Πολύ χρήσιμες εμπειρίες οι κρίσεις!

Επιμένει να λεει η καλή μου η φίλη από την Αθήνα, η Βέρα, ότι αν σεβόμουν λίγο περισσότερο το γυναικείο μου κορμί και αν αγαπούσα περισσότερο τον εαυτό μου και την θηλυκότητά μου, ίσως δεν θα επέτρεπα τους γιατρούς να μου αφαιρέσουν αυτό το πιο θηλυκό κομμάτι στην όλη ολότητά μου.
Αυτό για το οποίο ακόμα και οι σουηδοί, που δεν είναι και από αυτούς που δίνουν κομπλιμέντα, τελείως φανερά θαύμασαν και λαχτάρισαν!
(Για τους λιγούρηδες έλληνες που με τις κραυγές τους, «ΑΧ, να τα είχα στο κρεβάτι μου» ή «ΜΑ, ποια μάνα τα γέννησε και με τρέλανε...», δείχνουν τον σεβασμό τους στην γυναίκα, δεν μιλώ)

Η δε αναγνώστρια Κατερίνα λεει ότι μπορεί να έχασα ένα κομμάτι της θηλυκής μου φύσης αλλά κέρδισα στην αυτογνωσία και στη δύναμη, διαφορετικά δεν μπορεί, λεει, να καταλάβει από πού απορρέει η νηφαλιότητα και η ισορροπία που άλλωστε αναδύεται και από τα κείμενά μου...

Αχ, Κατερίνα μου μόνο η καρδούλα μου το ξέρει πόσο φοβάται μα δεν πρέπει αυτό να το δει ο καρκίνος.
Έτσι και με δει να φοβάμαι έχω χάσει τη μάχη!
Διότι μια μάχη δίνουμε τώρα. Όχι ακριβώς τώρα αλλά σε πολύ λίγο.
Εγώ σε συμμαχία με τον γιατρό μου από τη μια και ο καρκίνος από την άλλη έχοντας το κορμί μου σαν πεδίο μάχης.
(Αυτό κάποιος άλλος το ‘πε αλλά αν δεν το διάβαζα στο βιβλίο της Jane Plant, είμαι σίγουρη πως θα το έλεγα κι εγώ)

Πολύ βάση, όμως, δε δίνω στον σύμμαχο διότι πολλοί από αυτούς εύκολα παραδίνονται και αφήνουν την μάχη, ενώ εγώ είμαι αποφασισμένη να πολεμήσω και να πολεμήσω αντρίκεια, που λενε!!!

Ευτυχώς που έχω και κάποιες εμπειρίες από άλλους πολέμους διότι το έτος 2000 πολεμούσα με έναν άλλον κίνδυνο. Τον κίνδυνο της φοβίας προς έναν νέο και άγνωστο κόσμο, που απλώνονταν μπροστά μου, στο μεγάλο βήμα που έπαιρνα να αλλάξω ριζικά και κάθετα τη ζωή μου!
Στο μεγάλο άλμα που έκανα για να ξαναγεννηθώ... όπως το λενε και διαφορετικά!

Να, λοιπόν, που τώρα θα μου φανούν χρήσιμες εκείνες οι εμπειρίες.
Όχι, τίποτα δεν πάει χαμένο...

Κομμένα μαχαίρι τα γαλακτοκομικά!

Ένα άλλο θετικό που μου συνέβη, τώρα με την ευκαιρία του καρκίνου, είπαμε υπάρχουν και τα θετικά αρκεί να είσαι openminded και να τα δεις, είναι η διατροφή.
Τα γαλακτοκομικά έχουν κοπεί.
Μαχαίρι!
Όχι πως ήμουν και κανένας σπουδαίος καταναλωτής του γάλατος. Γάλα ήπια, από μικρή, τόσο που αρκεί για όλα τα επόμενά μου χρόνια.
Για πρωινό γάλα, για μεσημεριανό γάλα και για βραδινό πάλι γάλα αλλά με ψωμί, την λεγόμενη παπάρα...
Μπορεί μαρμελάδα να μην είχα να βάλω πάνω στην φέτα του ψωμιού μου, που τόσο την επιθυμούσα, αλλά από γαλακτοκομικά είχαμε τόσα που κυριολεκτικά τα είχα σιχαθεί.
Και αυτό επειδή είχαμε και πρόβατα και γίδες και αγελάδες και γουρούνια... δε νομίζω να υπάρχει τετράποδο που να μην το είχε η οικογένεια του Ιορδάνη Μελετλίδη.

Ακόμα και γάλα κατευθείαν από το βυζί της προβατίνας έχω πιει... να μη το σιχαθείς μετά;
Επομένως η αμοιβή μας από την υπηρεσία, σαν βοσκοί, ήταν η πληθώρα των γαλακτοκομικών προϊόντων.

Έλα, όμως, που τα τυριά και τα γιαούρτια, τα μόνα γαλακτοκομικά που έτρωγα σαν μεγάλη, τώρα έχουν κοπεί...
Γιατί; Επειδή με έπεισε η Jane Plant με το βιβλίο της «your life in your hands» με το συμπέρασμά της ότι οι κινέζες, που δεν τρων τέτοια, έχουν τις λιγότερες περιπτώσεις καρκίνου μαστού.
Λίγο ήθελα να πεισθώ για να τα κόψω και να μάθω τον κόσμο της σόγια και όλων των προϊόντων που προέρχονται από αυτό το ευλογημένο όσπριο.

Αλλά, εδώ που τα λεμε, από χωρίο όπως είμαι, και από φτωχή οικογένεια, είχα την τύχη να πάρω μαζί μου συνταγές από λογιών - λογιών φαγητά που μόνο υγιεινά μπορείς να τα πεις. Επομένως δεν δυσκολεύτηκα καθόλου να αλλάξω την διατροφή μου.
Οι άλλες, οι άμοιρες οι σουηδέζες, τι να πουν που μόνο κρέας και διάφορα αλλαντικά ξέρουν να μαγειρεύουν και αυτά να πλημμυρίζουν σε σάλτσες από παχιά γαλακτοκομικά...

Πού είναι οι ομοιοπαθείς άντρες;

Με το laptop στα γόνατα και ξάπλα στον καναπέ, γράφω, δίχως αυτό να σημαίνει ότι είμαι αδιάθετη... μη το κάνουμε σαν τον Γιωρίκα που ανησύχησε μη και αρρώστησε ο φίλος του, ο Κωστίκας, επειδή τον είχε δει να βγαίνει από το φαρμακείο...
«Νέπε ντο λες, ασα ταφία πα αμά εβγαίνα πεθαμένος θα έμνε; = Μα τι λες, δηλαδή αν έβγαινα από τα νεκροταφεία πεθαμένος θα ήμουν;», ρώτησε και ο Κωστίκας που πολύ καλά αναρωτήθηκε για την λογική του φίλου του, του Γιωρίκα.

Έτσι και με την περίπτωση μου. Με το που αργώ να γράψω ή με το που ξάπλωσα για να γράψω, στο εξής, δεν είναι απαραίτητο να σημαίνει ότι είμαι αδιάθετη, επειδή ο καρκίνος μαστού μας έχει κατατρομάξει!

Ένα από τα καλά του καρκίνου, λοιπόν, που έλεγα στο προηγούμενο post, διότι όσο κι αν ακούγεται παράλογο υπάρχουν και τα καλά, είναι το γεγονός ότι άρχισα να περπατώ!
Δεν είναι ακριβώς καλό του καρκίνου αλλά του φόβου από τον καρκίνο.

Τουλάχιστον μια ώρα τη μέρα είμαι έξω και περπατώ... κάτι που ασφαλώς δεν θα έκανα αν δεν είχα ταρακουνηθεί από τον καρκίνο!
Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα, βέβαια λεω, διότι μόνο καλό κάνει το περπάτημα και κανένα κακό...

Και πρόσεξα χθες που ήμουν έξω ότι μόνο γυναίκες περπατούν!
Μα πού πήγαν οι άντρες; Είναι γυναικείο σπόρ το περπάτημα;
Οι άντρες που προσβλήθηκαν από προστάτη, διότι είναι πολλοί αυτοί, δεν φοβήθηκαν τον καρκίνο να ξεκινήσουν και αυτοί το ίδιο σπορ;
Ή μήπως αυτοί είναι οι άνδρες οι πολύ βαρείς, απ’ αυτούς που ακόμα και τον καρκίνο φοβερίζουν;

Κατά τ’ άλλα είμαι καλά...

Για εσάς που ανησυχείτε είμαι καλά.
Όσο καλά θα μπορούσε να είναι μια γυναίκα των 53, που μόλις της αφαίρεσαν τον έναν μαστό λόγω καρκίνου, που σε λίγο ξεκινά μια αγωγή με δυνατές χημειοθεραπείες, που ακόμα δεν έχει αντιληφθεί την κατάστασή της κλπ...κλπ...κλπ! Είναι, όμως, καλά!
Απλά υπήρξε κάποιο πρόβλημα στο Internet μου γι αυτό δεν μπορούσα να γράψω στο blog...

Επιθετικός μου βγήκε ο καρκίνος, που λετε!
Έτσι είπε ο χειρούργος όταν πήγα εκεί, δέκα μέρες μετά την εγχείρηση, για να ακούσω τα αποτελέσματα από τα μολυσμένα κομμάτια του κορμιού μου.
Αλλά εγώ, όπως είπα και στο προηγούμενο post, δεν άκουγα τι έλεγε και αργότερα που ξαναρώτησα μου το επιβεβαίωσε.

«Ήταν επιθετικός, τώρα δεν υπάρχει», λεει ο μικρός μου γιος για να με παρηγορήσει, μάλλον να παρηγορήσει τον εαυτό του, πιστεύοντας ότι με την εγχείρηση έφυγε ο βάναυσος εφιάλτης μου. Ο εφιάλτης όλων μας!
Και των γιων μου και της οικογένειας των 100 περίπου ατόμων...
Ότι τελείωσε. Ότι εξαφανίστηκε.
Ότι, έτσι και κάτι απομεινάρια του έχουν μείνει μέσα μου, θα καούν και αυτά με τα δυνατά δηλητήρια που σε κάνα - δυο εβδομάδες θα αρχίσουν να μπαίνουν στο κορμί μου.

Κατά τα άλλα είμαι καλά και θα σας γράψω περισσότερα, όχι απαραίτητα μόνο για τα αρνητικά του καρκίνου αλλά και για χαριτωμένα παρατράγουδά του... διότι υπάρχουν και αυτά!
Ουδέν κακόν άνευ καλού.
Αλλά και ουδέν καλόν άνευ κακού!

Με ζάλησαν οι καρικατούρες των σουηδών...

Πέρασαν ήδη 14 μέρες από τη μέρα που ο Lars και ο Markus με την χειρουργική τους μαστοριά μου αφαίρεσαν τον αριστερό μου μαστό και τους 11 λεμφαδένες. Για προληπτικούς λόγους τους τελευταίους!

Στις 5 Απριλίου που πήγα με τον μεγάλο μου γιο για να μας πει ο Lars τι έδειξαν όλα τα μολυσμένα κομμάτια που βγάλανε από πάνω μου πάλι ζαλίστηκα.
Πάλι έγινε όπως με τον Markus που νέτα σκέτα μου αμόλησε το «έχεις καρκίνο μαστού» και ήθελα η Ulla να ακούσει τα υπόλοιπα...
Όχι πως ο Lars, τώρα, είπε κάτι το τραγικό, σαν να μην ήταν τραγικό η αφαίρεση του μαστού και μόνο... αλλά με τον φόβο μη πει κάτι ακόμα πιο τραγικό έκλεισα τα αυτιά μου και άφησα τα υπόλοιπα να τα ακούσει ο γιος μου.

Ίσα – ίσα είχα και ευχάριστα νέα διότι κανένας από τους 11 λεμφαδένες δεν είχαν προσβληθεί από τον άπονο και απαίσιο καρκίνο!

«Επομένως πάμε καλά», είπε ο χειρούργος αλλά αντί για χαμόγελο που περίμενα να δω στα χείλη του είδα κάτι καρικατούρες που άρχισε να φτιάχνει, βρε αυτοί οι σουηδοί με τις καρικατούρες τους....
Για οστά κάτι άκουγα να λεει και εγώ πιστεύοντας πως στους λεμφαδένες μπορεί να μη πήγε, μεν, αλλά στα οστά σίγουρα πήγε σφράγισα τελείως τα αυτιά μου.

Ναι, στα οστά πήγε!
Ήμουν σίγουρη γι αυτό αν και δεν καταλάβαινα, ούτε καν γλωσσικά...
Μη ξεχνάμε ότι εκτός από την άγνωστη, για μένα, ορολογία της ιατρικής είναι και η γλώσσα ξένη που όσο καλά και να την ξέρεις πάλι δεν την ξέρεις!

Και αν κατάλαβα καλά, από αυτά που ο γιος μου κατάλαβε, έκανε όλες εκείνες τις καρικατούρες, ο τύπος, θέλοντας έτσι να μας πει ότι προληπτικά, πάλι προληπτικά, θέλει να κάνω χημειοθεραπείες... για να μη πάει το αγρίμι στα οστά...

Τις δε ακτινοβολίες τις γλιτώνω, επειδή δεν έχουμε κρούσμα στους λεμφαδένες!
Ε, κάτι είναι κι αυτό!

Με τον Θεό δεν τα παω καλά...

Μου γράφει η Μαρία, από Στοκχόλμη, που πρόσφατα διάβασε κείμενά μου, ότι ο τρόπος που γράφω αγγίζει ψυχές!
Επειδή εσκεμμένα δεν το κάνω θαρρώ πως ο λόγος που αγγίζω των άλλων τις ψυχές είναι επειδή γράφω από τα βάθη της δικής μου της ψυχής! Δε νομίζω να υπάρχει άλλη εξήγηση...

Η Γιάννα, από την Νέα Υόρκη, λεει ότι η αδελφή της έχει κάνει δυο επεμβάσεις στο στήθος και πως νοιώθει μια χαρά...
Βασικά τον καιρό αυτό μόνο για τέτοιες περιπτώσεις ακούω.
Μια η μία έχει κάνει τοπική μια η άλλη έχει κάνει ολική και ξαφνικά μου βγήκαν ένα σωρό γυναίκες με την ίδια νόσο.
Πάνω απ’ όλα με τον ίδιο φόβο! Με τον φόβο μη μας πάρει ο Χάρος παγανιά... πριν την ώρα μας!
Και με την αναπάντητη ερώτηση: Γιατί; Τι έχουμε κάνει εμείς που οι άλλες δεν έχουν; Κάποια τιμωρία μας βρήκε; Από ποιον και γιατί; Καλά εγώ, με τον Θεό δεν τα παω και τόσο καλά, μα αυτές που ξημερωβραδιάζουν στον οίκο του και με τεμενάδες τον προσκυνούν και τον ευλογούν, αυτές γιατί;

Όχι πως και παλιά δεν άκουγα για περιπτώσεις με καρκίνο μαστού αλλά τότε από τη μια έμπαιναν κι από την άλλη έβγαιναν! Ποιος σκέφτεται για τέτοια τώρα... σ’ εμένα δεν συμβαίνουν τέτοια, σκεφτόμουν τότε, έτσι όπως σε τέτοιες περιπτώσεις όλοι κάνουν!
Μα τώρα που συνέβη και σε μένα όχι μόνο τα ακούω αλλά θέλω και λεπτομέρειες να μου πουν!

Ο δε Στέλιος, που έχει τελειώσει ιατρική, μου γράφει πως η λέξη καρκίνος παλιά θεωρούνταν για κακό και μοιραίο. Πως σήμερα, ειδικά όσον αφορά αυτόν του μαστού, η επιστήμη έχει προχωρήσει τόσο που δεν υπάρχει κανένας λόγος για ανησυχία!

Μου υποσχέθηκε, μάλιστα, πως δεν τα λεει για να με παρηγορήσει. Είναι εις γνώσει ότι εμείς από μια τρίχα κρεμόμαστε!
Από μια τρίχα παρηγοριάς κι ας είναι μια σάπια κλωστή που με μια μικρούλα και μόνο ανάσα θα κοπεί για να βρεθούμε αιωρούμενοι στο χάος...

Να μου λείψουν οι τοξίνες του ΠΑΣΧΑ!

«Πώς, πώς να πας να κάνεις Πάσχα με έλληνες», μου είπε η κοινωνικός λειτουργός του νοσοκομείου, όταν της είπα ότι δεν είχα σκοπό να κάνω κάτι το ιδιαίτερο το Πάσχα, που φέτος συμπίπτει με το σουηδικό.
Άλλες χρονιές κάνουμε δυο φορές το Πάσχα, μια το δικό μας και μια το σουηδικό και μας φεύγει η κάθε διάθεση αν το δικό μας πέφτει μετά το σουηδικό. Τι το περάσαμε, κάθε Κυριακή Πάσχα θα έχουμε;

«Το δικό σας Πάσχα είναι πολύ ευχάριστο ... δεν θέλει στεναχώρια ο καρκίνος...», μου είπε, μάλιστα, μόνο και μόνο μη μείνω μόνη και πατήσω στεναχώριες και μελαγχολίες αγνοώντας, βέβαια, αυτή, τις μοναξιές που παλιότερα έχω περάσει. Τότε που και με φόβιζαν και με τρόμαζαν!

Και ακούγοντας ελληνικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς, και κυρίως το ράδιο Θεσσαλονίκη, με τα χαιρετίσματα και τις ευχές που στέλνουν οι ακροατές μεταξύ τους, νοιώθω πως έκανα ήδη το Πάσχα μου...

Σιγά τις μοναξιές! Στο κάτω – κάτω κάθομαι και γράφω και δεν νοιώθω καμιά μελαγχολία. Προτιμώ να γράφω παρά να βρεθώ με κόσμο μόνο και μόνο για παρέα.

Μια μέρα σαν τις άλλες είναι και αυτή και δεν είναι πάντα απαραίτητο να διασκεδάζουμε, να πίνουμε και να τρωμε τα παχιά αρνιά.
Κι εμείς, δηλαδή, που ούτε πίνουμε ούτε τρωμε παχιά αρνιά τι να κάνουμε σε τέτοιες περιπτώσεις; Θα βλέπουμε τους άλλους που καταβροχθίζουν τις τοξίνες από τα λίπη και τα αλκοόλ;
Όσο για χορό και διασκέδαση....έχω χορέψει τόσο στη ζωή μου που μου αρκεί και για τα υπόλοιπα μου χρόνια.

Εδώ που τα λεμε, ο όρος μοναξιά έχει παρεξηγηθεί σε αφάνταστο βαθμό. Δυστυχώς! Κι εμείς που την βρίσκουμε μ’ αυτήν πρέπει να δίνουμε εξηγήσεις να μας αφήσουν ήσυχους και να μη μας τραβάν, με το έτσι θέλω, σε διάφορες εκδηλώσεις και δραστηριότητες, επειδή αυτοί νομίζουν ότι μας κάνει καλό!

Σιγά, βρε συνάνθρωποί μου, σεβαστείτε και την δική μας θέληση...

Άλλωστε αν μ’ ενοχλούσε τόσο θα μάζευα τα παιδιά μου. Τι θα γίνει, δηλαδή, αν φαμε ένα γεύμα αύριο κι όχι σήμερα;