Wednesday, December 12, 2007

ΠΩΣ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ Η ΣΤΟΚΧΟΛΜΗ ΣΗΜΕΡΑ;


Γίνεται ψηφοφορία για καλύτερα ιστολόγια ΕΔΩ όπου είμαι υποψήφια για καλύτερου ξενιτεμένου ιστολόγου – μπείτε, αν θέλετε, να δώσετε την ψήφο σας

(Έχω υποσχεθεί στο προηγούμενό μου ποστ να γράψω για τα παραδοσιακά χριστουγεννιάτικα φαγητά των σουηδών αλλά προκύπτουν άλλα....
Πολύ σύντομα, όμως, θα σας τα παρουσιάσω κι αυτά.)


Νωρίτερα, απόψε, έχουμε γιορτάσει την Santa Lucia στο Pressroom του Υπουργείου Εξωτερικών της Σουηδίας, στο κέντρο της Στοκχόλμης, εκεί όπου οι Ξένοι Ανταποκριτές της χώρας έχουμε την αίθουσά μας.

Εκτός από το χριστουγεννιάτικο «ντύσιμο» της νυχτερινής Στοκχόλμης εντυπωσιάστηκα και από τα χρώματα πάνω στις πέντε ψηλές πολυκατοικίες του Hötorget - Hötorgsskraporna, φεύγοντας από το Pressroom με τον συνάδελφό μου, Alex-Zsolt Hegedus - δημοσιογράφος από Ουγγαρία.

Και με την ευκαιρία μου διηγήθηκε για το νέο project του καλιτέχνη Erik Krikortz «Πώς αισθάνεται η Στοκχόλμη σήμερα» για το οποίο εγώ δεν είχα ιδέα.

Στην μια πλευρά αυτών των πολυκατοικιών, που είναι δεκαεννέα ορόφων και 72 μέτρων ύψους, μπορείς να δεις πώς αισθάνονται οι κάτοικοι της πόλης.


Αν, στην φωτογραφία 1, προσέξετε την πλευρά του ψηλότερου κτηρίου, που είναι το ένα από τα πέντε, φαίνεται ένας κιτρινοπράσινος φωτισμός που αυτό, σύμφωνα με την σκάλα φωτισμού, σημαίνει ότι οι κάτοικοι νοιώθουν μέτρια καλά.

Υπάρχουν πέντε σκάλες φωτισμού, όταν πχ, φωτίζουν κόκκινο οι άνθρωποι νοιώθουν πολύ χαρούμενοι.
«Κατά τις 25 του μήνα, όταν ο κόσμος μισθώνεται, τα κτήρια παίρνουν φωτιά», εξήγησε ο Alex!

Στην δε φωτογραφία 2 φαίνονται όλες οι πέντε πολυκατοικίες σε χρώμα βιολετί που αυτό σημαίνει ότι ο κόσμος νοιώθει πολύ χάλια! Είναι πολύ λυπημένοι!

Πώς γίνεται αυτό;
Μπαίνει ο κόσμος σε μια σελίδα, δηλώνουν εκεί πώς αισθάνονται και αυτός ο πίνακας μεταφράζεται σε χρώματα τα οποία και φωτίζουν τα κτήρια... αν κατάλαβα καλά.
Καλό;
Εμένα, πάντως, αυτή η πρωτοτυπία μου άρεσε!

Sunday, December 9, 2007

Ε ΡΕ ΚΑΙ ΝΑ ‘ΧΑΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΛΑΤΙ!!!

(Γίνεται ψηφοφορία για καλύτερα ιστολόγια ΕΔΩ όπου είμαι υποψήφια για καλύτερου ξενιτεμένου ιστολόγου – μπείτε να δώσετε την ψήφο σας όπου θέλετε)

Ωραίο δεν είναι αυτό εδώ το παλάτι;
Αχ και να το είχα εγώ... θα ήσασταν καλεσμένοι μου για να σας φιλοξενήσω στην Σουηδία!

Όμως, δεν είναι... αλλά να έρθετε μπορείτε - μικρό το σπιτάκι μου αλλά μεγάλη η καρδιά... που λεμε!

Μόλις τώρα επέστρεψα από την βόλτα μου που σήμερα την έκανα με την γειτόνισσά μου, την Ann, και για να γυμναστούμε αλλά και για να αποχαιρετιστούμε επειδή θα μετακομίσει για σπουδές στο Lindköping, σε μια άλλη πόλη της Σουηδίας.

Περπατώντας και συζητώντας, λοιπόν, φτάσαμε σ’ αυτό εδώ το παλάτι που βρίσκεται δίπλα στο Mälaren κανάλι, στο Mälarhöjden, για όσους ξέρουν απο Στοκχόλμη!
Η δε καφετερία που υπάρχει εκεί μέσα λέγεται Lyran = Λύρα.

Κάναμε ένα διάλειμμα εκεί και, τι να φας τέτοιον καιρό σε μια καφετερία;
Το κουλουράκι, φυσικά, που λέγεται lussekatt και που είναι της εποχής - χριστουγεννιάτικο.
Συγκεκριμένα ξεκινάνε να το τρωνε περίπου 4 εβδομάδες πριν τα Χριστούγεννα.

Το κουλουράκι αυτό μεταξύ άλλων περιέχει σαφράν - αυτό το ακριβοπληρωμένο σε κίτρινο χρώμα μπαχαρικό που ξέρω ότι υπάρχει στα μέρη της Κοζάνης αλλά που οι Έλληνες ακόμα δεν αξιώθηκαν να το αξιοποιήσουν για να το εξάγουν κιόλας.
Διότι το μπαχαρικό αυτό δεν χρησιμοποιείται μόνο στην ζαχαροπλαστική, όλο και περισσότερο το χρησιμοποιούν στην μαγειρική και είναι, όπως είπα, πανάκριβο!

Καφέ και lussekatt εξηγήθηκα σήμερα, που λετε, έτσι για το έθιμο – για να νοιώσουμε το πλησίασμα των Χριστουγέννων.

Και μια και σιγά – σιγά μπαίνουμε στο πνεύμα των Χριστουγέννων, και Χριστούγεννα για τους περισσότερους σημαίνει πολύ... μάσα, σκέφτηκα την επόμενη φορά να γράψω για τα παραδοσιακά χριστουγεννιάτικα φαγητά των σουηδών!

Ελάτε να τα φαμε μαζί :-)

Friday, December 7, 2007

ΤΟ ΠΑΡΤΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ....ΤΟ LOOK ΑΛΛΑΖΕΙ


Με Μαρινέλλα και Νταλάρα, σήμερα, και με ρυθμούς ζεϊμπέκικο, τσιφτετέλι κλπ., συνεχίζω και το πάρτι μου και την καθαριότητα.

Εδώ που τα λέμε δεν είναι μόνο καθαριότητα αυτό που γίνεται εδώ, αλλά είναι η οριστική εγκατάσταση στο σπίτι στο οποίο έχω μετακομίσει ήδη από 16 Μαρτίου του 2007, 8 μέρες μετά την διάγνωση του καρκίνου (μαστού).
Αλλά ποιος άνοιγε κιβώτια και τέτοια τότε!!!

Την βιβλιοθήκη, πχ, τώρα την συναρμολόγησα, τα βιβλία, τις φωτογραφίες κλπ., τώρα τις έχω βγάλει από τα κιβώτια, επομένως πέφτει πολύ δουλειά....
Αλλά με Μαρινέλα και Νταλάρα και με «... η αγάπη που μας έδεσε πόνο δεν θα γνωρίσει, ήμαστε δυο σταλαγματιές από την ίδια βρύση.... ήταν μια σπίθα στη αρχή και μιας βροχής ψιχάλα κι έγιν’ η σπίθα πυρκαγιά και πέλαγος η στάλα...» ΟΛΑ ΠΑΝΕ ΜΙΑ ΧΑΡΑ!!!!

Με την ευκαιρία του κεφιού σκέφτηκα να κάνω κι αυτό που τελευταία μου λεει η Μαρία α., η φίλη και συγγενής μου - ΑΜΑΖΟΝΑ κι αυτή:
«Δείξε στο κοινό σου" έτσι ακριβώς το λεει, κιόλας "το μαλλάκι σου... ΩΡΕ ΜΑΛΛΑΡΑΑΑΑ» φωνάζει κάπου – κάπου, το Μαράκι, για να με ενθαρρύνει!
Νάτο, λοιπόν, το μαλλί μου, όπως έχει σήμερα (φωτογραφία)

Θα αποφάσιζα εγώ ποτέ να κόψω το μαλλί μου σε τέτοιο στυλ;
Ασφαλώς ΟΧΙ!!
Να, όμως, που έτσι το γουστάρω πολύ και λεω στο εξής κάπως έτσι να το έχω!
Κι άλλο θετικό, λοιπόν, που μ’ έχει φέρει ο καρκίνος - ΤΟ ΝΕΟ ΜΟΥ LOOK!!!

Επομένως δεν υπάρχει κακό που δεν φέρνει μαζί του και κάποιο καλό!
Αλλά ούτε και υπάρχει καλό που δεν φέρνει μαζί του κάποιο κακό οπότε από εμάς εξαρτάται αν θέλουμε να βλέπουμε τα θετικά ή τα αρνητικά για να ζήσουμε την ζωή που μας απομένει ανάλογα.

Thursday, December 6, 2007

ΤΣΙΦΤΕΤΕΛΙ - ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ – ΣΥΡΤΟ – ΠΟΝΤΙΑΚΟ...


Να φταιει το καινούργιο στερεοφωνικό που κουβάλησα σπίτι μου χθες βράδυ και σήμερα είμαι στα χάι μου, που λενε;

Είναι γεγονός ότι την συλλογή των CD και των αρκετών κασετών, που έχω σπίτι μου, είχα καιρό να την ακούσω – είχαν χαλάσει και το στερεοφωνικό και το DVD-player στο laptop και με τον καρκίνο (μαστού) είχα παρατήσει και την μουσική, που τόσο την αγαπώ και που τόσο με εκφράζει.

Και σήμερα παίζει από το πρωί το στερεοφωνικό με διάφορα κομμάτια και δώστου, εγώ, στον χορό.
Από ζεϊμπέκικο, τσιφτετέλι και από τσιφτετέλι, συρτό και μετά καπάκι το ποντιακό, και παει λέγοντας...

Και, θαρρείς και ζευγαράκι πανε αυτά τα δυο, τουλάχιστον για τις γυναίκες - μουσική και καθαριότητα, ξεσήκωσα όλο το σπίτι!
Γιατί σήμερα η «μετακόμιση» κι όχι άλλη μέρα;
Γιατί αλλάζω και απαλλάζω τα τραπέζια - μια το τραπέζι της κουζίνας κάνω γραφείο και το γραφείο τραπέζι κουζίνας, και μια αντίστροφα πάλι - ούτως ή άλλως στο τραπέζι του σαλονιού, πλέον, γράφω τι το θέλω το γραφείο αλλά να.... και ενδιάμεσα χορό!
Να ‘στε καλά βρε Χαρούλα, Πάριε, Βιτάλη...

Θα ψάξω τώρα ν’ ακούσω κι εκείνη την κασέτα με τους Χαίνηδες, γι αυτήν που έγραψα κι εδώ, εκείνη που προσπαθούσε να με παρηγορήσει τότε που ήμουν απαρηγόρητη, τότε που ήταν αφάνταστη η ανάγκη μου για παρηγοριά, για κατανόηση, για αγάπη...κλπ., κλπ., κλπ...

Άιντε Λίτσα Διαμάντη «...έλα μαζί μου μόνο μια νύχτα και μη σκεφτείς τον ψεύτη τον ντουνιά... ρίχτα όλα τα τσιφτετέλια ρίχτα και τον παράδεισό σου στην φωτιά...»
άιντεεεε τα τσιφτετέλιαααα!!!!

Χορέψτε παιδιά, ρίχτε τα έξω, χορέψτε, γελάστε, γλεντήστε... ούτε μικρή είναι η ζωή ούτε μεγάλη, είναι απλά αυτή που είναι αλλά, να πάρει η ευχή, στο χέρι μας είναι να την κάνουμε εύκολη και ευχάριστη!!!!

Monday, December 3, 2007

ΝΤΟΥΜΑΝΙΑΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΧΑΙΝΗΔΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΥΤΤΑΡΟ!


Μπορεί, τώρα που ήμουν ένα μήνα στην Ελλάδα, να μη βγήκα πουθενά, ούτε καν για φλερτ – βρε, πώς άλλαξαν οι καιροί - αλλά στους Χαίνηδες έπρεπε να παω όσες πληροφορίες για διασκέδαση κι αν είχε στο Αθηνόραμα!

Και πήγα!
Εγώ, μια ξαδέλφη και φίλη, επίσης Συμέλα, με την κορούλα της Μαργαρίτα, ντυθήκαμε και στολιστήκαμε, οι τρεις χάριτες, και τολμήσαμε να αψηφήσουμε την τσιγαρίλα και την καπνίλα στην αίθουσα Κύτταρο στην Αχαρνών.

Όχι μόνο εμείς οι τρεις αλλά όλη η αίθουσα κάπνιζε, δεν χρειάζεται, άλλωστε, να το λεω αυτό, ξέρετε πώς είναι στην Ελλάδα, κι έγινε το Κύτταρο ένας τεκές.... κι ας έλεγε η παρέα ότι ο εξαερισμός τους ήταν τέλειος!

Βέβαια με τον Καραγκιόζη να καυτηριάζει επίκαιρα θέματα και με την μουσική των Χαίνηδων, με την οποία συνδέομαι και από παλιά, ποιος σκεφτόταν την μπόχα και την τσιγαρίλα...
Και σαν να μην έφτανε αυτό κατέβηκα μετά να τους δω και από κοντά.

Η μικρούλα Μαργαρίτα είχε νυστάξει και με την μανούλα της είχαν φύγει νωρίς μα εγώ εκεί!Περίμενα μέχρι το τέλος!
Ήθελα να τους δω.
Ήθελα να τους πω τι σημαίνει για μένα η μουσική τους!
Να τους πω τι είναι αυτό που με δένει μ’ αυτήν!

Και τρώγοντας άλλη μια, ακόμα πιο γερή, δόση καπνίλας, εκεί κάτω, είπα στον ψηλό και όμορφο, στον Δημήτρη Αποστολάκη, ότι το έτος 2000 τότε που περνούσα την κρισ-άρα μου για παρηγοριά άκουγα την μουσική τους.

Με Χαίνηδες και με την μουσική που παίζανε τότε – μου φάνηκε τώρα πως την έχουν αλλάξει λιγάκι, με Ελένη Καραίνδρου και με Fairoyz πέρασα τότε μια περίοδο γεμάτη φοβίες και άγχος, γεμάτη αμφιβολίες για την ζωή που έως τότε έκανα.
Τότε που έκανα το τεράστιο αλλά επίπονο άλμα για να περάσω από την άλλη πλευρά, να κάνω την αναγέννησή μου, να ξεκινήσω από την αρχή μια νέα και για μένα τελείως άγνωστη έως τότε ζωή!

Του τα έλεγα του ψηλού, δεν ξέρω αν με καταλάβαινε... τι τον ένοιαζαν, άλλωστε, οι αναγεννήσεις, οι νέες ζωές, οι νέες καριέρες και τα... παραμύθια μιας άγνωστης;

Κι έφτασα σπίτι κατά τις 04.30! απίστευτο για μένα!
«Σαν να μπήκε μια βόμβα με καπνό όταν ήρθες...» έκανε την παρατήρησή της η φίλη μου, η Βέρα, το πρωί.
Ασφαλώς και δεν είχε ακολουθήσει αυτή – ποτέ δεν παει σε τέτοιες διασκεδάσεις.
Σε θερινές εκδηλώσεις μόνο πηγαίνει.

Δεν ξέρω τι κάνουν οι άλλοι μετά από μια τέτοια βραδιά αλλά εγώ πρώτα μπήκα στην μπανιέρα να καθαρίσω τα πάντα από πάνω μου και μετά μπήκα στο κρεβάτι...

Friday, November 30, 2007

ΑΤΟΦΙΑ ΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΑΛΛΑ...


7 Νοεμβρίου, ώρα 12.00, στο τρένο Θεσσαλονίκη - Έδεσσα.

Κατά διαστήματα έχω την διαίσθηση, την ψευδαίσθηση, θα έλεγα, ότι θα μπορούσα να ζήσω στο χωριό μου, στις ρίζες μου!

Στο Καλοχώρι Σερρών!
Να εγκατασταθώ, δηλαδή, εκεί. Γίνεται αυτό;
Γίνεται, πιστεύω κάποιες φορές.


Στο κάτω - κάτω πληρώνω ένα ενοίκιο στο νούμερο 7 αδελφό μου, τον Χρίστο, αφού σε αυτού το σπίτι θα μένω, βάζω και ADSL internet και ζω στον κόσμο μου, στον κόσμο του διαδικτίου.
Βάζω κι έναν εκτυπωτή, ένα scanner, ένα φωτοτυπικό κλπ., και κάνω ένα γραφειάκι. Και πλάκα - πλάκα εξυπηρετώ και άλλους απ τα γύρω χωριά, μετ’ αμοιβής, βέβαια! (αυτό το τελευταίο τώρα, πάνω στο τρένο για την Έδεσσα, το σκέφτηκα)

Γίνεται αυτό;
Ίσως και να γίνεται...

Μα τώρα που ήμουν στο χωριό, για 2-3 μέρες, το ένοιωσα πολλές φορές πως όσο και να το θέλω θα ήταν αδύνατο να γίνει.
Όχι, δεν θα το άντεχα να μείνω εκεί για παραπάνω από ένα διάστημα.... είναι αυτός ο κόσμος, οι χωριανοί μου...

Όσο γλυκείς και χρυσόψυχοι και να είναι τόσο αδύνατον να συμβιώσω μαζί τους, μου φαίνεται.
Το μόνο θέμα τους είναι οι ασθένειές τους κι εγώ ακριβώς για ασθένειες δεν θέλω να συζητώ.
Πώς να αγγίξω θέματα ψυχολογίας, παραψυχολογίας, πνευματικά και διανοητικά;.
Εδώ εμείς που, ενώ τα γνωρίζουμε, τα συζητούμε και τα αναλύουμε πάλι επιστρέφουμε στα γνωστά κοινωνικά πρέπει, στους βαρετούς και ανιαρούς καθημερινούς καθωσπρεπισμούς, τι να πούμε για τους συχωριανούς μου!
Περί τίνος, λοιπόν, και με ποιον να συζητώ και να διαλογίζομαι;

Από διατροφή, ωστόσο, θα είμαι πλήρης.
Αυγά από την μία χωριανή μου, μαρούλια από την άλλη, τομάτες και πιπεριές από την πιο πέρα και το τραπέζι μου θα στρώνεται με οικολογικά και ατόφια προϊόντα!!!

Ποιος ξέρει;
Ίσως κάποια μέρα καθίσω και μετρήσω τα αρνητικά και τα θετικά μιας τέτοιας προοπτικής. Και ίσως, παρόλα αυτά, τα θετικά ζυγίσουν περισσότερο...

Wednesday, November 28, 2007

ΣΤΟΚΧΟΛΜΗ - ΜΙΛΑΝΟ - ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ


Επέστρεψα από την Ελλάδα και σας γράφω αυτά που έγραφα την ώρα του ταξιδιού, στις 1 του Νοέμβρη, Στοκχόλμη - Μιλάνο - Θεσσαλονίκη.
Τα έγραφα σε τετράδιο τότε και τα καθαρογράφω τώρα:
(Η φωτογραφία από την Αλεξανδρούπολη... προσπαθώ να αγκαλιάσω όλη την Ελλάδα!)

1 Νοεμβρίου 2007, ώρα Ιταλίας, που είναι ίδια με της Σουηδίας, 17.00, αεροδρόμιο Μιλάνου.
Σε 4 ώρες μπαίνω στο αεροπλάνο για την Θεσσαλονίκη.
Το ξεκίνημα από Στοκχόλμη καλό, η διαδρομή για το Μιλάνο καλή αλλά πώς περιμένω εδώ άλλες 4 ώρες σε έναν χώρο περιορισμένο δίχως εμπορικά μαγαζιά, έτσι, να περάσουμε και λίγη ώρα, βρε παιδί μου...

Στο αεροπλάνο για εδώ, στο Μιλάνο, καθόταν δίπλα μου μια γυναικεία ερωτευμένη ψυχή, η Nada.
Η Nada από την Σερβία που μένει Στοκχόλμη, και δουλεύει κάπου τελείως κοντά μου, έχει ερωτευτεί τηλεφωνικά, όχι ιντερνετικά, με έναν συμπατριώτη της που μένει στο Μιλάνο και κατέβαινε τώρα να τον γνωρίσει από κοντά.
Όσο η καρδιά της σπαρταρούσε, πλησιάζοντας προς το Μιλάνο, τόσο η γλώσσα της ανέβαζε ταχύτητα μιλώντας για το αίσθημά της και μου θύμιζε την δική μου ιστορία, πριν περίπου δεκαετίας, τότε που είχα ερωτευτεί, ιντερνετικά εγώ, και ήρθε επιτέλους η ώρα να κατέβω στην Αθήνα για να τον γνωρίσω.
Και που μέσα σε μια ώρα κοντά του είχε γκρεμιστεί το κάθε όμορφο και γλυκό που είχε χτιστεί επί έξι περίπου μήνες...
Εύχομαι ειλικρινά να μην συμβεί το ίδιο με την Nada.
Της εύχομαι ολόψυχα η γλύκα από την ηδονή του ερωτικού της συναισθήματος να κρατήσει όσο γίνεται περισσότερο.

«Χαίρομαι που ζεις σ’ αυτήν την κατάσταση – θα ήθελα πολύ να την ζήσω κι εγώ ... ζήσε την όσο πιο δυνατά μπορείς διότι τέτοιες στιγμές είναι σπανιότατες...»
Με αυτά τα λόγια χωρίσαμε και κατά τα τέλη του Νοέμβρη, όταν επιστρέψω από την Ελλάδα, θα την επισκεφτώ να μάθω για την εξέλιξη της ιστορίας της....


Μιλάνο ώρα 19.15

Φάγαμε τις 2 ώρες και πάμε σχετικά καλά....
Έκανα την πρώτη μου βόλτα να σκοτώσω λίγη ώρα, έκανα την δεύτερη να σκοτώσω λίγη ώρα ακόμα, και στην τρίτη βόλτα πέρασα από το μοναδικό μπαρ, έτσι, από περιέργεια να δω τι ποικιλία έχουν.

Απογοητεύτηκα! Όχι σαν ποικιλία, 4-5 ειδών σάντουιτς αρκούν και περισσεύουν, αλλά η ποιότητα μ’ ανησυχεί.
Το ίδιο σάντουιτς μας σέρβηραν και στο αεροπλάνο, λίγες ώρες νωρίτερα.
Όχι, δεν το έχω φαει. Σήμερα περνώ με φρούτα που πήρα από το σπίτι μου.

Μα πιο πολύ μ’ ανησυχεί που προσπαθούν να μας μάθουν να τρωμε αυτό το άσπρο, άχρωμο, άοσμο, άνοστο, άχρηστο και άθρεπτο ψωμί.
Το ψωμί από χιλιομυριοεπεξεργασμένο αλεύρι από το οποίο όχι μόνο βγάζουν τις θρεπτικές του ουσίες αλλά που προσθέτουν και επικίνδυνες για να το διατηρήσουν λευκό και "πολυτελείας".
Αυτό το ψωμί που λίγο αν το πατήσεις γίνεται ξανά ζυμάρι...

Τι να πάρω από το μπαρ;
Καφέ που δεν πίνω; Αυτόν προτιμώ να τον μυρίζω παρά να τον πίνω.
Ψωμί που πλέον δεν θέλω να βλέπω;
Αναψυκτικό που με την ζάχαρή του γίνεται επικίνδυνο για την υγεία μας;

Κι έτσι επέστρεψα ξανά στο gate 1, στην θέση μου, που παραλίγο να την πάρουν οι πορτογάλοι που ξαφνικά εμφανίστηκαν και κατέκλυσαν τις θέσεις για να περιμένουν το αεροπλάνο τους για την Λισσαβόνα.

Έλληνες, πάντως, εδώ στο gate, ακόμα δεν είδα αλλά περιμένω...