Sunday, December 31, 2006

Great Britain - Grand Hotel!







Ήρθε χθες, στην Στοκχόλμη, ο "επίκουρος" με την γυναίκα του και τον γιο του!
Από το blog με γνώρισε, ο άνθρωπος, Ιάκωβο τον λενε κανονικά, και μια και σκόπευαν να ανέβουν, γιατί να μην βρεθούμε, σκέφτηκε...
Πολύ λογικό!

Να, όμως, που μια φίλη μου, ναι και καλά, ήθελε να μου βάλει ψύλλους στ’ αυτιά!

-Και ποιος είναι, και ποιοι είναι, και πού τους ξέρεις, και αφού δεν τους ξέρεις, και αφού ποτέ δεν τους είδες...

-Ηρέμησε χριστιανή μουυυυ....!
Σαν τι μπορεί, δηλαδή, να με κάνουν;
Θα με φάνε; θα με σκοτώσουν; θα με βιάσουν; ομαδικά; έτσι, πατέρα, μάνα, γιος...;

Μα, για να συνέλθουμε, λεω εγώ!
Για να σταματήσουμε να φοβόμαστε έτσι παράλογα και μυστήρια!
Για να μαζέψουμε τα αγκάθια μας γιατί βγάζοντάς τα έξω, όπως τον σκαντζόχοιρο, προκαλείς και τον άλλον και τα βγάζει, μετά, κι αυτός... και τότε είναι που ξεκινά ο πόλεμος των φόβων, των παρεξηγήσεων, των μισών...

Τους πήγα, λοιπόν, σ’ ένα κινέζικο.
Ήταν το παράπονό του, πριν ακόμα ανέβει, ότι στα κινέζικα της Ελλάδας χορτασμός δεν υπάρχει!

Και φάγαμε, και φάγαμε, και ξαναφάγαμε, και σκάσαμε, και από πάνω φάγαμε και επιδόρπιο...
Με 45 ευρώ, παρακαλώ, σκάσαμε 4 άτομα!

Τι το ‘θελα, όμως, και πήρα κρασί, μετά, στο Grand Hotel που ήθελαν να παν και να δουν πώς είναι κι εδώ τα μεγάλα και τρανά ξενοδοχεία.

(Μ’ ένα ποτήρι κρασί πονά σήμερα το κεφαλάκι μου...με δυο ή με τρία τι θα έκανε, αναρωτιέμαι...)

-Μα τι εξυπηρετικοί και χαμογελαστοί είναι όλοι, εδώ, αναρωτιόνταν οι έλληνες (από Ελλάδα)!
-Πού να πας στο Great Britain, στην Αθήνα... πρώτα θα γίνει "σκανάρισμα" από όλους και ΑΝ μπεις, μετά, για το ποτό σου...

Ε, έτσι ήμαστε εμείς, εδώ!
Χαμογελαστά και ευγενικά εξυπηρετούμε τον τουρίστα πελάτη, και το χρήμα του να μας αφήσει αλλά και να μας ξανάρθει!

Άντε, με το καλό να μας μπει!
Το 2007!


Saturday, December 30, 2006

Αιωνία η μνήμη.... αθάνατε νεκρέ!

+ ;-)

Πώς λεμε, ούτε στον εχθρό μου το εύχομαι!
Έτσι, έτσι!
Έτσι ένοιωσα μόλις άνοιξα το laptop και τον είδα με το σκοινί γύρω στο λαιμό!

Ναι, γαμώτο, τον πόνεσε η ψυχή μου!
Πέστε ότι θέλετε αλλά εγώ τον πόνεσα!

Όσο κτηνώδεις και να ‘ταν οι πράξεις του εγώ πάλι τον πόνεσα!
Όσο απάνθρωπος κι αν υπήρξε εγώ αυτή την στιγμή τον πονώ!

Σοκαρίστηκα μόλις είδα την φωτογραφία του... και εκείνο το σκοινί εκεί, βρε παιδί μου!!

Το συζητούσαν, βέβαια, αυτές τις μέρες, έχουν πει ότι ίσως και πριν την αλλαγή του χρόνου να γίνει το «κακό», αλλά κάπου, έλεγα, μήπως και αλλάξει το σκηνικό!
Μήπως, όπως συνήθως συμβαίνει σε φιλμ, το τελευταίο δευτερόλεπτο συμβεί κάτι και έχουμε αλλιώτικες εξελίξεις και αλλιώτικα νέα σήμερα...

Διότι εδώ, που τα λεμε, δεν είναι και πολύ σίγουρο ότι ο ακαριαίος θάνατος είναι και η χειρότερη τιμωρία για ένα κτήνος σαν κι αυτόν... αλλά τι να τον πεις, τώρα, τον άνθρωπο! Τον συχωρεμένο!


Κτήνος ξεκτήνος το κεφαλάκι του το ‘χει φαει το σκοινί της τιμωρίας!
Της τιμωρίας που οι πολιτισμένοι δημοκρατικοί αποφασίζουν!
Τέτοιοι, δηλαδή, που κάνουν και τέτοια και χειρότερα αλλά... με πολιτισμένο τρόπο!

”Made in USA” ή ”made ιn…κάπου αλλού”!

Κάπως έτσι έκανα και τότε, πριν καλά-καλά αρχίσει ο πόλεμος στο Ιράκ!!
Εδώ ο Bush έμπαινε στο Ιράκ για σκοτωμούς κι εγώ, μέχρι να αρχίσει το πανηγύρι των βομβών, που με τόση ευχαρίστηση τα νέα παιδάκια των αμερικάνων είναι εξασκημένα να πετούν, έλπιζα μπας και αλλάξει το σκηνικό.

Μπας και γίνει κάτι άξαφνο, κάτι απρόσμενο και απρόβλεπτο, και με ειρηνικό τρόπο επιλύσουν τα προβλήματα!
Μπααα!

Ας μαζέψω, λοιπόν, κι εγώ, τις ειρηνικές μου διαθέσεις και παω στην κουζίνα να κάνω τον πρωινό μου καφέ που με το σοκάρισμά μου τον ξέχασα κιόλας....

Αιωνία σου η μνήμη, λοιπόν, Saddam Hussein!

Friday, December 29, 2006

Αναλαμπές στην Στοκχόλμη!


Νοιώθω μια παράξενη παιδική χαρά σήμερα...
Να ‘ναι ο ήλιος και η λιακάδα;
Μα δεν είναι, σήμερα, η πρώτη μέρα με λιακάδα!

Φέτος ούτε χιόνια μας έφερε ο Θεούλης, ακόμα, ούτε κρύα...και οι σουηδοί είναι όπως το ψάρι στην στεριά...

Περιμένουν, οι φουκαριάρηδες, το χιόνι, να πανε για σκι.
Ολόκληρη εβδομάδα αφιερώνει, ακόμα και το εκπαιδευτικό σύστημα, για να πάνε τα παιδιά για σκι!
Ναι, βέέέβαια, έχουμε εδώ και τις χειμερινές διακοπές..
Τις φθινοπωρινές, τις χειμερινές, τις θερινές, τις των Χριστουγέννων, τις του Πάσχα... και παει λέγοντας.

Έτσι, όλες τις εποχές χρειάζονται τα παιδιά διακοπές αλλά κυρίως τον χειμώνα! Αυτές είναι οι πιο Άγιες!

Πώς λεμε εμείς: αν δεν κάνω τα μπανάκια μου δεν νοιώθω να πέρασε χρονιά, έτσι και οι σουηδοί λενε: αν δεν κάνω τα σκι-άκια μου δεν νοιώθω να πέρασε χρονιά ολόκληρη...
Έτσι είναι αυτά!

Έγραφε σήμερα στην εφημερίδα, DN, (βλέπετε; έμαθα σήμερα να linkάρω) ότι υπάρχουν σουηδοί που τους πιάνει η κατάθλιψη αν δεν δουν το κάτασπρο εκείνο χιόνι!

Δεν με εκπλήσσει καθόλου!
Τα ίδια δεν λέμε κι εμείς όταν δεν βλέπουμε ήλιο;

Αλλά κάτι άλλο μου συμβαίνει εμένα σήμερα, μιας και αυτά δεν τα πολυ-πιστεύω... διότι εγώ δεν νομίζω η ευτυχία έγκειται στον ήλιο... στο χιόνι... στην βροχή, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα!

Μα τι να μου συμβαίνει και νοιώθω, έτσι, πανέμορφα;
Κάτι περίεργο, κάτι απερίγραπτο νοιώθω...

Λες να μου συμβει κάτι το ιδιαίτερο σήμερα;
Μα και γιατί σήμερα;

Τα κλείνω όλα και φεύγω έξω.... να δω... να ακούσω... να σκευτώ... να προκαλέσω την μοίρα μου...να φέρω και νέα...

Καλή μου επιτυχία ;-)

Η φωτογραφία από εκδρομή μας σε απέραντα και ατελέιωτα χιονομέρη της Σουηδίας με τον επίσης ατελίωτο ήλιο....

Wednesday, December 27, 2006

Στην αποτυχία ΝΑΙ στην απραξία ΟΧΙ!


Το ότι και οι αποτυχίες είναι «επιτυχημένες» προσπάθειες το ήξερα.
Μην φιλοδοξούμε, δηλαδή, μόνο να πετυχαίνουμε σε προσπάθειές μας διότι τότε πιο δύσκολα θα παίρνομαι βήμα για νέες εξορμήσεις!

Ασφαλώς η επιτυχία είναι το ιδανικό αλλά πάντα να έχουμε και την περίπτωση της αποτυχίας, κάπου, στο σκεφτικό μας!

Εδώ, στην Σουηδία, με οποιοδήποτε τρόπο προσπαθούν να κρύψουν τις αποτυχημένες τους επιχειρήσεις, αυτές που μπήκαν σε πτώχευση κλπ., ή οποιεσδήποτε προσπάθειες, που δεν πήγαν και τόσο καλά!
Κακώς!
Πολύ κακώς, διότι η προσπάθεια μετρά κι όχι μόνο η επιτυχία!
Διότι και από την αποτυχία ακόμα συσσωρεύουμε εμπειρίες που αργότερα, σε επόμενα βήματά μας, μας φαίνονται χρήσιμες!

Δυστυχώς μόνο ένα πολύ διαυγές μυαλό μπορεί να αντιληφθείς κάτι τέτοιο και τέτοια μυαλά πολλά δεν υπάρχουν!!

Το διάβαζα σήμερα σε ένα περιοδικό που εκδίδεται από την σουηδική οργάνωση «οι επιχειρηματίες»
Μου άρεσε το κείμενο αλλά δεν με εξέπληξε αφού την φιλοσοφία αυτήν την έχω εδώ και καιρό και προσπαθώ, μάλιστα, να την διαλαλώ.
Ακόμα και στα παιδιά μου προσπαθώ να το μεταδώσω αλλά και σε άλλους...

Εμένα με ενοχλεί η απραξία κι όχι η αποτυχία!

Αυτό που με εξέπληξε, ωστόσο, στο κείμενο, είναι το γεγονός ότι στην Αμερική γράφουν πίσω από την visiting card τις αποτυχημένες επιχειρήσεις ή προσπάθειές τους!

Μπράβο τους!
Να, κάτι τέτοια κάνουν και τους παω, τους ανθρώπους!
Όσο να ‘ναι έχουν κι αυτοί πολλά καλά.
(Αργότερα θα αναφέρω κι άλλα τους καλά που βίωσα όταν ζούσα εκεί...)

Κι εγώ, λοιπόν, την επόμενη φορά που θα παραγγείλω νέες κάρτες, θα γράψω πίσω ότι την ιδέα του ΓΥΡΟΥ (αυτόν τον γύρο με πίτα κλπ...) τον έφερα εγώ, εδώ, στην Σουηδία... αλλά τον πούλησα μετά σε τούρκους, για peanuts!
Το 1977 ήταν θαρρώ, ξεχνώ πολύ εύκολα...

Και σήμερα το προτιμούν οι σουηδοί ίσως το ίδιο συχνά όπως το Mac Donalds!

Αυτά κι άλλα πολλά!

Tuesday, December 26, 2006

Σήμερα είμαι τιμωρημένη...



Χθες, μετά το γεύμα, εκείνο της γαλοπούλας που έλεγα, έγινε και η διανομή των δώρων - μια συνήθεια που για κάποια χρόνια την είχα σταματημένη αλλά μπήκαν τώρα και οι κοπελιές των γιων μου στη ζωή μας και ξανά αλλάζουμε στις νόρμες...

Οι γιοι μου θέλουν, λεει, να με τιμωρήσουν και σαν τιμωρία μου φέρανε δώρα βιβλία.

Δεν γνωρίζω τον λόγο αλλά από τότε που εγώ άρχισα να γράφω κάτι δεν πάει καλά με την ανάγνωση άλλων βιβλίων. Δεν διαβάζω άλλα βιβλία, αν και αυτό ακριβώς όφειλα, ίσως, να κάνω!
Αλλά κάτι που πρόσφατα μου είπε ο σκηνοθέτης, Θόδωρος Αγγελόπουλος, κάπως με ηρέμησε - ούτε αυτός βλέπει άλλα φιλμ...

Στο στιχάκι πάνω στο δώρο, ναι, σαν ποιητές γράφουμε και στιχάκια, γράφει ο μεγάλος μου κάπως έτσι: για να τείνεις το βλέμμα και το ενδιαφέρον σου και σε κάτι άλλο εκτός από το laptop... εννοώντας να ασχοληθώ και με άλλα κι όχι μόνο με το γράψιμο.

Γι αυτό, λοιπόν, μέχρι να διαβάσω τα δύο βιβλία, δώρα μου, δεν θα ασχοληθώ με το γράψιμο!

Κι αυτά, τα φουκαριάρικα, από τότε που ξεκίνησα την καριέρα μου, γύρω στο 2000, δεν με βλέπουν να ξεκολλώ από αυτό!

Monday, December 25, 2006

Στην εκκλησιά της Στοκχόλμης!


Οι εντυπώσεις μου από την εκκλησία, σήμερα, όπου κατάφερα να παω με τον έναν, μόνο, γιο και με την κοπελιά του, είναι μια δυσάρεστη και μια ευχάριστη!

Ας αρχίσουμε από την δυσάρεστη για να σας αφήσω με γλυκιά γεύση τελειώνοντας με την ευχάριστη!

Το δυσάρεστο!

Δεν είναι ότι πρώτη μου φορά το βλέπω ή ότι πρώτη μου φορά το σκέφτομαι! Το έχω ξανασκεφτεί το θέμα και παλαιότερα… αλλά επειδή ποτέ δεν κοινωνώ, τι να κοινωνήσω αφού δεν πείθομαι ότι η επιτυχία και η ευτυχία έγκειται σ’ αυτό, ποτέ δεν το έχω κάνει «θέμα»!

Σήμερα, λοιπόν, που είδα τον κόσμο για να κοινωνήσει, μου ξανάρθε η σκέψη!
Εκείνο εκεί το κουταλάκι, βρε παιδιά, είναι δυνατόν να μπαίνει σε 100 - 200 – 300 στόματα και να μην έχουμε διαμαρτυρηθεί ποτέ;
Ή μήπως έχουν γίνει διαμαρτυρίες αλλά εγώ δεν τις έχω ακούσει;

Άντε, να το πάρει το ποτάμι που από μικρά μας μάθανε ότι πρόκειται για το αίμα του Χριστού, που κι αυτό και μόνο όφειλε να μας τρομάζει – τι, vampyr ήμαστε και πίνουμε αίματα...
Τώρα όμως που μεγαλώσαμε, και υποτίθεται σκεφτόμαστε ελεύθερα, αν είναι δυνατόν να μην αμφισβητήσαμε, έστω λόγω υγείας, τον τρόπο αυτής της πράξεως!

Να πάρει η ευχή, μα τόσο μας τυφλώνει η πίστη και δεν μας επιτρέπει να αναγνωρίσουμε κάποιες απλές πραγματικότητες;

Πού ξέρω, εγώ, τι ασθένεια κουβαλά ο καθένας και θα ρισκάρω, εις το όνομα της πίστης στον πανάγαθο, να την φορτωθώ κι εγώ γλύφοντας το ίδιο κουτάλι;

Νισάφι πια!
Κάντε κάτι υπεύθυνοι της θρησκείας γιατί άλλοι λαοί όμορφα και παστρικά την μοιράζουν την κοινωνία!

Το ευχάριστο!

Όσες χώρες και χωριά κι αν περπάτησα σαν την γλυκιά φωνή του ψάλτη μας, του Ανάσταση, στο Καλοχώρι Σερρών, δεν έχω ξανακούσει!

Αλλά και του Νικόλαου, στην Στοκχόλμη, είχε καλά βυζαντινά ακούσματα, δυστυχώς, όμως, τον χάσαμε νωρίς!

Και σήμερα, δόξα τον πανάγαθο, είδα και μια κοπέλα στο σμήνος των περίπου 8 – 9 ανδρών στο ψαλτήριο!

Μπράβο της, όποια και να ‘ναι!
Μπράβο της που τόλμησε να παει κόντρα με το ρέμα!

Δεν κατάφερα να τη δω να τη ρωτήσω κάποια πράγματα... με την πολυκοσμία και με τα 1002 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ που, έτσι από καθαρή συνήθεια, σκορπάμε εδώ κι εκεί, μου ξέφυγε η κοπέλα και την έχω χάσει!
Θα ήθελα να σας έγραφα τους λόγους που την έκαναν να μπει σε αυτό το σμήνος, νέων και γέρων, που προσπαθούν να δείξουν την καλλιφωνία τους σ’ εμάς, τους έλληνες εκκλησιαζόμενους στην Στοκχόλμη!

Αυτά κι άλλα πολλά!

(Μη διστάσετε να πατήσετε το SSR σύμβολο για συνδρομή των κειμένων μου)

Sunday, December 24, 2006

Το Πρώτο μου Δώρο!



Μια φέτα με βούτυρο και μαρμελάδα ήθελα, όλο κι όλο!
Τίποτα παραπάνω!
Μα δεν το ‘χα!
Πρωί – πρωί, κατά τις 03.00 ή 04.00, που σηκωνόμασταν να παμε για το «σπάσιμο» του καπνού, η μόνη μου επιθυμία ήταν να περπατώ για το χωράφι τρώγοντας μια φέτα με βούτυρο και μαρμελάδα!

Και μου λες, εσύ, για χριστουγεννιάτικα δώρα και για χριστουγεννιάτικα τραπέζια...!
Και δεν ήταν τόσο η φτώχια, σκέφτομαι, τώρα, μεγάλη, όσο το κακό management του οικονομικού της οικογένειας, αλλά τι να λεμε τώρα...

Από τέτοια κατάσταση οικογένειας βγήκα, λοιπόν, και ένα πρωινό του Μάρτη, του 1975, αφού πρώτα έμεινα στην Γερμανία για 6 μήνες, έφτασα στην Σουηδία.

Τα Χριστούγεννα, δεν θυμάμαι αν ήταν του ίδιου έτους ή του επόμενου, η αδελφή μου, η Ρίκα, που ήδη ζούσε εδώ και ήταν αρραβωνιασμένη με σουηδό ήταν καλεσμένη στην μάνα του αρραβωνιαστικού της.

Δεν θυμάμαι τι και πώς, πάντως την παραμονή - διότι αυτήν γιορτάζουν οι σουηδοί - βρέθηκα κι εγώ στο σπίτι αυτό! Στην συμπεθέρα, με άλλα λόγια!

Με το που μπήκα στο σπίτι με θάμπωσε το δέντρο, όχι τόσο το στόλισμά του όσο τα πακέτα με τα δώρα από κάτω!

Λίγο πιο πέρα με περίμενε άλλη έκπληξη! Το στρωμένο τραπέζι!
Το καταφορτωμένο από λογίων - λογιών λιχουδιές!

Δεν άργησε πολύ να πέσει η τρίτη έκπληξη! Αυτή η ιεροτελεστία της μοιρασιάς των δώρων! Το διάβασμα των στοίχων πάνω σε κάθε δώρο πριν την παράδοσή του.
Το να περιμένουμε να ανοίξει ο καθένας το δώρο του, να πει το ευχαριστώ του, να φιλήσει αυτόν που το δώρισε για να πάμε, μετά, στο επόμενο δώρο!

Και κάποια στιγμή άκουσα και το όνομά μου!
Wow! Δώρο για μένα;

Χαρά, εγώ!
Ποτέ παλαιότερα δεν είχα δει δώρο και μάλιστα τυλιγμένο έτσι χαριτωμένα!

Ένα μακρόστενο γυάλινο σταχτοδοχείο - κάπνιζα τότε - σε μπλε χρώμα και κάτω, στον πάτο του, υπήρχε χαραγμένο ένα ολόκληρο γυμνό κορμί!

Γυναικείο ή ανδρικό ;-)

Έκτοτε γιορτάζω τα Χριστούγεννα με αυτόν τον τρόπο, κυρίως όταν τα παιδιά ήταν μικρά και η οικογένειά μου ήταν σύμφωνα με την νόρμα μαμά – μπαμπάς – παιδιά!

Σήμερα, που η νόρμα είναι διαφορετική και τα παιδιά 24 και 22 ετών, δεν ξέρω καν αν τα γιορτάζω!

Γι αύριο, πάντως, λεω να πάμε μαζί στην εκκλησιά!
Έτσι, για να δούμε και καμιά ψυχή!

(Μη διστάσετε να πατήσετε το SSR σύμβολο για συνδρομή των κειμένων μου)