, άλλωστε, ποτέ δεν χρειάζεται να τους βγάλουν για να τους μεταφέρουν.... χώρος υπάρχει πάντα!

Σταθήκαμε κοντά του παρέα στην ελληνική εκκλησία, σήμερα, όπου αποχαιρετίστηκε χριστιανικά, μάλλον ορθόδοξα γιατί και οι σουηδοί χριστιανοί είναι, μετά τον ακολουθήσαμε στα νεκροταφεία της Solnas για να του πούμε το τελευταίο αντίο και από εκεί κατεβήκαμε στην εκκλησία Oscarskyrka για να φάμε κάτι για τη μνήμη του.

Και αποχαιρετώντας την οικογένειά του, τα παιδιά και τα εγγόνια του χάρηκα ιδιαίτερα όταν μου είπαν ότι το ένα από τα μικρά εγγονάκια φέρει το όνομά του! Και το επώνυμο!
«Α, ένας μικρός Περικλής Αντωνόπουλος, τι καλά που ίσως συνεχιστεί η ιστορία που ο πατέρας σου ξεκίνησε», μερίμνησα να μη ξεχάσω να πω στον γιο του συχωρεμένου, στον Χρίστο.

Είθε!

Να είσαι καλά εκεί που πήγες Περικλή!

Κρίμα που δεν μπορείς να μας πεις πώς περνάς εκεί γιατί, το ξέρω, θα το 'κανες με ΜΕΓΑΛΗ ευχαρίστηση και θέλοντας πάντα να κερνάς εκείνο το ουζάκι!!!

Να μας λείψουν τα φλερτ σας...

Κάτι δεν παει καλά! Κάτι δεν καταλαβαίνω! Τόσα χρόνια δεν μου την «πέφτανε» και τώρα... πέφτουν τα φλερτ αβέρτα!
Με το κιλό!
Έλα Θεέ και Κύριε!
Τι άλλο έμελλε να δούμε!

Βλέπω άντρες που ενώ ποτέ παλιά δεν σήκωναν το βλέμμα τους να με δουν ξαφνικά τώρα μας βγαίνουν και ενδιαφερόμενοι εραστές!

Καλά ρε παιδιά τόσα χρόνια τι κάνατε; Πού ήσασταν;
Δέκα είναι τα ρημάδια!
Δεν είναι ούτε ένα ούτε δυο τα χρόνια που τριγυρνάμε άνευ συντρόφου! Solo! Νέτη - σκέτη!
Τώρα με είδατε όλοι σας;
Και δεν είναι τίποτα με φέρνουν και σε δύσκολη θέση! Ποιον από όλους να διαλέξω;

Μπα, κάτι συμβαίνει...!

Και το πιο αστείο είναι ότι μας φλερτάρουν και οι τέτοιοι... κατάλαβες;
Οι έτσι... οι "κουσουρεμένοι".
Βγάλαμε το βυζί μας, δηλαδή, και νόμισαν ότι "κουσουρέψαμε"!!!
Έλα βρε μ-ο-ι-ν-ί στον τόπο σου!
Πού ΄σαι βρε Χάρη να μας τα πεις γιατί δεν έχω τα διαλυτικά στο laptop μου!

Ίσα – ίσα τώρα είναι που ανέβηκαν οι μετοχές μου, τώρα που πήρα και ΤΟΝ τίτλο!
Τον επιτιμητικό τίτλο ΑΜΑΖΟΝΑ, που σύμφωνα με τον μύθο – ο μόνος μύθος που μ’ αρέσει – αυτές οι μονόστηθες γυναικάρες και πολεμίστριες κατάγονταν από τον Εύξεινο Πόντο.
Πόντια, Αμαζόνα και με ένα βυζί, δηλαδή, έγινα... αντί για «πόντια και με έναν ομάτ»!

Να μας λείψουν τα φλερτ σας, καλοί μου κύριοι!

Κρατήστε τα για πάρτι σας....

Ένα ΠΑΡΤΙ μα τι ΠΑΡΤΙ!

Σήμερα νοιώθω μια ιδιαίτερη έμπνευση και, τι μου ‘ρθε, έφτιαξα άλλο ένα blog σαν να μη μου ‘φταναν τα δυο που ήδη έχω.
Το χωριό μου σκεφτόμουν, για το οποίο δημιουργήθηκε το blog, και το πολύτιμο κομμάτι γης που κάποτε, πριν 32 χρόνια, με βρισιές και με άχτι είχα αφήσει πίσω μου ρίχνοντας, ασφαλώς, και την γνωστή ΜΑΥΡΗ πέτρα.

Ποιος, άραγε, ήταν ο πραγματικός λόγος που μ' έφερε στο σημείο να πω το ΜΕΓΑΛΟ ΑΙΣΙΧΤΙΡ και να φύγω από εκεί;
Να ‘ταν η φτώχεια μας, να ‘ταν η αγανάκτηση από τον πατέρα μου, η αγανάκτηση από την καλλιέργεια των καπνών, η αγανάκτηση από τους αγροίκους χωριανούς που με το που με ‘βλεπαν να μιλώ με αρσενικό ξεκινούσαν τον πόλεμο φέρνοντάς με αντιμέτωπο με τον αιώνιο εχθρό, τον ίδιο τον πατέρα μου;

Με ποιους αρσενικούς, δηλαδή, να μιλούσα που στο χωριό μου όλο κι όλο κανα δυο τρεις θα υπήρχαν. Και εκείνοι ακατάλληλοι...

Και μια και θυμήθηκα τους αρσενικούς του χωριού μου ας γράψω για το ιστορικό μας ΠΑΡΤΙ!

Ο Σταμάτης, παπά γιος και μορφονιός, συχωρεμένος σήμερα, είχε οργανώσει ένα πάρτι - σπάνιο φαινόμενο για τον καιρό εκείνο τα πάρτια...!
Το δικό μας σπίτι που πάντα προσέφερε μπόλικα θηλυκά και που αναπόφευκτα έλκυε και τα βλέμματα των περαστικών, κυρίως των αρσενικών, τον καιρό εκείνο είχε στην διάθεση για πάρτι τρία κομμάτια.
Εμένα, την επόμενή μας, την Ρίκα (Φρειδερίκη και βαφτισιμιό της τότε βασίλισσάς μας... αμέ...) και την τελευταία στην σκάλα των 13 αδελφών, την Μαρία.

Επόμενο ήταν να παραχωρήσουμε τις θηλυκές μας παρουσίες και μάλιστα να παραβιάσουμε τους "κανόνες της καλής συμπεριφοράς" και να κάνουμε στο πάρτι την νεανική βλακεία, να καπνίσουμε.

Και το γεγονός σαν να έχει δημοσιευτεί στην τοπική εφημερίδα και πρωί- πρωί είχε αρχίσει το μακελειό με ήρωες τον πατέρα μου και εμάς, τις τρεις χάριτες, τις κόρες του.

Εγώ δεν κατάφερα ποτέ να σηκώσω χέρι αλλά η Ρίκα δεν καταλάβαινε τίποτα και δώστου τα χέρια και τα πόδια σε ένα τρικούβερτο παιχνίδι που ούτε καν οι καλές διαθέσεις του Spielberg θα κατάφερναν να σκηνοθετήσουν την τέλεια σκηνή....

Ζωντανή την κουβαλώ την σκηνή στο μυαλό μου ίσως επειδή την ίδια ώρα περνούσε από τον δρόμο ο Δεσπότης με το επιτελείο του για να παν στην εκκλησιά....

Έπρεπε και αυτοί εκείνη την ώρα να περάσουν;;;;