ΤΑ ΒΑΡΕΘΗΚΑΝ ΗΔΗ ΟΙ ΣΟΥΗΔΟΙ ....

Γίνεται ψηφοφορία για καλύτερα ιστολόγια ΕΔΩ όπου είμαι υποψήφια για καλύτερου ξενιτεμένου ιστολόγου – μπείτε, αν θέλετε, να δώσετε την ψήφο σας

Οι σουηδοί μέχρι την παραμονή των Χριστουγέννων, τότε γιορτάζουν τα Χριστούγεννα αυτοί, έχουν ήδη βαρεθεί το χριστουγεννιάτικο φαγητό.
Ο λόγος είναι ότι ήδη από τον Οκτώβριο βλέπεις διαφημίσεις γι αυτό το περίφημό τους Julbord = Χριστουγεννιάτικο τραπέζι σε διάφορα μαγαζιά φαγάδικα.

Η κάθε εταιρία κερνά το προσωπικό του σε τέτοιο τραπέζι, το ίδιο κάνουν και η κάθε Οργάνωση, Ένωση, Σύλλογος, Σωματείο, Ίδρυμα κοκ., για τα μέλη τους, επομένως ο καθένας έχει ήδη φαει πάνω από μια φορά και μέχρι την παραμονή τα έχουν ήδη βαρεθεί!
Τι να φανε την παραμονή; Πάλι τα ίδια;

Αλλά εκείνο το στρώσιμο του τραπεζιού, με τον τρόπο που το κάνουν, εκείνες οι λεπτομέρειες και η φινέτσα, εκείνη η ατμόσφαιρα, εκείνα είναι που σου εμπνέουν, εκείνα σε φέρνουν στο πνεύμα των Χριστουγέννων.

Όταν τα είδα για πρώτη φορά τρελάθηκα από την ομορφιά και την τελειότητα!
Κι εκείνο το στολισμένο δέντρο, κάπου εκεί στο σαλόνι, επιδείνωνε την τρέλα μου!
Τι να πω και για τα πάμπολλα τυλιγμένα δώρα από κάτω.

Κι εκείνη η τελετή μοιράζοντας τα δώρα διαβάζοντας και έναν στοίχο που πάντα ήταν γραμμένο πάνω στο δώρο...
Από το χωριό και την φτώχια, εγώ, ήρθα ξαφνικά στην πληθώρα και στην πολυτέλεια, τι να λεμε τώρα!!!

Και το πιο τρελό ήταν που εκείνη την παραμονή Χριστουγέννων, το 1977 ήταν θαρρώ, φώναξαν και το όνομά μου αν και η επίσκεψή μου, σ’ εκείνο το σπίτι, ήταν έκτακτη και όχι προγραμματισμένη!
”GOD JUL SIMELA = ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΥΜΕΛΑ” φώναξε αυτός που μοίραζε τα δώρα...
ΩΠΑ! Ένα δώρο και για μένα - νέα εγώ, τότε, στη Σουηδία ούτε που μιλούσα τα σουηδικά καλά – καλά!!!

Από τότε κι εγώ με τον ίδιο τρόπο γιόρταζα τα Χριστούγεννα μέχρι περίπου πριν δεκαετίας, τότε που άλλαξαν πολλά δεδομένα στη ζωή μου...

SANTA LUCIA ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗ ΣΟΥΗΔΙΑ

Γίνεται ψηφοφορία για καλύτερα ιστολόγια ΕΔΩ όπου είμαι υποψήφια για καλύτερου ξενιτεμένου ιστολόγου – μπείτε, αν θέλετε, να δώσετε την ψήφο σας

Και το έθιμο των καθολικών, η LUCIA, συνεχίζεται κάθε 13 του Δεκέμβρη ξεκινώντας με μεγαλοπρέπεια τις πομπώδεις τελετές πρωί – πρωί για να τις συνεχίσουν μέχρι το βράδυ.

Η πομπή αποτελείται από μια ομάδα νέων ντυμένοι στα κατάλευκα μακριά φορέματα αλλά με την LUCIA μπροστά που επίσης είναι ντυμένη με κατάλευκο μακρύ φόρεμα και με μια κόκκινη ζώνη στη μέση.
Αυτή, όμως, κουβαλά στο κεφάλι της και μια κορόνα πάνω στην οποία υπάρχουν αναμμένες λαμπάδες!
(Κατά καιρούς έχουν συμβεί και κάποια... παρατράγουδα όπου τα μαλλιά των κοριτσιών έχουν πάρει φωτιά και είχαμε καυτά γεγονότα)

Και όλη η ομάδα να ψέλνει και να τραγουδά τους χριστουγεννιάτικους ύμνους με τους οποίους θέλεις δε θέλεις μπαίνεις στο κλίμα των εορτών.

Η νύχτα αυτή, της 13 Δεκεμβρίου, σύμφωνα με το παλιό ημερολόγιο ήταν η μακρύτερη νύχτα του χρόνου.
Σύμφωνα δε με το νέο ημερολόγιο η μεγαλύτερη νύχτα πέφτει την νύχτα μεταξύ 21 και 22 Δεκεμβρίου.

Εμείς, όπως είπα και στο προηγούμενό μου ποστ, γιορτάσαμε την εορτή αυτή ήδη από χθες το βράδυ.

Στην φωτογραφία 1 είμαι μέσα στην αίθουσα των Ξένων Ανταποκριτών της Σουηδίας που συστεγάζεται με το Υπουργείο Εξωτερικών, όπου κάθε χρόνο γίνεται η τελετή της LUCIA.

Στην φωτογραφία 2 η ομάδα των νέων, με την LUCIA μπροστά, αποχωρούν από την αίθουσα αμέσως μόλις μας έχουν τραγουδήσει.

Και στην φωτογραφία 3 μια μικρούλα LUCIA που πρωτύτερα είχε γιορτάσει στο σχολείο της αλλά που ακόμα δεν ήθελε να βγάλει την κορόνα από το κεφαλάκι της.

... κι εγώ, πίνoντας το ειδικό (ζεστό) κρασί, το glögg, να συνεχίζω να αναρωτιέμαι αν τα κουλουράκια τους, τα lussekatter, έχουν μέσα σαφράν (κρόκο) από την Κοζάνη ή από καμιά Ιταλία πάλι...

ΠΩΣ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ Η ΣΤΟΚΧΟΛΜΗ ΣΗΜΕΡΑ;

Γίνεται ψηφοφορία για καλύτερα ιστολόγια ΕΔΩ όπου είμαι υποψήφια για καλύτερου ξενιτεμένου ιστολόγου – μπείτε, αν θέλετε, να δώσετε την ψήφο σας

(Έχω υποσχεθεί στο προηγούμενό μου ποστ να γράψω για τα παραδοσιακά χριστουγεννιάτικα φαγητά των σουηδών αλλά προκύπτουν άλλα....
Πολύ σύντομα, όμως, θα σας τα παρουσιάσω κι αυτά.)

Νωρίτερα, απόψε, έχουμε γιορτάσει την Santa Lucia στο Pressroom του Υπουργείου Εξωτερικών της Σουηδίας, στο κέντρο της Στοκχόλμης, εκεί όπου οι Ξένοι Ανταποκριτές της χώρας έχουμε την αίθουσά μας.

Εκτός από το χριστουγεννιάτικο «ντύσιμο» της νυχτερινής Στοκχόλμης εντυπωσιάστηκα και από τα χρώματα πάνω στις πέντε ψηλές πολυκατοικίες του Hötorget - Hötorgsskraporna, φεύγοντας από το Pressroom με τον συνάδελφό μου, Alex-Zsolt Hegedus - δημοσιογράφος από Ουγγαρία.

Και με την ευκαιρία μου διηγήθηκε για το νέο project του καλιτέχνη Erik Krikortz «Πώς αισθάνεται η Στοκχόλμη σήμερα» για το οποίο εγώ δεν είχα ιδέα.

Στην μια πλευρά αυτών των πολυκατοικιών, που είναι δεκαεννέα ορόφων και 72 μέτρων ύψους, μπορείς να δεις πώς αισθάνονται οι κάτοικοι της πόλης.

Αν, στην φωτογραφία 1, προσέξετε την πλευρά του ψηλότερου κτηρίου, που είναι το ένα από τα πέντε, φαίνεται ένας κιτρινοπράσινος φωτισμός που αυτό, σύμφωνα με την σκάλα φωτισμού, σημαίνει ότι οι κάτοικοι νοιώθουν μέτρια καλά.

Υπάρχουν πέντε σκάλες φωτισμού, όταν πχ, φωτίζουν κόκκινο οι άνθρωποι νοιώθουν πολύ χαρούμενοι.
«Κατά τις 25 του μήνα, όταν ο κόσμος μισθώνεται, τα κτήρια παίρνουν φωτιά», εξήγησε ο Alex!

Στην δε φωτογραφία 2 φαίνονται όλες οι πέντε πολυκατοικίες σε χρώμα βιολετί που αυτό σημαίνει ότι ο κόσμος νοιώθει πολύ χάλια! Είναι πολύ λυπημένοι!

Πώς γίνεται αυτό;

Μπαίνει ο κόσμος σε μια σελίδα, δηλώνουν εκεί πώς αισθάνονται και αυτός ο πίνακας μεταφράζεται σε χρώματα τα οποία και φωτίζουν τα κτήρια... αν κατάλαβα καλά.
Καλό;
Εμένα, πάντως, αυτή η πρωτοτυπία μου άρεσε!

Ε ΡΕ ΚΑΙ ΝΑ ‘ΧΑΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΛΑΤΙ!!!

(Γίνεται ψηφοφορία για καλύτερα ιστολόγια ΕΔΩ όπου είμαι υποψήφια για καλύτερου ξενιτεμένου ιστολόγου – μπείτε να δώσετε την ψήφο σας όπου θέλετε)

Ωραίο δεν είναι αυτό εδώ το παλάτι;
Αχ και να το είχα εγώ... θα ήσασταν καλεσμένοι μου για να σας φιλοξενήσω στην Σουηδία!

Όμως, δεν είναι... αλλά να έρθετε μπορείτε - μικρό το σπιτάκι μου αλλά μεγάλη η καρδιά... που λεμε!

Μόλις τώρα επέστρεψα από την βόλτα μου που σήμερα την έκανα με την γειτόνισσά μου, την Ann, και για να γυμναστούμε αλλά και για να αποχαιρετιστούμε επειδή θα μετακομίσει για σπουδές στο Lindköping, σε μια άλλη πόλη της Σουηδίας.

Περπατώντας και συζητώντας, λοιπόν, φτάσαμε σ’ αυτό εδώ το παλάτι που βρίσκεται δίπλα στο Mälaren κανάλι, στο Mälarhöjden, για όσους ξέρουν απο Στοκχόλμη!
Η δε καφετερία που υπάρχει εκεί μέσα λέγεται Lyran = Λύρα.

Κάναμε ένα διάλειμμα εκεί και, τι να φας τέτοιον καιρό σε μια καφετερία;
Το κουλουράκι, φυσικά, που λέγεται lussekatt και που είναι της εποχής - χριστουγεννιάτικο.
Συγκεκριμένα ξεκινάνε να το τρωνε περίπου 4 εβδομάδες πριν τα Χριστούγεννα.

Το κουλουράκι αυτό μεταξύ άλλων περιέχει σαφράν - αυτό το ακριβοπληρωμένο σε κίτρινο χρώμα μπαχαρικό που ξέρω ότι υπάρχει στα μέρη της Κοζάνης αλλά που οι Έλληνες ακόμα δεν αξιώθηκαν να το αξιοποιήσουν για να το εξάγουν κιόλας.
Διότι το μπαχαρικό αυτό δεν χρησιμοποιείται μόνο στην ζαχαροπλαστική, όλο και περισσότερο το χρησιμοποιούν στην μαγειρική και είναι, όπως είπα, πανάκριβο!

Καφέ και lussekatt εξηγήθηκα σήμερα, που λετε, έτσι για το έθιμο – για να νοιώσουμε το πλησίασμα των Χριστουγέννων.

Και μια και σιγά – σιγά μπαίνουμε στο πνεύμα των Χριστουγέννων, και Χριστούγεννα για τους περισσότερους σημαίνει πολύ... μάσα, σκέφτηκα την επόμενη φορά να γράψω για τα παραδοσιακά χριστουγεννιάτικα φαγητά των σουηδών!

Ελάτε να τα φαμε μαζί :-)

ΤΟ ΠΑΡΤΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ....ΤΟ LOOK ΑΛΛΑΖΕΙ

Με Μαρινέλλα και Νταλάρα, σήμερα, και με ρυθμούς ζεϊμπέκικο, τσιφτετέλι κλπ., συνεχίζω και το πάρτι μου και την καθαριότητα.

Εδώ που τα λέμε δεν είναι μόνο καθαριότητα αυτό που γίνεται εδώ, αλλά είναι η οριστική εγκατάσταση στο σπίτι στο οποίο έχω μετακομίσει ήδη από 16 Μαρτίου του 2007, 8 μέρες μετά την διάγνωση του καρκίνου (μαστού).
Αλλά ποιος άνοιγε κιβώτια και τέτοια τότε!!!

Την βιβλιοθήκη, πχ, τώρα την συναρμολόγησα, τα βιβλία, τις φωτογραφίες κλπ., τώρα τις έχω βγάλει από τα κιβώτια, επομένως πέφτει πολύ δουλειά....
Αλλά με Μαρινέλα και Νταλάρα και με «... η αγάπη που μας έδεσε πόνο δεν θα γνωρίσει, ήμαστε δυο σταλαγματιές από την ίδια βρύση.... ήταν μια σπίθα στη αρχή και μιας βροχής ψιχάλα κι έγιν’ η σπίθα πυρκαγιά και πέλαγος η στάλα...» ΟΛΑ ΠΑΝΕ ΜΙΑ ΧΑΡΑ!!!!

Με την ευκαιρία του κεφιού σκέφτηκα να κάνω κι αυτό που τελευταία μου λεει η Μαρία α., η φίλη και συγγενής μου - ΑΜΑΖΟΝΑ κι αυτή:
«Δείξε στο κοινό σου" έτσι ακριβώς το λεει, κιόλας "το μαλλάκι σου... ΩΡΕ ΜΑΛΛΑΡΑΑΑΑ» φωνάζει κάπου – κάπου, το Μαράκι, για να με ενθαρρύνει!
Νάτο, λοιπόν, το μαλλί μου, όπως έχει σήμερα (φωτογραφία)

Θα αποφάσιζα εγώ ποτέ να κόψω το μαλλί μου σε τέτοιο στυλ;
Ασφαλώς ΟΧΙ!!
Να, όμως, που έτσι το γουστάρω πολύ και λεω στο εξής κάπως έτσι να το έχω!
Κι άλλο θετικό, λοιπόν, που μ’ έχει φέρει ο καρκίνος - ΤΟ ΝΕΟ ΜΟΥ LOOK!!!

(Περισσότερα θετικά θα διαβάσετε εδώ)

Επομένως δεν υπάρχει κακό που δεν φέρνει μαζί του και κάποιο καλό!

Αλλά ούτε και υπάρχει καλό που δεν φέρνει μαζί του κάποιο κακό οπότε από εμάς εξαρτάται αν θέλουμε να βλέπουμε τα θετικά ή τα αρνητικά για να ζήσουμε την ζωή που μας απομένει ανάλογα.

ΤΣΙΦΤΕΤΕΛΙ - ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ – ΣΥΡΤΟ – ΠΟΝΤΙΑΚΟ...

Να φταιει το καινούργιο στερεοφωνικό που κουβάλησα σπίτι μου χθες βράδυ και σήμερα είμαι στα χάι μου, που λενε;

Είναι γεγονός ότι την συλλογή των CD και των αρκετών κασετών, που έχω σπίτι μου, είχα καιρό να την ακούσω – είχαν χαλάσει και το στερεοφωνικό και το DVD-player στο laptop και με τον καρκίνο (μαστού) είχα παρατήσει και την μουσική, που τόσο την αγαπώ και που τόσο με εκφράζει.

Και σήμερα παίζει από το πρωί το στερεοφωνικό με διάφορα κομμάτια και δώστου, εγώ, στον χορό.
Από ζεϊμπέκικο, τσιφτετέλι και από τσιφτετέλι, συρτό και μετά καπάκι το ποντιακό, και παει λέγοντας...

Και, θαρρείς και ζευγαράκι πανε αυτά τα δυο, τουλάχιστον για τις γυναίκες - μουσική και καθαριότητα, ξεσήκωσα όλο το σπίτι!
Γιατί σήμερα η «μετακόμιση» κι όχι άλλη μέρα;
Γιατί αλλάζω και απαλλάζω τα τραπέζια - μια το τραπέζι της κουζίνας κάνω γραφείο και το γραφείο τραπέζι κουζίνας, και μια αντίστροφα πάλι - ούτως ή άλλως στο τραπέζι του σαλονιού, πλέον, γράφω τι το θέλω το γραφείο αλλά να.... και ενδιάμεσα χορό!
Να ‘στε καλά βρε Χαρούλα, Πάριε, Βιτάλη...

Θα ψάξω τώρα ν’ ακούσω κι εκείνη την κασέτα με τους Χαίνηδες, γι αυτήν που έγραψα κι εδώ, εκείνη που προσπαθούσε να με παρηγορήσει τότε που ήμουν απαρηγόρητη, τότε που ήταν αφάνταστη η ανάγκη μου για παρηγοριά, για κατανόηση, για αγάπη...κλπ., κλπ., κλπ...

Άιντε Λίτσα Διαμάντη «...έλα μαζί μου μόνο μια νύχτα και μη σκεφτείς τον ψεύτη τον ντουνιά... ρίχτα όλα τα τσιφτετέλια ρίχτα και τον παράδεισό σου στην φωτιά...»
άιντεεεε τα τσιφτετέλιαααα!!!!

Χορέψτε παιδιά, ρίχτε τα έξω, χορέψτε, γελάστε, γλεντήστε... ούτε μικρή είναι η ζωή ούτε μεγάλη, είναι απλά αυτή που είναι αλλά, να πάρει η ευχή, στο χέρι μας είναι να την κάνουμε εύκολη και ευχάριστη!!!!

ΝΤΟΥΜΑΝΙΑΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΧΑΙΝΗΔΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΥΤΤΑΡΟ!

Μπορεί, τώρα που ήμουν ένα μήνα στην Ελλάδα, να μη βγήκα πουθενά, ούτε καν για φλερτ – βρε, πώς άλλαξαν οι καιροί - αλλά στους Χαίνηδες έπρεπε να παω όσες πληροφορίες για διασκέδαση κι αν είχε στο Αθηνόραμα!

Και πήγα!
Εγώ, μια ξαδέλφη και φίλη, επίσης Συμέλα, με την κορούλα της Μαργαρίτα, ντυθήκαμε και στολιστήκαμε, οι τρεις χάριτες, και τολμήσαμε να αψηφήσουμε την τσιγαρίλα και την καπνίλα στην αίθουσα Κύτταρο στην Αχαρνών.

Όχι μόνο εμείς οι τρεις αλλά όλη η αίθουσα κάπνιζε, δεν χρειάζεται, άλλωστε, να το λεω αυτό, ξέρετε πώς είναι στην Ελλάδα, κι έγινε το Κύτταρο ένας τεκές.... κι ας έλεγε η παρέα ότι ο εξαερισμός τους ήταν τέλειος!

Βέβαια με τον Καραγκιόζη να καυτηριάζει επίκαιρα θέματα και με την μουσική των Χαίνηδων, με την οποία συνδέομαι και από παλιά, ποιος σκεφτόταν την μπόχα και την τσιγαρίλα...
Και σαν να μην έφτανε αυτό κατέβηκα μετά να τους δω και από κοντά.

Η μικρούλα Μαργαρίτα είχε νυστάξει και με την μανούλα της είχαν φύγει νωρίς μα εγώ εκεί!Περίμενα μέχρι το τέλος!
Ήθελα να τους δω.
Ήθελα να τους πω τι σημαίνει για μένα η μουσική τους!
Να τους πω τι είναι αυτό που με δένει μ’ αυτήν!

Και τρώγοντας άλλη μια, ακόμα πιο γερή, δόση καπνίλας, εκεί κάτω, είπα στον ψηλό και όμορφο, στον Δημήτρη Αποστολάκη, ότι το έτος 2000 τότε που περνούσα την κρισ-άρα μου για παρηγοριά άκουγα την μουσική τους.

Με Χαίνηδες και με την μουσική που παίζανε τότε – μου φάνηκε τώρα πως την έχουν αλλάξει λιγάκι, με Ελένη Καραίνδρου και με Fairoyz πέρασα τότε μια περίοδο γεμάτη φοβίες και άγχος, γεμάτη αμφιβολίες για την ζωή που έως τότε έκανα.
Τότε που έκανα το τεράστιο αλλά επίπονο άλμα για να περάσω από την άλλη πλευρά, να κάνω την αναγέννησή μου, να ξεκινήσω από την αρχή μια νέα και για μένα τελείως άγνωστη έως τότε ζωή!

Του τα έλεγα του ψηλού, δεν ξέρω αν με καταλάβαινε... τι τον ένοιαζαν, άλλωστε, οι αναγεννήσεις, οι νέες ζωές, οι νέες καριέρες και τα... παραμύθια μιας άγνωστης;

Κι έφτασα σπίτι κατά τις 04.30! απίστευτο για μένα!
«Σαν να μπήκε μια βόμβα με καπνό όταν ήρθες...» έκανε την παρατήρησή της η φίλη μου, η Βέρα, το πρωί.
Ασφαλώς και δεν είχε ακολουθήσει αυτή – ποτέ δεν παει σε τέτοιες διασκεδάσεις.
Σε θερινές εκδηλώσεις μόνο πηγαίνει.

Δεν ξέρω τι κάνουν οι άλλοι μετά από μια τέτοια βραδιά αλλά εγώ πρώτα μπήκα στην μπανιέρα να καθαρίσω τα πάντα από πάνω μου και μετά μπήκα στο κρεβάτι...