Monday, February 25, 2008

ΚΙ ΕΝΑ AWARD ΑΠΟ ΣΟΥΗΔΙΑ...


«Επιτέλους βρήκα δυο blogs από Ελλάδα», λέει με ευχαρίστηση η σουηδή Marlene και εννοεί το δικό μου και της Ingabritt Τομπουλίδου, Aktuellt i Grekland = Επίκαιρα στην Ελλάδα

Όπως εγώ είμαι ελληνίδα στην Σουηδία και γράφω για Έλληνες η Ingabritt είναι σουηδέζα στην Ελλάδα (συγκεκριμένα στη Νάουσα) και γράφει για σουηδούς. Έχουμε και κάποια άλλα κοινά αλλά δεν είναι το θέμα μας...

Η Marelen λοιπόν θέλησε να μας απονέμει έναν τιμητικό τίτλο που λέγεται ”you make my day award”

Ένα Award εξοικονομήσαμε λοιπόν!
Καλό κι αυτό!

Σ’ ευχαριστώ Marlene, TACK SÅ MYCKET!
You really made my day today και εύχομαι να συνεχίζω να σου τη φτιάχνω τη μέρα!
Και η Marlene από το Göteborg της Σουηδίας και η Ingabritt από τη Νάουσα ξέρουν ελληνικά! (είναι παντρεμένες με Έλληνες και ίσως είναι από την περίπτωση που έλεγα τις προάλλες... . τα καλά ελληνόπουλα επέλεξαν σουηδέζες)... ςςςςςς... μη μας ακούσουν ;-)

Και υπόσχομαι ότι θα το διαβιβάσω κι’ εγώ σε άλλα blogs που φτιάχνουν την δική μου μέρα/διάθεση και αυτά είναι: ΩΡΑ ΕΛΛΑΔΑΣ, Φουρτούνα στο Αιγαίο και Sweet December!

Να, κάτι τέτοια με προβληματίζουν και με βάζουν σε δίλημμα – κι άλλα blogs μ’ αρέσουν αλλά δε γίνεται να απονέμω τον τιμητικό τίτλο σε όλα...

ΣΥΝΕΧΙΖΩ ΜΕ DALAI LAMA...

....σαν συνέχεια από το προηγούμενο post!

Ερώτηση:
Όπως λεει ένας ύμνος του Γερμανού ποιτή του 17ου αιώνα Πολ Κερχαρντ «Η ανησυχία, οι στενοχώριες και τα βάσανα /δεν φτάνουν στο Θεό/ μόνο την προσευχή μας ακούει Εκείνος». Συνήθως όταν ανησυχούμε, το μόνο που καταφέρνουμε είναι να κάνουμε τα πράγματα χειρότερα...

Απάντηση:
Μου άρεσαν πολύ αυτοί οι στίχοι και το νόημά τους.
Εμείς πιστεύουμε ότι όταν αυτό που μας προβληματίζει μπορεί να λυθεί, δεν υπάρχει λόγος να απελπιζόμαστε.
Όταν δεν μπορούμε να αλλάξουμε τίποτα, τότε και πάλι δεν βοηθά η απόγνωση. Γιατί θα πρέπει να ανησυχούμε όταν ένα πρόβλημα μπορεί να λυθεί;
Όταν υπάρχει λύση δεν χρειάζεται να φοβόμαστε.
Από την άλλη, όταν κάτι είναι οριστικό και αμετάκλητο, θα πρέπει να το πάρουμε απόφαση και να αποδεχτούμε την κατάσταση. Δεν ωφελεί σε τίποτα να ανησυχούμε. Το μόνο που καταφέρνουμε με τις ανησυχίες είναι να σπαταλάμε τη δύναμή μας.
Η συμβουλή που δίνω εγώ είναι: «Να ελπίζεις για το καλύτερο και να είσαι προετοιμασμένος για το χειρότερο».
Άλλωστε, εμείς οι βουδιστές πιστεύουμε στο κάρμα, «στη σχέση αιτίας – αποτελέσματος».
Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζεις, κάθε φορά που σε βρίσκει ένα μεγάλο κακό, ότι η αιτία για τα βάσανά σου είναι τα προηγούμενα λάθη σου.
Έτσι παύεις να είσαι αμέτοχος και αναλαμβάνεις την ευθύνη για το πεπρωμένο σου.
Αυτή η αντίληψη μπορεί να βοηθήσει πολύ τους ανθρώπους να νικήσουν το φόβο και την απελπισία...

Μ’ αρέσει ο κύριος... όχι πως αυτά που λεει δεν τα ‘ξερα (γι αυτό άλλωστε ψάχνω την αιτία του καρκίνου) αλλά ίσως εμπεδώνουν καλύτερα - περισσότερο!

Saturday, February 23, 2008

ΜΕ ΣΥΝΑΡΠΑΖΕΙ Ο DALAI LAMA!!!


Διαβάζω ένα βιβλίο που μου ‘φεραν στα γενέθλια και βρίσκομαι σε διαλογισμούς...
Λέγεται «Συμπόνια και σοφία» και είναι αποσπάσματα από συνεντεύξεις που έχει πάρει η Felizitas von Schönborn από τον Δαλάι Λάμα η οποία και γράφει το συγκεκριμένο βιβλίο που είναι από τις εκδόσεις «Κριτική»

Θα ήθελα να παραθέσω μερικά κομμάτια εδώ - αυτά που μέχρι στιγμής με εντυπωσίασαν περισσότερο αν και πολύ δύσκολο επειδή είναι πολλά τα σημεία που με βάζουν σε διαλογισμό και σκέψη...

Ερώτηση: πιστεύετε ότι η συνάντηση των θρησκευτικών αρχηγών στην Ασίζη το 1986, με πρωτοβουλία του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β´, και η κοινή προσευχή τους για την παγκόσμια ειρήνη είναι απόδειξη ότι οι θρησκείες μπορούν πράγματι να συνεργαστούν;

Απάντηση: α) ...όλες οι θρησκείες έχουν την ίδια αποστολή: το καλό της ανθρωπότητας!

Να, όμως, που εις το όνομα της θρησκείας γίνονται οι περισσότεροι πόλεμοι...


β) ... κάποιοι γοητεύονται από την διδασκαλία του χριστιανισμού για έναν Θεό-Δημιουργό και Πατέρα των πάντων ενώ άλλοι στρέφονται στο βουδισμό γιατί τους αγγίζει περισσότερο η ιδέα του ανθρώπου που είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του.

Αυτό έλειπε ένα Θεούλης να τους προλαβαίνει όλους από την μια άκρη του κόσμου μέχρι την άλλη...

γ) ... οι θρησκευτικές παραδόσεις μπορούν να συνυπάρξουν. Δεν πρέπει να πολεμούν η μια την άλλη αλλά ούτε και να γίνουν ένα!

Σεβασμός λοιπόν στα πιστεύω του άλλου με οποιονδήποτε τρόπο κι αν πιστεύει...

Ερώτηση: είναι εντυπωσιακό το πόσο διαφορετικά παρουσιάζονται ο Ιησούς και ο Βούδας Γκαουτάμα. Ο Βούδας κάθεται χαμογελαστός σε ένα λωτό ενώ ο Ιησούς, προσωποποίηση του πόνου, κρέμεται από έναν ξύλινο σταυρό...

Απάντηση:
θα μπορούσα να πω ότι η διαφορά οφείλεται στο ότι ο Βούδας ήταν ένας αγαπητός πρίγκιπας ενώ, αντίθετα, ο Ιησούς είχε ξεσηκώσει τους εβραίους ιεράρχες και τους Ρωμαίους εναντίον του. Άρα, λοιπόν, προέρχονται από διαφορετικές τάξεις...

Μόλις το διάβασα αυτό ένα χαμόγελο ζωγραφίστηκε στα χείλη μου, περίπου σαν αυτό στην φωτογραφία, και δεν θα ‘θελα ποτέ μα ποτέ να σβήσει - θέλω να το κουβαλώ μαζί μου παντού και πάντα...

Επιτρέπεται να γουστάρω τον χαμογελαστό Βούδα περισσότερο από τον μαρτυριάρη τον Ιησού;

Thursday, February 21, 2008

ΤΡΕΙΣ ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ ΣΤΟ QUEENS THEATRE!


Η μικρούλα ελληνίδα, Ζωή, από το «lost and found» της Lufthansa στην Φρανκφούρτη, με στενοχώρησε σήμερα!
Λυπήθηκε που δεν βρέθηκε η φωτογραφική κάμερα που είχα ξεχάσει στο αεροπλάνο, από Νέα Υόρκη για Φρανκφούρτη, στο πρόσφατό μου ταξίδι.

Δε βαριέσαι για την μηχανή, ας την χαρεί αυτός που την πήρε, αλλά τις φωτογραφίες από το τελευταίο μου βράδυ στην Νέα Υόρκη και από την εκδήλωση στο Queens Theatre, χίλιες και μια μηχανές δεν τις αναπληρώνουν!

Είχα παει με την συντοπίτισσα και αναγνώστριά μου, Ιωάννα από την Αστόρια, να δούμε το χορευτικό συγκρότημα «Ο κύκλος» που είχε πάει από την Θεσσαλονίκη στην Νέα Υόρκη για μια παράσταση και οι φλασίες μου, στο θέατρο, η μια την άλλη διαδέχονταν!

Την ανιψιά μου την Βέρη, κόρη ενός ιερέα εξαδέλφου μου, ήξερα ότι θα την έβλεπα στο χορευτικό επειδή όμως αυτή δεν το ήξερε έπαθε την φλασιά της βλέποντάς με και την μετέδωσε και σε μένα!
Πριν ακόμα συνέλθω από την πρώτη έκπληξη βλέπω την Ιωάννα να αγκαλιάζει και να μιλά σ’ έναν τύπο που τελικά ήταν ένας συχωριανός μας, ο Νίκος Καλογιαννίδης, που επίσης ανήκε στην ομάδα και παθαίνω κι εκεί άλλη μια φλασιά!
Καλά για τον Νϊκο δεν το συζητώ – αυτού του ερχόταν ευκολότερο να πιστέψει πως ο ίδιος βρισκόταν στην Στοκχόλμη και όχι εγώ στην Νέα Υόρκη...

Και μιλώντας εγώ με τον Νίκο έρχεται ένας κύριος από το ίδιο γκρουπ και μου συστήνεται σαν Γιώργος Πεγκλίδης!
Το όνομα Πεγκλίδης παλαιότερα έχει αφήσει ιστορία στο γυμνάσιο των Κάτω Πορροίων Σερρών, όπου πήγαινα κι εγώ, και αναπόφευκτα ξεφώνησα «Πεγκλίδης λεγόταν ο μαθηματικός μου στο γυμνάσιο!¨
«Ε, ο πατέρας μου θα ‘ταν», άκουσα τον Γιώργο να λεει... Ε ΟΧΙ άλλη έκπληξη, βρε παιδιά, δεν την αντέχω!!!
Τρίτωσε το «κακό!»

Και στα παρασκήνια του θεάτρου πάνω στις χαρές και στις φλασιές μας βγάλαμε φωτογραφίες ένα σωρό με τους πέντε: εμένα, την Ιωάννα, την Βέρη, τον Νίκο και τον Γιώργο Πεγκλίδη... που ποιος ξέρει αυτή τη στιγμή πού βρίσκονται!

«Πω, πω θα τις δείξω στον πατέρα μου.... άσε που φοβάμαι μη βάλει και τα κλάματα» έλεγε ο Γιώργος για τον 75άχρονο, τώρα, πατέρα του!

Ω, ναι την θυμάμαι την ευαισθησία του Πεγκλίδη εγώ!
Παρά τις αρνητικές εμπειρίες άλλων μαθητών του εγώ θυμάμαι τα υγρά του μάτια την ημέρα της αποφοίτησής μου από το γυμνάσιο, την ημέρα του αποχωρισμού της τάξης μου! Το 1973 ήταν; Ούτε που θυμάμαι...
(δεν θυμάμαι καν την χρονιά που αποφοίτησα από το γυμνάσιο... αλλά άλλο καπέλο αυτό!)

Τον έβλεπα σαν κηδεμόνα εγώ τον Κύριο Χρίστο Πεγκλίδη και τον αγαπούσα - τον αγαπούσα με ιδιαίτερο τρόπο!
Πόσο λυπάμαι που δεν μπόρεσα να του δώσω την χαρά που έφερε η συνάντηση του γιου του με μια παλιά του μαθήτρια από Στοκχόλμη, στην Νέα Υόρκη....

Η φωτογραφία, με τον ποντιακό χορό, είναι από την σελίδα του χορευτικού συγκροτήματος ΚΥΚΛΟΣ

Wednesday, February 20, 2008

ΞΕΧΝΩ ΕΓΩ ΤΟΝ ΘΕΜΗ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ;

Δεν είναι δυνατόν, βέβαια, να ξεχάσω να γράψω για τον Θέμη Λαζαρίδη (στην φωτογραφία) που γνώρισα στην Νέα Υόρκη, αυτόν που μόλις διάβασε ότι επρόκειτο να ταξιδέψω για εκεί μου έστειλε mail να βρεθούμε για καφέ!

Και βρεθήκαμε - όχι για καφέ αλλά για ψάρι στο Elias corner, στην Astoria.

Είχα διαβάσει νωρίτερα για τους αγώνες του όσον αφορά το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας μας και λίγο πολύ ήξερα το θέμα της συζήτησης αλλά ο πόντιος, ο Θέμης μας, μ’ έχει αφήσει άναυδη που επιμένει στην αλλαγή του συστήματος και που δεν πτοείται από το «ένα χελιδόνι δεν φέρνει την άνοιξη!»

«Δεν γίνεται να αλλάξεις ολόκληρο σύστημα - δεν γίνεται να αλλάξεις τον έλληνα και την νοοτροπία του», επέμενα να του λεω εγώ διότι μιλούσα από εμπειρία!

Εγώ άντεξα τρία χρόνια να προωθώ τα εκλεκτά ελληνικά κρασιά στην αγορά της Σουηδίας – από δική μου πρωτοβουλία, έτσι, για την ΕΛΛΑΔΑ ρε ΓΑΜΩΤΟ, που λεμε, αλλά ο Θέμης επέμενε ότι θα αντέξει στον δικό του Γολγοθά για δέκα χρόνια!

Μακάρι!
Εγώ το μόνο που του εύχομαι είναι ΚΟΥΡΑΓΙΟ!

Αν και φοβάμαι ότι πολλά δεν θα καταφέρει είμαι, ωστόσο, σίγουρη ότι έναν λίθο, για τα θεμέλια της ριζικής αλλαγής του ξεφτίλα συστήματος που μόνο στην χώρα μας βλέπεις, θα ρίξει!
Είθε Θέμη οι λίθοι σου να ‘ναι περισσότεροι!
Πολύ περισσότεροι από έναν!

Μπείτε οι ίδιοι στο blog που διατηρεί, στο GREEK UNIVERSITY REFORM FORUM όπου καθημερινά γράφει σχετικά με το θέμα και όπου επίσης σχολιάζουν άλλοι επιστήμονες και μη.

Α, ξέχασα να συστήσω τον Θέμη – γεννήθηκε κάπου κοντά στην Θεσσαλονίκη, σπούδασε εκεί αλλά εδώ και 20 χρόνια ζει στην Νέα Υόρκη και σήμερα εργάζεται σαν αναπληρωτής καθηγητής χημείας σε πανεπιστήμιο κάπου στο Harlem της Νέας Υόρκης.... sorry αν δεν τα λεω «όπως πρέπει» Θέμη...


Και αν πάτε μια βόλτα από το Elias Corner, στο 31 street και 24 avenue στην Astoria αν θυμάμαι καλά, προσέξτε το μηχάνημα αυτό στην φωτογραφία που μου θύμισε τα παλιά καλά χρόνια – μεταξύ άλλων έχω κάνει και σερβιτόρα, στην Σουηδία, κάποτε... και ξέρω από τέτοιες αντίκες!

Tuesday, February 19, 2008

ΔΕΝ ΤΑ ΒΑΖΕΙ ΚΑΤΩ ΜΩΡΕ....


Σ' έναν αναγνώστη μου θέλω να δώσω όλα μου τα συγχαρητήρια επειδή στην ηλικία των 57 προσπαθεί να μάθει τον κόσμο του υπολογιστή και το χάος του internet.

Διαβάζοντας το κειμενάκι που σήμερα μου έστειλε με mail: jia sou simela mou ti kanis ise kala kathe mera diava zo to blog mou aresoun kai emis kala ixa ligo gripi jia fto den akoustika pola filia sagapo poli καταλαβαίνετε ότι ίσως ούτε καν το δημοτικό σχολείο έχει βγάλει!
Ή ότι δεν πήγε σε σχολείο εδώ, στην Σουηδία, διότι από εδώ είναι ο συγκεκριμένος αναγνώστης!

Δεν γράφω περί τίνος πρόκειται - που κατά καιρούς μου στέλνει κάποια mail - διότι το θέμα δεν είναι το ίδιο το πρόσωπο αλλά η διάθεση και ο αγώνας του για μάθηση και για προσωπική εξέλιξη!
Ξέρω ότι κάθεται μπροστά στον υπολογιστή των παιδιών του και μόνος προσπαθεί να μάθει να εξοικειωθεί με το διαδίκτιο!

Κάπως έτσι είχα ξεκινήσει κι εγώ πριν περίπου δεκαετίας...

Συγχαρητήρια και πάλι καλέ μου αναγνώστη!
Κι εγώ σ’ αγαπώ - περισσότερο επειδή δεν τα βάζεις κάτω!!!
Συνέχισε τον αγώνα σου και μη ξεχνάς ότι ο δρόμος για την Ιθάκη έχει περισσότερο ενδιαφέρον από την ίδια την Ιθάκη!!!!
Fortsätt utvecklingen!!!

ΥΓ: λεω μόνο ότι πρόκειται περί γυναίκας κι εμείς οι γυναίκες, πώς να το κάνουμε, ήμαστε περισσότερο θηρία στις αποφάσεις μας!!! Αρκεί να τις παίρνουμε...

Monday, February 18, 2008

ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΟΣ Ο ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ!

Στο 72 Street του Queens στη Νέα Υόρκη υπάρχει η εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης όπου και εκκλησιάστηκα δυο φορές πρόσφατα που με φιλοξενούσε εκεί κοντά η φίλη και αναγνώστρια Μαίρη.

Βλέποντας στην εκκλησία την εικόνα του Αγίου Γεωργίου (στην φωτογραφία) θυμήθηκα την νοητική εικονοπλασία με πολλούς Αη Γιώργηδες που κάποτε έκανα - Διαβάστε πρώτα το σχετικό κείμενο για να καταλάβετε την όλη έννοια.

Στις 18 Ιουνίου είχα γράψει το κείμενο «και ιεροτελεστία και εικονοπλασία» για το blog μου αλλά πέρασε πολύς καιρός, δεν θυμάμαι πόσος, για να σκεφτώ τον συνδυασμό!

Το νοσοκομείο που είχα κάνει την μαστεκτομή πέρυσι τον Μάρτιο λέγεται Sant Görans που ερμηνεύοντάς το στα ελληνικά σημαίνει ακριβώς Άγιος Γεώργιος!

Θυμάμαι πόσο είχα ανατριχιάσει όταν συνδύασα τους Άγιους Γεώργηδες, της εικονοπλασίας μου, που τρέχοντας με τα άλογά τους σκότωσαν το θηρίο και το έβγαλαν από μέσα μου με το νοσοκομείο Sant Görans εκεί όπου με εγχείρησαν και έβγαλαν τον όγκο από μέσα μου...

Ανατρίχιαζα από φόβο, από χαρά, από ικανοποίηση, από δέος, από ευχαρίστηση...

Η Μαίρη έχει γράψει μια ενδιαφέρουσα εκδοχή για τον Άγιο Γεώργιο ΕΔΩ