Η δεύτερη σήμερα – so far so good!

Σήμερα δεν χόρευα πηγαίνοντας για την χημειοθεραπεία μου έτσι όπως έκανα στην πρώτη χημειοθεραπεία, πριν τρεις εβδομάδες.
Εκείνη τη μέρα πρωί - πρωί χόρευα ακούγοντας μουσική από το ελληνικό ραδιόφωνο ΤΟ ΝΤΕΡΤΙ.
Έτσι μου ‘ρθε και το έκανα, προφανώς, επειδή με έτρωγε η αγωνία για το πώς θα ήταν και πώς θα αντιδρούσα σε μια τέτοια θεραπεία για την οποία παντού αρνητικά ακούς! Τόσο αρνητικά που σου έρχεται να μη τις κάνεις.
Να ευχαριστήσεις τους γιατρούς για το καλοσυνάτο ενδιαφέρον τους να σε κάνουν καλά και να πας να κάνεις μόνο τις εναλλακτικές θεραπείες. Και να αφήσεις στην άκρη αυτά τα δηλητήρια που στο κάτω - κάτω προληπτικά σου τα χώνουν στο κορμί σου!
Και πώς να ξέρουμε μετά ότι αυτά βοήθησαν και δεν μας ξαναχτύπησε την πόρτα ο καρκίνος;

Ρισκάρεις, όμως, όταν σου δίνουν την εντύπωση ότι θα την ξαναπατήσεις αν δεν κάνεις όπως σου λενε;
Πατάν στην Αχίλλειο πτέρνα και άντε μετά εσύ πες το όχι! Όχι, βέβαια, πως όλοι το κάνουν και εσκεμμένα!

Πριν 4-5 μέρες μου σερβίρισε ο ογκολόγος μου, Tommy Fornander, και το επιδόρπιο της υπόθεσης:
Ένα μήνα μετά τις χημειοθεραπείες μου θα ξεκινήσω μια δεύτερη θεραπεία, HERCEPTIN λέγεται, για ένα ολόκληρο χρόνο, παρακαλώ, και αυτή σε ορό και ανά 3 εβδομάδες αλλά με μηδαμινές παρενέργειες....
Προληπτικά και αυτή!

Σου λεει, αυτή εδώ χαμπάρι δεν παίρνει από τις παρενέργειες της χημειοθεραπείας, ακόμα και βόλτες μας κόβει την ίδια μέρα μετά την θεραπεία, και μας κάνει και νούμερα μη θέλοντας να πάρει τα χάπια που τις δίνουμε κατά των παρενεργειών, προληπτικά και αυτά, ας τις ρίξουμε κάνα δυο θεραπείες ακόμα. Αντέχει αυτό το σκληραγωγημένο πλάσμα!
Από το Καλοχώρι Σερρών είναι κι έχει περάσει πόνους και πονάρες... αυτά τα ψιλά γράμματα θα την πειράξουν;

Κι έτσι, προληπτικά, θα την κάνουμε κι αυτήν την θεραπεία.

Την λέξη προληπτικά πολύ την ακούω τελευταία στις σχέσεις μου με γιατρούς και θεραπείες.... και είναι τέλεια! Κανείς δεν μπορεί να συμπεράνει αν πράγματι τα προληπτικά μέτρα βοήθησαν...

Periklis Resor - Stockholm!

Δεν υπάρχει Σουηδός να μην έχει ακούσει για το Periklis Resor (Τα ταξίδια του Περικλή) και να μην έχει ταξιδέψει με την εταιρία αυτή στην τουριστική μας Ελλάδα!
Τουλάχιστον οι λίγο μεγαλύτεροι διότι εδώ και μερικά χρόνια η εταιρία Periklis Resor δεν λειτουργεί πια.

Ο Περικλής Αντωνόπουλος είναι ο μεγάλος entrepreneur που κατά την δεκαετία του 70 ίδρυσε την εταιρία αυτή κ' έτσι «έκανε την χάρη» στην Ελλάδα και τις έχει στείλει κόσμο και κοσμάκη για να καταναλώσει το πουγκί των διακοπών του στα νησιά της και να πλουτίσει τουs εκεί καταστηματάρχες και εμπόρους!
Και με το concept των Charter ταξιδιών να αναπτύξει την τουριστική βιομηχανία της χώρας!
Την μοναδική, άλλωστε, βιομηχανία της Ελλάδας και είναι αξιολύπητο που ακόμα δεν έχουν βρεθεί μερικοί δραστήριοι και σοβαροί για να αναλάβουν την περαιτέρω αναβάθμιση και εξέλιξη αυτής της βιομηχανίας που έχει να δώσει στους έλληνες και στην Ελλάδa "μπόλικο ψωμί" ακόμα!

Αυτός, λοιπόν, ο Περικλής που οι Έλληνες της Σουηδίας τόσο αγάπησαν αλλά και που αυτός τόσο ζεστά έχει αγκαλιάσει, βρίσκεται τη στιγμή αυτή 3 μέτρα βαθιά στη γη.
Όχι ένα, ούτε δυο αλλά τρία. Έτσι είναι οι οικογενειακοί τάφοι - τους φτιάχνουν στο βάθος και όχι στο πλάτος γι αυτό, άλλωστε, ποτέ δεν χρειάζεται να τους βγάλουν για να τους μεταφέρουν.... χώρος υπάρχει πάντα!

Σταθήκαμε κοντά του παρέα στην ελληνική εκκλησία, σήμερα, όπου αποχαιρετίστηκε χριστιανικά, μάλλον ορθόδοξα γιατί και οι σουηδοί χριστιανοί είναι, μετά τον ακολουθήσαμε στα νεκροταφεία της Solnas για να του πούμε το τελευταίο αντίο και από εκεί κατεβήκαμε στην εκκλησία Oscarskyrka για να φάμε κάτι για τη μνήμη του.

Και αποχαιρετώντας την οικογένειά του, τα παιδιά και τα εγγόνια του χάρηκα ιδιαίτερα όταν μου είπαν ότι το ένα από τα μικρά εγγονάκια φέρει το όνομά του! Και το επώνυμο!
«Α, ένας μικρός Περικλής Αντωνόπουλος, τι καλά που ίσως συνεχιστεί η ιστορία που ο πατέρας σου ξεκίνησε», μερίμνησα να μη ξεχάσω να πω στον γιο του συχωρεμένου, στον Χρίστο.

Είθε!

Να είσαι καλά εκεί που πήγες Περικλή!

Κρίμα που δεν μπορείς να μας πεις πώς περνάς εκεί γιατί, το ξέρω, θα το 'κανες με ΜΕΓΑΛΗ ευχαρίστηση και θέλοντας πάντα να κερνάς εκείνο το ουζάκι!!!

Να μας λείψουν τα φλερτ σας...

Κάτι δεν παει καλά! Κάτι δεν καταλαβαίνω! Τόσα χρόνια δεν μου την «πέφτανε» και τώρα... πέφτουν τα φλερτ αβέρτα!
Με το κιλό!
Έλα Θεέ και Κύριε!
Τι άλλο έμελλε να δούμε!

Βλέπω άντρες που ενώ ποτέ παλιά δεν σήκωναν το βλέμμα τους να με δουν ξαφνικά τώρα μας βγαίνουν και ενδιαφερόμενοι εραστές!

Καλά ρε παιδιά τόσα χρόνια τι κάνατε; Πού ήσασταν;
Δέκα είναι τα ρημάδια!
Δεν είναι ούτε ένα ούτε δυο τα χρόνια που τριγυρνάμε άνευ συντρόφου! Solo! Νέτη - σκέτη!
Τώρα με είδατε όλοι σας;
Και δεν είναι τίποτα με φέρνουν και σε δύσκολη θέση! Ποιον από όλους να διαλέξω;

Μπα, κάτι συμβαίνει...!

Και το πιο αστείο είναι ότι μας φλερτάρουν και οι τέτοιοι... κατάλαβες;
Οι έτσι... οι "κουσουρεμένοι".
Βγάλαμε το βυζί μας, δηλαδή, και νόμισαν ότι "κουσουρέψαμε"!!!
Έλα βρε μ-ο-ι-ν-ί στον τόπο σου!
Πού ΄σαι βρε Χάρη να μας τα πεις γιατί δεν έχω τα διαλυτικά στο laptop μου!

Ίσα – ίσα τώρα είναι που ανέβηκαν οι μετοχές μου, τώρα που πήρα και ΤΟΝ τίτλο!
Τον επιτιμητικό τίτλο ΑΜΑΖΟΝΑ, που σύμφωνα με τον μύθο – ο μόνος μύθος που μ’ αρέσει – αυτές οι μονόστηθες γυναικάρες και πολεμίστριες κατάγονταν από τον Εύξεινο Πόντο.
Πόντια, Αμαζόνα και με ένα βυζί, δηλαδή, έγινα... αντί για «πόντια και με έναν ομάτ»!

Να μας λείψουν τα φλερτ σας, καλοί μου κύριοι!

Κρατήστε τα για πάρτι σας....

Ένα ΠΑΡΤΙ μα τι ΠΑΡΤΙ!

Σήμερα νοιώθω μια ιδιαίτερη έμπνευση και, τι μου ‘ρθε, έφτιαξα άλλο ένα blog σαν να μη μου ‘φταναν τα δυο που ήδη έχω.
Το χωριό μου σκεφτόμουν, για το οποίο δημιουργήθηκε το blog, και το πολύτιμο κομμάτι γης που κάποτε, πριν 32 χρόνια, με βρισιές και με άχτι είχα αφήσει πίσω μου ρίχνοντας, ασφαλώς, και την γνωστή ΜΑΥΡΗ πέτρα.

Ποιος, άραγε, ήταν ο πραγματικός λόγος που μ' έφερε στο σημείο να πω το ΜΕΓΑΛΟ ΑΙΣΙΧΤΙΡ και να φύγω από εκεί;
Να ‘ταν η φτώχεια μας, να ‘ταν η αγανάκτηση από τον πατέρα μου, η αγανάκτηση από την καλλιέργεια των καπνών, η αγανάκτηση από τους αγροίκους χωριανούς που με το που με ‘βλεπαν να μιλώ με αρσενικό ξεκινούσαν τον πόλεμο φέρνοντάς με αντιμέτωπο με τον αιώνιο εχθρό, τον ίδιο τον πατέρα μου;

Με ποιους αρσενικούς, δηλαδή, να μιλούσα που στο χωριό μου όλο κι όλο κανα δυο τρεις θα υπήρχαν. Και εκείνοι ακατάλληλοι...

Και μια και θυμήθηκα τους αρσενικούς του χωριού μου ας γράψω για το ιστορικό μας ΠΑΡΤΙ!

Ο Σταμάτης, παπά γιος και μορφονιός, συχωρεμένος σήμερα, είχε οργανώσει ένα πάρτι - σπάνιο φαινόμενο για τον καιρό εκείνο τα πάρτια...!
Το δικό μας σπίτι που πάντα προσέφερε μπόλικα θηλυκά και που αναπόφευκτα έλκυε και τα βλέμματα των περαστικών, κυρίως των αρσενικών, τον καιρό εκείνο είχε στην διάθεση για πάρτι τρία κομμάτια.
Εμένα, την επόμενή μας, την Ρίκα (Φρειδερίκη και βαφτισιμιό της τότε βασίλισσάς μας... αμέ...) και την τελευταία στην σκάλα των 13 αδελφών, την Μαρία.

Επόμενο ήταν να παραχωρήσουμε τις θηλυκές μας παρουσίες και μάλιστα να παραβιάσουμε τους "κανόνες της καλής συμπεριφοράς" και να κάνουμε στο πάρτι την νεανική βλακεία, να καπνίσουμε.

Και το γεγονός σαν να έχει δημοσιευτεί στην τοπική εφημερίδα και πρωί- πρωί είχε αρχίσει το μακελειό με ήρωες τον πατέρα μου και εμάς, τις τρεις χάριτες, τις κόρες του.

Εγώ δεν κατάφερα ποτέ να σηκώσω χέρι αλλά η Ρίκα δεν καταλάβαινε τίποτα και δώστου τα χέρια και τα πόδια σε ένα τρικούβερτο παιχνίδι που ούτε καν οι καλές διαθέσεις του Spielberg θα κατάφερναν να σκηνοθετήσουν την τέλεια σκηνή....

Ζωντανή την κουβαλώ την σκηνή στο μυαλό μου ίσως επειδή την ίδια ώρα περνούσε από τον δρόμο ο Δεσπότης με το επιτελείο του για να παν στην εκκλησιά....

Έπρεπε και αυτοί εκείνη την ώρα να περάσουν;;;;

Μια ηρωίδα Αμαζόνα!

(Είπαν πως με το κυκλάμινο είμαι πολύ όμορφη γι αυτό άφησα την φωτογραφία με το προηγούμενο κείμενο περισσότερο...)

Για την πρώτη μου χημειοθεραπεία θα σας πω αλλά πρώτα θα ήθελα να πω πως παίρνω την άδεια από τον εαυτό μου και αυτοαποκαλούμε Αμαζόνα και πως στο εξής έτσι θα με παρουσιάζω.
Και ιδού ο λόγος, σύμφωνα με την Βικιπαίδεια:
Οι Αμαζόνες ήταν πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας. Μυθικός λαός κυνηγών και πολεμιστριών που κατάγονταν από τον θεό του πολέμου Άρη και τη νύμφη Αρμονία ή κατά άλλη εκδοχή τη θεά Αθηνά. Το όνομά τους προέρχεται κατά μία εκδοχή από το στερητικό άλφα και τη λέξη μαζός που σημαίνει στήθος, επειδή ακρωτηρίαζαν ή συνέθλιβαν το δεξί στήθος των κοριτσιών τους για να διευκολύνουν το χειρισμό του τόξου......
Πολεμίστριες είμαστε είτε το θέλαμε είτε όχι να ακρωτηριαστεί ο μαζός μας!

Πάμε, λοιπόν, στην χημειοθεραπεία της Τρίτης που με τόσο μεράκι την είχα ξεκινήσει εκείνη τη μέρα θαρρείς και για κάποιο πανηγύρι, από αυτά που πηγαίναμε σαν μωρά, ετοιμαζόμουν....

Με συνοδεία τις κοπελιές των δυο γιων μου καταφθάσαμε στο νοσοκομείο Söder Sjukhus, όπου στεγάζεται το ογκολογικό τμήμα του πανεπιστημιακού νοσοκομείου της Karolinska.

Για να μην τα πολυλογώ ήρθε η υπεύθυνη νοσοκόμα, Carin Gustafsson, έβαλε στο δεξί μου χέρι τις σύριγγες, τους ορούς και τα τοιαύτα ενώ ταυτόχρονα μου έδινε συμβουλές για τα μετέπειτα...για παρενέργειες, για την χρήση φαρμάκων που θα έπαιρνα μαζί μου στο σπίτι... κλπ.

Μου ‘βαλε τελικά τις κορτιζόνες μου, τα Flouracil, τα Epirubicin και τα Cyclofosfamid μου και μετά από περίπου τρεις ώρες διαδικασία σηκώθηκα και περπάτησα γύρω στα 400 μέτρα για να πάρω το λεωφορείο για το σπίτι... σαν να μη συνέβη τίποτα!

Το μόνο που με ενδιέφερε, μάλιστα, ήταν το φαγητό.
Πεινούσα σαν λύκος και μόλις έφτασα στο σπίτι έφαγα, επίσης σαν λύκος, σούπα από σολομό με ψωμάκι από βρώμη και σίκαλη, ζυμωμένο από ίδια μου τα χεράκια, παρακαλώ, πασαλειμμένο με χόμους.

Πήρα και έναν υπνάκο, αφού με την αγωνία μου μάτι δεν είχα κλείσει την προηγούμενη νύχτα και με το που σηκώθηκα πήρα τον δρόμο για την καθημερινή μου βόλτα.
Συνοδευόμενη από μια ελαφρά "γεύση" σαν αυτή που έχουμε μετά από μια επίσης ελαφρά μέθη.
Αυτό ήταν το μόνο που αισθάνθηκα μετά την θεραπεία πού τόσο με τρομάξανε για παρενέργειες, για ζαλάδες, για εμετούς και πόνους...και αν με τον ίδιο τρόπο περάσω και τις επόμενες πέντε θεραπείες μου θα είμαι η τέλεια πολεμίστρια.

Μια ηρωίδα Αμαζόνα!

Άκου πρωί - πρωί τι γίνεται!

Ετοιμάστηκα για την πρώτη χημειοθεραπεία.
Σήμερα θα μπει μέσα στο κορμί μου η πρώτη από τις έξι δόσεις δηλητηρίων και εμένα αυτό μ’ ενοχλεί περισσότερο από ότι η ίδια η εγχείριση, η αφαίρεση του μαστού μου, όσο παράξενο κι αν ακούγεται και για εσάς και για μένα!

Εγώ που ούτε καν ασπιρίνη έχω βάλει μέσα στο κορμί μου θα υποστώ τώρα όλα τα δηλητήρια... εις το όνομα της επιστήμης! Να αυτό με ενοχλεί!

Άλλο, όμως, ήθελα να πω... με βλέπω πώς συμπεριφέρομαι, τώρα, πριν ξεκινήσω για το νοσοκομείο.

Ήρθε προχθές η Όλγα, μια συγγενής μου, και με το έτσι θέλω μου ‘βαλε, στο laptop, τον ραδιοφωνικό σταθμό ΤΟ ΝΤΕΡΤΙ.
«Τέλεια λαϊκά βάζουν εκεί.. από τα παλιά καλά λαϊκά», μου είπε.
«Σιγά μην ακούσω σκυλάδικα», διαμαρτυρόμουν εγώ, (το Δεύτερο Πρόγραμμα βάζω συνήθως), ξεχνώντας τα ξενύχτια που έκανα, σαν νέα.
Την έβρισκα σε κάποιο διασκεδαστικό κέντρο μέχρι να κλείσει αυτό για να πάρω από εκεί το προσωπικό, και τ’ αφεντικό, και να πάμε στην επόμενη διασκέδαση μέχρι που κάποια στιγμή, το πρωί, κατέφθανα στο σπίτι μου.
Αυτή ήταν η νυχτερινή μου ζωή πριν κάποιες δεκαετίες κι εμένα, την αλανιάρα και ξενύχτισα, μου κακοφάνηκε τώρα που ήθελε η Όλγα να βάλει τα «σκυλάδικα»!

Αυτόν τον ραδιοφωνικό σταθμό έβαλα τώρα, που λετε, και το έριξα στον χορό!
Μα τι κέφι, τι κακό! Έτσι, ούτε καφές, ούτε ούζο ούτε και κρασί χρειάστηκε να ανάψουν οι χορευτικές μου διαθέσεις.
Να ‘ναι το δηλητήριο που με περιμένει στο νοσοκομείο που με έκανε να μερακλωθώ πρωί - πρωί;

Μέχρι και τα λουλουδάκια μου χάιδεψα και πότισα που διαφορετικά δεν είμαι και απ’ αυτές που χαϊδεύουν και μιλούν με τα λουλουδάκια....

Και ο καφές στον κάλαθο αχρήστων!

Τι άλλο έκοψα με το που μου χτύπησαν οι γιατροί την καμπάνα, το μεσημέρι της 8 Μαρτίου, με το ΑΚΟΥ ΚΥΡΑ ΜΟΥ, ΚΑΡΚΙΝΟ ΜΑΣΤΟΥ ΕΧΕΙΣ....!
Έτσι εν ψυχρώ μου το ‘πε, ο αθεόφοβος, ο γιατρός Markus Holmberg!

Εκτός από αυτά που έγραψα χθες έκοψα ακόμα και τον καφέ!
Γίνεται να κόψεις τον καφέ που κάθε πρωί, τουλάχιστον για μένα, μου ήταν απαραίτητος;
Τι απαραίτητος, δηλαδή, διότι στο μυαλό μου ήταν απαραίτητος και όχι στον οργανισμό μου!
Και όλες οι συνήθειές μας είναι ένα κόλλημα του μυαλού μας και τίποτα άλλο.

Ασφαλώς κόβεται και ο καφές, και δεν παν να λενε οι άλλοι ότι δίχως αυτόν δεν μπορούν να ξυπνήσουν!
Κουραφέξαλα όλα αυτά τα δήθεν μου... και τα τάχα μου....
Όλα κόβονται η θέληση να υπάρχει και η απόφαση να παρθεί!

«Ε, τώρα, ρε Συμέλα τιμωράς τον εαυτό σου...», μου είπε πρόσφατα η Μαρία, ομοιοπαθείς κι αυτή, επειδή δεν δέχτηκα να με κεράσει καφέ και γλυκό σε μια εκδήλωση όπου μόνο αυτό μπορούσαν δυο κυρίες να κάνουν.
Μόνο καφέ και κανένα γλυκό ή ζαχαρωτό θα μπορούσαν να πάρουν αφού δεν υπήρχε τίποτε άλλο εκεί.

Ε, όχι και τιμωρώ τον εαυτό μου....ίσα κι ίσα τον αγαπώ και τον προσέχω γι αυτό και τον κρατώ μακριά από τέτοιες προκλήσεις που μάθαμε δεκαετίες τώρα να νομίζουμε ότι είναι η καθημερινότητά μας! Και η πραγματικότητά μας!
Από πού κι ως πού ο καφές μας κάνει καλό;
Αν καθίσεις και σκεφτείς ούτε ένα θρεπτικό στοιχείο θα βρεις σ’ αυτόν τον καφέ αλλά σαν βλάκες τον πίνουμε απλά και μόνο επειδή τον μάθαμε.
Και επειδή τον πίνουν οι άλλοι!
Αλλά και επειδή τον βλέπουμε παντού, στο σπίτι μας, στον δρόμο μας, στο γραφείο μας, στην θεία μας, στην ξαδέλφη μας, στον γκόμενό μας... κι έτσι απο συνήθεια τον παίρνουμε!

Δεν μπορείς να ξυπνήσεις κυρία ή κύριέ μου;
Τράβα έξω να τρέξεις ένα μισάωρο να δεις πώς ξυπνάς!
Έστω και να περπατήσεις!
Έλα, όμως, που οι γιατροί θα μείνουν άνεργοι αν εμείς μάθουμε να κάνουμε υγιεινή ζωή!
Πώς θα ζήσουν αυτοί, ντε;